ฉันไม่สน ฉันจะข้าม ใครจะทำไม

   เมื่อวานฉันรีบจะไปกินเลี้ยงงานแต่งงาน  งานเริ่ม 5.30 น. แต่ขณะนั้น 5.33 น.แล้วฉันเพิ่งไปได้ครึ่งทางเอง  ขับรถกะบะมาถึงสามแยกตบไฟเลี้ยวขวาเตรียมเลี้ยวแล้วนะ  ไม่ทันแฮะ  ติดไฟแดงอยู่หน้าสุด  หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนบอกว่าถ้าไปถึงก่อนจองที่นั่งให้ด้วยหนึ่งที่นะ  วางหูโทรศัพท์  อ้อ...ไฟเขียว  ถอนเบรค  เหยียบคันเร่ง หักพวงมาลัยไปขวา  ว้าย! เอี้ยด เบรคแทบไม่ทันแน่ะ  มีผู้ไม่เคารพกฏจราจร  ข้ามถนนไม่ดูสัญญานไฟ  มาเป็นฝูงเลย ตัวโตเป็นจ่าฝูงเดินนำหน้า สีหน้าเฉยเมยไม่แสดงอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น  ตัวเล็กถึงเล็กที่สุดเดินตามมาเป็นแถว  ตัวสุดท้ายพ้นไปแล้ว ฉันเริ่มขยับรถ  แต่ต้องเบรคอีกครั้งหนึ่งเพราะเสียงร้อง มอ..มอ..ของเจ้าตัวใหญ่ที่อยู่รั้งท้าย  แต่เดินช้าทิ้งห่างขบวนอยู่ตัวเดียว

  ในที่สุดฉันก็ไปถึงงานเลี้ยงโดยสวัสดิภาพ  เจอกับเพื่อนหน้างาน  ยังมีโต๊ะว่างอีกสองสามโต๊ะ  โชคดีที่งานนี้ไม่มีเมนูเนื้อวัว