โรงเรียนคงทองวิทยาจัดปัจฉิมนิเทศนักเรียนชั้น ม.๖ นอกสถานที่ที่สวนนงนุชพัทยา  จังหวัดชลบุรี  ในระหว่างวันที่ ๒ - ๓ มีนาคม  ๒๕๕๔   โดยนัดหมายให้นักเรียนมาพร้อมกันในวันที่ ๒  มีนาคม  ตั้งแต่เวลา ๐๕.๓๐ - ๐๖.๐๐ น.

         

              เด็ก ๆ ต่างตื่นเต้นที่จะได้เดินทางไกล  และมีโอกาสไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะแยกย้ายกันไปศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา...

             ครั้นได้เวลาเดินทางมีนักเรียนไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน  ๖ คน  ซึ่งมีเหตุผลต่างกันไป  บ้างก็เป็นลมพิษกะทันหันเพราะแพ้ของดอง....บ้างก็มาไม่ทัน บ้างก็มีปัญหาเรื่องสุขภาพ  แต่คนที่น่าสงสารที่สุดเห็นจะเป็น  วรพงศ์  พระพิมลพรรณ์ นักเรียนชั้น ม.๖/๕   เมื่อพบเด็ก....ผู้เขียนจึงได้ถามเหตุผล

 

                            คนไหนวรพงศ์  ลองทายซีคะ  ใครทายถูกให้รางวัล

                                 "อาจารย์ครับ  ผมโคตรเสียใจเลยครับ  ผมอุตส่าห์วางแผนเสียดิบดี  เตรียมกระเป๋าเรียบร้อย  จะทำตัวยังไง  จะคุยกับเพื่อนยังไง  ผมตื่นเต้นมากเลยครับ  ผมไม่ได้ไปไหนหลายปีแล้ว  ผมกะว่าผมจะไม่นอนกลัวนอนแล้วไม่ตื่น    พอตีสามผมเผลอหลับไป..."

                                  "แล้วเธอไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้หรือคะ ? "   ผู้เขียนซักถาม
                            
                                  "ผมให้เพื่อนโทรมาปลุก   อาจารย์ครับ  เพื่อนผมโทรศัพท์หาผมตั้งแต่ตีสี่โทรตั้ง ๗๐ สาย  ช่วยกันโทรตั้งหลายคน   ผมอุตส่าห์เอาโทรศัพท์ไว้ใกล้ ๆ หู  ผมยังไม่ตื่นเลย"

                                   "น่าเห็นใจจริง ๆ  ทำไมนอนขี้เซาขนาดนั้น"

    

                                  "ผมตื่นขึ้นมาตอนหกโมงครึ่งโทรหาเพื่อนเขาก็ไปหมดแล้ว
พงษ์ศิริกับอนุชาขอร้องให้ผมนั่งรถไฟไป  ผมก็อยากไปแต่ผมนั่งรถไฟไม่เป็น... .ผมซึมเลยนั่งคิดถึงเพื่อน ๆ  ป่านนี้คงเที่ยวกันสนุกสนาน...."  วรพงศ์พูดด้วยน้ำเสียงเสียดายอย่างเห็นได้ชัด

                                   "อย่าเสียใจเลยนะคะ   โอกาสหน้าค่อยไปเอง  ตื่นเต้นจนไม่ได้ไปครูเห็นใจจริง ๆ  คราวต่อไปจำไว้อย่าตื่นเต้นมาก"

                  ความไม่แน่นอนคือความแน่นอนของชีวิตโดยแท้   ผู้เขียนรู้สึกสงสารเด็กจับใจ  อะไรที่ตึงเกินไปย่อมส่งผลเสียเช่นนี้เสมอ   หากวรพงศ์ไม่ตื่นเต้นมากนอนตามปกติเธอคงไม่ต้องกล่าวคำว่า “โคตรเสียใจ”

                                   
             

 ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต