ภูเขาอันน่าครั่นคร้าม (2-102)

ถ้ามัวแต่ไม่กล้า กลัวจนตัวสั่นงันงกอยู่อย่างนี้ จะข้าม "ภูเขา" อันน่าครั่นคร้ามนี้ไปได้อย่างไรกันเล่า

 

 

 

        มี “ภูเขา” ลูกหนึ่งที่น่าครั่นคร้ามอย่างยิ่งสำหรับเราผู้ยังเป็นปุุถุชน

นั่นคือ ภูเขาของการไม่กล้ายอมรับและเปิดเปลือยความคิด/ความรู้สึกของตนเอง

         ภูเขานั้น...สูงใหญ่เสียจนแค่มองไกล ๆ ก็ท้อใจอ่อนแรงเสียแล้ว

ไม่กล้าแม้จะก้าวเิดินต่อ...กลัวจนจับใจ

 

ทางขึ้นช่างรกเืรื้อไปด้วยวัชพืชแห่ง "อวิชชา"

ระหว่างทางเต็มไปด้วย ต้นแห่ง "อัตตา" ที่คอยพันแข้งพันขา

มองไปรอบ ๆ ก็เต็มไปด้วยก้อนหินใหญ่บ้างเล็กบ้างของ "กิเลส"

ทั้ง รัก โลภ โกรธ หลง ริษยา อาฆาต ... สารพัดสารพัน

 

ถ้ามัวแต่ไม่กล้า กลัวจนตัวสั่นงันงกอยู่อย่างนี้

จะข้าม "ภูเขา" อันน่าครั่นคร้ามนี้ไปได้อย่างไรกันเล่า

 

กล้า ๆ หน่อย เดินไปอย่างมั่นใจ เชิดหน้าให้สูง ๆ

มองซ้ายมองขวาบ้างพออย่าให้เสียกิริยา (รักษาฟอร์มไว้บ้าง)

เดิน ๆ ไป ก็พบว่า...เอ๊ะ...เรามีเพื่อนเยอะเหมือนกันนะนี่

ดีใจจัง...ที่รู้ว่าเราไม่เดียวดายในเส้นทางที่จะข้ามภูเขานี้เลย...


การยอมรับและกล้าเปิดเปลือยความคิดความรู้สึกของเราอย่างตรงไปตรงมา ทำให้เราได้มีโอกาสเรียนรู้และเติบโตงอกงาม ซึ่งเป็นทางตรงที่เราจะสามารถก้าวข้าม ภูเขาอันน่าครั่นคร้ามนี้ได้

 

เขียนด้วยความรู้สึก “ขอบคุณ” ต่อ กัลยาณมิตรทุกท่านที่เป็นเพื่อนร่วมทาง...

ในภูเขาแห่งสังสารวัฏอันวกวนนี้ค่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน อาหารเพื่อจิตวิญญาณ



ความเห็น (8)

ช่างน่าครั่นคร้ามดั่งว่าโดยแท้

สำหรับปุถุชนที่จะฝ่าข้ามไป

อยากนะครับ

สวัสดีค่ะอ.โสภณ เปียสนิท

ขอบคุณที่มาอ่านและทักทายค่ะ

ภูเขานี้ เราทุกคนล้วนต้องข้ามไปให้ได้ค่ะ

เพียงแต่จะช้า-เร็ว ยาก-ง่าย ตามกำลังแห่งสติและปัญญา

การมี กัลยาณมิตร คอยช่วยเป็นกำลังใจ ผลักดัน เกื้อกูลกัน จึงสำคัญยิ่ง

(^__^)

เขียนเมื่อ 
  • ภูเขาน่าครั่นคร้าม
    ฝ่าเดินข้ามอย่างไรไหว
    มุ่งมั่นด้วยตั้งใจ
    ก้าวต่อไปอย่าหวั่นเกรง...

สวัสดีค่อ.ธรรมทิพย์

ขอบคุณข้อคิดดีๆ ค่ะ...

มุ่งมั่นด้วยตั้งใจ  ก้าวต่อไปอย่าหวั่นเกรง...

(^__^)

 

ภูเขาแบบนี้..ยิ่งสูงยิ่งรื่นรมย์

เพราะ..การมีกัลยาณมิตรทางความคิด

เปรียบประหนึ่งดัง..เกราะป้องกันภัยจากการลื่นล้มระหว่างทางได้เป็นอย่างดี

..

ขอบคุณคุณคนไม่มีราก มากนะครับ

สวัสดีค่ะคุณIco48 แสงแห่งความดี

เห็นด้วยค่ะ...

แม้เส้นทางนี้จะดูน่าครั่นคร้ามหวาดหวั่นเพียงใด....

การมีกัลยาณมิตรร่วมทางย่อมทำให้อบอุ่นใจเสมอ

ด้วยความระลึกถึงค่ะ

(^__^)

เขียนเมื่อ 

....หลวงตาบัว...ข้ามเขาลูกนี้ล่วงหน้าไปไกลแล้ว..เจ้าค่ะ...ยายธี....(คิดถึงเสมอค่ะ)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ดีใจที่ได้อ่านบันทึกดี ๆ ของน้องอีก  เพราะน้องเปลี่ยนภาพทำให้พี่คิมจำไม่ได่ค่ะ

"กล้า ๆ หน่อย"  เท่านั้นเองนะคะ