เป้าหมายในการเปิดบล็อกนี้ขึ้นมา เพื่อบันทึกกิจกรรมเกี่ยวกับ การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย การจัดการความเจ็บปวด และพิธีกรรมทางศาสนา อันเกิดจากประสบการณ์ในการดูแลคนไข้หรือผู้เจ็บป่วยเจ็บปวด และพิธีกรรมที่จัดให้แก่ญาติและผู้ป่วยในหอผู้ป่วยทั้งผู้ป่วยร้องขอหรอไม่ร้องขอ
เมื่อต้องดูแลผู้ป่วยที่ต้องใช้เครื่องหายใจทั้งที่เป็นและไม่เป็นผู้ป่วยระยะสุดท้าย ผู้เขียนมีความรู้สึกว่า ผู้ป่วยทุกข์ทรมานเหลือเกิน จึงค้นหาวิธีการที่จะช่วยให้ผู้ป่วยสุขสบายตามวิธีการของพยาบาล รวมถึงภูมิปัญญาชาวบ้าน ความชอบของผู้ป่วย เพื่อนำมาปรับใช้ให้เหมาะสมตามบริบทของตัวเอง
ที่ผ่านมา 4-5 ดือน ผู้เขียนได้เข้าร่วมประชุม อบรมเกี่ยวกับการเผชิญความตาย โยคะเพื่อการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย การทำกัวซา ได้หลักการคล้ายๆกันมาคือ การสัมผัส การดึงจิตใจให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เป็นสิ่งที่จะช่วยให้ผู้ป่วยผ่อนคลายและไม่พึ่งยาแก้ปวด ลองทดลองใช้กับผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่แล้วบางส่วน พบว่า ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ
จึงอยากจะนำกิจกรรมดังกล่าว มาแลกเปลี่ยนในที่แห่งนี้ เพื่อต่อยอดการดูแลผู้ป่วยที่ต้องทุกข์ทรมานกับความไม่สุขสบาย ความเจ็บปวด และสร้างเสริมความศรัทธา ความเชื่อมั่น ด้านจิตวิญญาน และภูมิปัญญาของชาวบ้านที่จะเป็นขวัญกำลังใจ ในการใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขก่อนการเดินทางไกล
ก็หวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อสังคมและตนเองที่จะพัฒนาการดูแลผู้ป่วย ผู้ใกล้ชิด ให้ได้รับความสุขสบายและพร้อมที่จะเผชิญกับ วงจรของชีวิต อันได้แก่ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ที่หลีกหนีกันไม่ได้
ผู้ป่วยระยะสุดท้าย ใช้เครื่องช่วยหายใจ ทรมานนะคะ
มาให้กำลังใจและอวยพรให้คุณpa_daeng มีพลังเยอะๆในการช่วยเหลือผู้ป่วยกลุ่มนี้ และเป็นการทำงานที่มีความสุขจากภายใน ได้เคยสนทนากับพยาบาลหลายท่านที่ทำงานกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้ได้เผชิญความตายอย่างสงบด้วยหลักธรรมและการเจริญสติ ดีใจที่การแพทย์ปัจจุบันในเมืองไทยเรามีความละเอียดอ่อนมากขึ้น ทำงานด้วย สร้างบุญกุศลไปด้วย อนุโมทนาบุญค่ะ