นิทานที่ 43

 

 

ยังมี เศรษฐินีเฒ่า               เลี้ยงล่ำหลานชาย

พ่อแม่ ตายหนีปะ                ปล่อยมูนมังไว้

ย่าก็ ทอมสอนเลี้ยง             สามซายซอนบ่าว

     จึ่งบอกให้                     หลานได้ซอกวิซา

 

สามซาย ลาย่าแล้ว             เดินป่าหิมพานต์

     หลายวันคืน                  ท่องดอยดงกว้าง

     ไปเถิงถ้ำ                      ฤษีทรงเดช

จึ่งขาบ ขออยู่ซ้น                ในถ้ำฮ่ำเฮียน

 

ซายกก เฮียนเดชกล้า         ทะยานสู่เวหา

     ฮวายคาถา                    ออกเป็นภูขี้

     ซายกลางได้                 เฮียนมนต์เหิรเมฆ

แล้วเยี่ยว เป็นแม่น้ำ            นองขี้แผ่กระจาย

 

     ซายผู้หล้า                    เฮียนเวทย์มนต์ตด

ตดออก เป็นมโหรี               ม่วนกังวานก้อง

เฮียนจบ ศาสตร์ศิลป์แล้ว     อำลาอาจารย์ใหญ่

     กลับสู่เหย้า                   มาเลี้ยงย่าซรา

 

วันหนึ่ง ซายหล้าตดแตกก้อง  เสียงกล่อมออนซอน

     พระยายินเสียง             สั่งคนนำค้น

     เลยขนานให้                 เป็นมหาอุปฮาด

บันเลง ตดออกก้น              เมืองบ้านม่วนยิน

 

กล่าวเถิง ทัพต่างด้าว          ตียึดซานเมือง ก่อนแล้ว

ประซาซน อลหล                ตื่นกลัวเกรงย้าน

สามซาย อาสาต้าน             มวลมารล้ำลู่

ออกฮบ เฮวต่อสู้                 ปกป้องมิ่งเมือง

 

ซายกลาง พร้อมพี่อ้าย        ทะยานสู่เวหา

     ฮวายคาถา *                เยี่ยวลงปนขี้

ข้าเสิก ลอยในน้ำ               นทีนองขี้เยี่ยว

     ขออ่อนน้อม                  ยอมแพ้เวทย์มนต์

 

บ่ดน น้ำเยี่ยวขี้                   บกวาบหายเหย

     พระยาเห็นฤทธิ์             สั่งพลโฮมสร้าง

หอโฮง สามหลังขึ้น             ให้สามซายเนาอยู่

สามธิดา มอบให้                 เป็นเมียซ้อนคู่เคียง แท้แล้ว

 

(18 กุมภา 2011)

* ฮวายคาถา - ร่ายมนต์