เมื่อวันที่ ๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔ คุณเอบอกผมว่า คุณหนิงชวนไปตั้งวงคุยที่บ้าน มีคุณจิ๋ม จากวงน้ำชาของอาจารย์วิศิษฐ์ วังวิญญูมาด้วย เธอเพิ่งไปอบรมกับฝรั่งมาเรื่องภาวะผู้นำ ผมเองอยากพบคุณประทับซึ่งเป็นเจ้าของบ้านเดียวกับคุณหนิงด้วย
ก็ตกลงไปกัน โทรชวนคุณน้อยไพทูล คุณน้อยและคุณเอเอาลูกไปด้วย
รวมตัวกันได้ ๑๓ คน มีคุณหมอนุ้ย ลูกปลา และคุณนาตยา ซึ่งไปที่บ้านหมอนุ้ย เลยชวนกันมาด้วย กว่าจะเปิดวงคุยก็สองทุ่มแล้ว เริ่มด้วยคุณจิ๋ม อรทัยเล่าถึงสิ่งที่ไปเรียนรู้มาจากจิล (ฝรั่ง) แล้วแต่ละคนก็เริ่มคุย คนอื่นตั้งใจฟัง ได้รับทราบเรื่องราวการทำงาน ความลำบากในการทำงานของที่ต่างๆ ผมเล่าถึงการไปพูดเรื่องเคเอ็มที่ศิริราช ให้บรรดานักวิทยาศาตร์ฟัง และได้รับทราบว่าเขาทำงานกันอย่างไม่ค่อยจะได้หัวเราะด้วยกัน คุณอิ่มเล่าถึงการทำงานกับชุมชนที่มีทั้งความสุขและความลำบาก การเรียนรู้ที่จะดูแลตนเอง คุณเมี่ยงเล่าถึงการเกิดชุมชนแถวบางรักในช่วงเหตุการณ์วิกฤติ หมอนุ้ยเล่าถึงวิทยานิพนธ์ที่จะทำ คุณน้อยเล่าถึงสิ่งที่เก็บเกี่ยวมาจากการทำกิจกรรม คุณเอเล่าถึงการจัดการเพื่อที่จะมาร่วมคุยให้ได้ จนกระทั่งคุณหนิงบอกว่าถ้าเด็กอยู่กับคอมพิวเตอร์จะอยู่ได้ไหม คุณเอจึงไปร่วมกิจกรรมได้
บรรยากาศเป็นไปด้วยดี รับรู้ได้ถึงพลังกลุ่มที่เกิดขึ้นจากการพูดคุย ที่ไม่ได้มีการเตรียมการ ไม่ได้เป็นเรื่องเดียวกัน แต่ก็เป็นเรื่องชีวิตของบุคคลต่างๆ ที่แต่ละคนก็จะต้องเผชิญและก้าวผ่านเรื่องลำบากต่างๆ ไปให้ได้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งห้าทุ่ม จึงสลายตัว
