กลุ่มวิชาที่เกี่ยวกับการบำรุงเลี้ยงจิตใจ อันได้แก่คำสอนของศาสดา
เวลาที่ผ่านเลย-3
โสภณ เปียสนิท
.........................................
กลุ่มวิชาที่เกี่ยวกับการบำรุงเลี้ยงจิตใจ อันได้แก่คำสอนของศาสดาต่าง ๆ มุ่งเน้นแนวทางเข้าใจโลกเหมือนกับที่เป็นจริง เพื่อทำให้ความเป็นคนที่มีสมองพัฒนาแล้วต่างจากการเรียนรู้ของสัตว์อื่น ๆ การศึกษาของโลกปัจจุบันเน้นหนักทางด้านทักษะและวิชาการเพื่อการดำรงชีวิตและความสะดวกสบาย ละเลยกลุ่มวิชาที่สองไปมาก ทำให้ความสมดุลขององค์ความรู้เอนเอียง เป็นไปเพื่อการเบียดเบียน แย่งชิง แสวงหา กอบโกย บริโภค วัตถุนิยมมากยิ่งขึ้นตามลำดับ
หันมากล่าวถึงคำถามว่าควรคิด หรือทำอย่างไรในปีใหม่ ผมขอกล่าวตามธรรมเนียมอันดีดังนี้
เวลาเป็นสิ่งมีค่าผ่านแล้วไม่ย้อนคืน ดังนั้นวันคืนที่ผ่านไปเราควรใช้เวลาอย่างไรให้คุ้มกับการ “เสียเวลา” หลายครั้งผมเคยได้ยินคำพูดว่า เดินเล่นฆ่าเวลา นอนเล่นฆ่าเวลา คำพูดอย่างนี้อาจฟังดูแล้วเหมือนว่ากำลังรอสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีความสำคัญมากกว่า ส่วนการเดินก็ดี การนอนก็ดี ผู้กล่าวไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก ซึ่งไม่น่าจะถูกต้อง ทางที่ถูกควรใช้เวลาทุกวินาทีให้เป็นประโยชน์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ประโยชน์ที่ควรคำนึงมีสองด้าน คือประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่น ประโยชน์ตนหมายถึงการพัฒนาตนเองทั้งด้านความรู้ความคิดและการหาเลี้ยงชีพโดยสุจริต และต้องศึกษาหลักธรรมของศาสนาต่าง ๆ ประกอบไปด้วยเพื่อพัฒนาจิตใจให้เข้าถึงหลักธรรมเหล่านั้นอย่างแท้จริง
........................................................................................................
นำภาพบ้านที่เป็นของคนสิงคโปร์ ข้างบ้านผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์ แต่จ้างชาวเขมรและพม่ามาอยู่และทำการเกษตร แย่งชิงงานของคนไทย
ขอบคุณที่แบ่งปันความรู้ตรงกับความจริงของคนยุคนี้ ที่ลืมอาชีพของคนเองในสมัยก่อน
เมื่อคิดอีกแง่ จะได้เป็นประวัติ......ของคนรุ่นหลัง
เต็มเปี่ยมจังนะคะครู...สำหรับสามบันทึกนี้...
เวลาทุกนาทีมีค่า
การประหารเวลาด้วย..การแลกเปลี่ยนเรียนรู้
ได้ประโยชน์มากมาย...จริงๆค่ะ
เอารูปเด็กๆในบ้านมาฝาก ทั้งหมดเป็นน้องพี่นุ้ย...เห็นเจ้าอิฐไหมคะ?
ถือว่าเป็นมุมมองหนึ่งเพื่อนำเสนอในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ นะครับ
สวัสดีค่ะ
บันทึกนี้ผมบันทึกไว้นานมากแล้ว นำมาเสนอบนเวทีนี้อีกครั้ง เพราะต้องการเผยแพร่ให้ แลกเปลี่ยนเรียนรู้
ซึ้งกันและกัน
นะครับ
เป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ บันทึกเขียนไว้นานมากแล้ว บนหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น แห่งจังหวัดประจวบครับ
ภาพที่ครูนำมายังไม่ค่อยชัดครับ
ครั้งหน้าขออีกแต่ชัดกว่านี้สักหน่อยจะได้เห็นหลานๆ ชัดเจนขึ้น
ขอบคุณคะสำหรับความรู้ดี ๆ สำนึกดี ๆ
ขอบคุณที่แวะเวียนมาพบปะพูดคุยกัน
ว่างก้แวะมาอีกนะครับ
นำรูปมาฝากด้วย
ขอบคุณที่แวะเวียนมาเสมอ
โครงการจิตอาสายังดำเนินการอยู่เรื่อยๆ หรือเปล่าครับ
นำภาพ วันแห่งความรักแบบไทยมามอบครู
เดินเล่นฆ่าเวลา นอนเล่นฆ่าเวลา...
สมัยยังเป็นเด็ก ชอบมากเลยครับ การกิจกรรมฆ่าเวลา ไม่ว่าจะเป็นสร้างบ้านบนต้นนุ่น แหย่รูปูเล่น ต้อนฝูงวัวเข้าคอกยามพลบค่ำ กับช่วงเวลาปิดเทอมที่พ่อเอามาฝากป้าเลี้ยงที่ปราณบุรี
...
การฆ่าเวลาลักษณะนี้ ...ผมมองถึงประสบการณ์ในชีวิตที่ได้รับ
หากแต่ การเดินเล่นฆ่าเวลา หรือนอนฆ่าเวลา โดยปล่อยให้สมองหรือความคิดว่างเปล่ามากไป ...ก็เกรงว่าจะไร้ค่า
และเสียเวลา....การรู้ค่าของเวลา จึงมิอาจละเลยได้
..
มาฝึกค่าของเวลา กับบันทึกของอาจารย์นี้เลย นะครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ
แวะเข้ามาอ่านเรื่องดีๆของอาจารย์ เสียดายเวลาที่มีค่าที่ผ่านไป มีสิ่งที่จะทำมากมาย
กับคำวิพากษ์ที่วางไว้ รู้สึกว่าแน่นหนาดี เห็นภาพพจน์ของชนบท นึกถึงโฆษณาในทีวี "เด็กที่กำลังหมุนกังหันให้ลอยขึ้นไปในอากาศ"
แล้วมีคำอธิบายว่า "เด็กนั่นมิใช่กำลังเล่น แต่เขากำลังทดลองเรื่องแรงโน้นถ่วงของโลก"
เป็นโฆษณาที่ดีนะครับ
ใกล้วันแห่งความรักแล้วขอมอบภาพแห่งความรักวางไว้ให้ชมด้วย
หากการฆ่าเวลาของครูเป็นแบบที่คุณ "แสงแห่งความดี" กล่าวไว้ข้างต้น ไม่ถือเป็นการฆ่าเวลานะครับ
เอาภาพแห่งความรักอันกว้างขวางมาฝากให้ด้วยนะครับ
จริงทีเดียวครับ ชีวิตนี้สั้นนัก แม้ร้อยปีก็ยังน้อยเกินไป ที่จะทำสิ่งดีๆ เพื่อตนเองและผู้อื่น
ใกล้วันแห่งความรักแล้วครับครู "เป็นของฝรั่งเขานะ"
เอาภาพมาฝากครูด้วย
ดอกไม้สวยงามมาก ใกล้วันแห่งความรักมอบดอกไม้ไว้ให้คุณยายด้วยครับ
วันมาพร้อมมีดโกนเลยนะครับ "คมกริบ" เชียว โดยเฉพาะวรรคสุดท้าย
เวลาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ส่วนน้อยหรือมาก ยังไม่เท่ากับการใช้เวลาไปทำสิ่งใด เห็นด้วยครับ
นำภาพเกี่ยวกับความรักมาให้ด้วยครับ