อย่าว่าแต่คนเลย ขนาดหมูมันยังเอาด้วยจริง ๆ นะ

 

วันนี้เข้าไปทำงานแต่เช้า ๆ หลังสอนเสร็จไปหนึ่งรายวิชาแล้วมีหน้าที่เป็นกรรมการสอบเค้าโครงวิทยานิพนธ์ของนิสิต ป. โท สาขาวิชาไทยคดีศึกษาไปจนถึงเที่ยงวันได้รับเชิญกินขนมจีนเข้ากับบรรยายกาศช่วงวันตรุษจีนในเดือนนี้นอกจากนั้นยังเข้าสู่ช่วงวันแห่งความรักวันวาเลนไทน์ด้วยนะนี่ พอช่วงบ่ายไปแล้วเข้าไปสอนอีกหนึ่งรายวิชา...

พอได้พักว่าง ๆ เลยหยิบหนังสือมาอ่านเล่นเห็นมุมคิดสบาย อารมณ์เจ้าของผลงานเลยขอนำมาเล่าต่อเป็นมุมมองของยูมิก็แล้วกันในฐานะที่เราอยู่ในโลกโลกีย์เป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องดันทำนองว่า...

ลุงดำทำหน้าที่ขนแม่หมู 3 เล้าไปผสมพันธุ์กับพ่อหมูพันธุ์ใหม่นำเข้าจากเมืองนอก 

ตอนเช้าแกขับรถอีแต๋นมาที่คอกหมูแรกแล้วต้อนแม่หมูขึ้นรถจนเหงื่อแตกเสียเวลาครึ่งวันได้ไป 5 ตัว ก็สำเร็จนำแม่หมูทั้ง 5 ตัวกลับมาถึงคอกในตอนเย็นดูอาการแม่หมูแล้วกระดี้กระด้าเริงร่าระริกระรี้ชื่นมื่นหัวใจ

พอวันที่ 2 ลุงดำเอารถไปจอดที่เล้า 2  มีแม่หมู 7 ตัว ไปผสมพันธุ์ เอ๊ะ  วันนี้แปลกแฮะ...ก็แม่หมูต่างเดินขึ้นรถอีแต๋นให้ความร่วมมือดีมากไม่ต้องไล่ไม่ต้องต้อนให้ขึ้นรถก็เสร็จเรียบร้อยแล้วขนแม่หมู 7 ตัวกลับเข้าคอกด้วยอาการแฮ้ปปี้กันทุกตัว

พอวันที่ 3 แกขับรถมาคอกที่ 3 เพื่อขนเอาแม่หมู 9 ตัวไปผสมพันธุ์พอแกดับเครื่องลงมาดูที่คอกไม่เห็นแม่หมูสักตัวเลยเดินไปที่หลังรถ...วาว ๆ แม่หมูทั้ง 9 ตัวได้ขึ้นรถอีแต๋นเองเรียบร้อยแล้วโดยพร้อมหน้าเรียงสลอน โดยที่แกไม่ต้องออกแรงไล่ต้อน...

เรื่องนี้ทำให้ลุงดำนึกถึงคำพูดของอาจารย์ว่า...มันขยายไปเองจากปากต่อปาก  แม่หมูเล้าแรกไม่รู้ว่าลุงดำจะนำไปฆ่าหรือเอาไปไหน...พอแฮ้ปปี้กลับมาเลยเล่าต่อให้แม่หมูตัวอื่นฟังว่า พ่อหมูพันธุ์ใหม่เยี่ยมยอดยังไง แม่หมูเล้าที่ 2 เลยอยากลองของ และแม่หมูเล้าที่ 3 ได้ฟังข่าวมา 2 วันแล้วจึงคึก ๆ คัก ๆ โดยพร้อมเพรียงกันนี่ไงละว่าเรื่องดีไม่ต้องดัน  มันไปของมันเอง  อย่าว่าแต่คนเลย ขนาดหมูมันยังเอาด้วยจริง ๆ นะ...อิ อิ อิ.

.............................................

อ้างอิงจากผลงานของ ศ. ดร. จรัญ  จันทลักขณา.มปป. ปริญญาชีวิตชวนคิด-ชวนขัน.สงขลา : มหาวิทยาลัยทักษิณ.