อีกด้านหนึ่งของผู้ป่วยที่นอนนิ่ง..ญาติของผู้ป่วย มีหญิงสูงวัย และคนหนุ่มอีกสองสามคน ตระเตรียมชุดถวายทานเอาไว้พร้อมดอกบัวน้อยกำใหญ่ เพื่อเอาผลบุญอุทิศแด่ญาติผู้ใหญ่ที่นอนอยู่...ทั้งๆ ที่ยังมีลมหายใจอยู่...
ทุกวิถีทางที่จะทำให้ผู้ป่วยอาการดีขึ้น หรือรอดพ้นจากเคราะห์ภัย โรคร้าย หรือวิธีการใดๆ ก็ตามที่จะยื้อยุทธ หยุดกาลเวลาที่จะนำพาไปสู่ปรภพได้..
หลายหนทางที่จะทำ บุญ กุศล หรือกลวิธีที่จะพรากคนที่เคารพรัก หรือศรัทธาให้ห่างจากอ้อมกอดของซาตาน.. ให้ได้อานิสงส์ผลแห่งบุญในการทำทานสร้างบารมี ให้ผู้ที่เจ็บไข้ได้รู้สึกตัวทั่วพร้อม ให้เขาได้กินได้ มีอาการสงบดีขึ้น อย่าได้ทุกข์ทรมานกับอาการเจ็บป่วยแม้แต่เล็กน้อยเลย..
นี่คือทุกข์ของผู้เป็นญาติ หรือผู้เยี่ยมไข้ ซึ่งไม่สงบ ต้องคอยทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อคนที่รัก ที่ปรารถนาจะฟื้นไข้ หรือปลอดภัยให้มากที่สุด ..ยอมแลกเปลี่ยนแม้จะต้องเสียสิ่งใดไปก็ตาม...
เสียงกระซิบข้างหูชายสูงวัย เพื่อให้รู้สึกตัว.. ความละมุนของชายวัยหนุ่มรุ่นเด็กกว่าคงเป็นบุตร.. ด้วยละมุนละม่อม ผ้าขนหนูสีชมพูผืนน้อยพาดปิดตาทั้งสองข้างของผู้เป็นพ่อ... ผ้าห่มผืนขาวห่มคลุมกายในลักษณะนอนเหยียดตรงและสบายดีที่สุด..
จากคำบอกเล่าของชายหนุ่มในอาการของพ่อผู้เป็นที่รัก ซึ่งท่านนอนลืมตา นิ่งไม่มีการตอบสนองแต่อย่างใด พ่อมีอาการป่วยมาร่วมสองปีแล้ว อยู่ในความดูแลของนายแพทย์มาโดยตลอด.. แต่คราวนี้ด้วยพิษของโรคประจำตัวซึ่งมีการเติบโตของเนื้อร้ายอยู่ตลอดเวลา ทำให้คุณพ่อต้องพ่ายแพ้ต่ออาการของโรค.. และยุติทุกเรื่องราวเพื่อนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงพยาบาลในตึกเฉพาะของทางโรงพยาบาล
ด้วยสีหน้าที่นิ่งต่อทุกข์ของคุณพ่อ ทำให้ชายหนุ่มครุ่นคิดในเรื่องต่างๆ กอปรกับตัวเองเป็นนายแพทย์ซึ่งกำลังศึกษาต่อในระดับสูงสุดของวิชาชีพ จึงพอรู้อาการป่วยของผู้ให้กำเนิด.. การเตรียมความพร้อมในด้านต่างๆ ของคนในบ้าน เพื่อจุดหมายหนึ่งของครอบครัว...
มืออันกร้านหนา นิ้วมือที่สั้นของโยมวิชัย บ่งบอกถึงการทำงานหนักมาตลอดชีวิต.. นิ้วมือที่ป้อม อุ้งมือ ลำแขนที่หนา เหมือนกับคนที่อดทนสู้งาน ร่างท้วมดำบ่งบอกถึงวิถีชีวิตของผู้เ็ป็นพ่อ สิ่งที่อาตมาคาดเดาคงไม่ผิด..
บทสนทนาระหว่างพระและโยมผู้ป่วยที่เราสื่อสารกันทางจิต ด้วยคิดว่า เราสองคนนั่งคุยกันอีกมิติหนึ่งใช้จิตคุยกัน.. ใช้ความรู้สึกที่นิ่งและสงบผ่านมือของผู้เป็นสมณะไปยังอีกมือหนึ่ง ซึ่งจิตภายในรอความหวังให้กายสังขารได้ฟื้นคืนมาอีกครั้งหนึ่ง.. จิตสามารถสั่งการได้ทุกอย่าง จิตมีพลังเหนือกว่ากายสังขาร เปรียบเสมือนควาญช้าง กับช้างพังซึ่งตกมัน...
จิตนั้นเปรียบเสมือนควาญช้าง คอยสั่งการให้พญาคชสารเชื่อฟังและทำตาม...
กายสังขารนั่นเปรียบเหมือนกับพญาคชสารที่ใหญ่แต่เพียงกาย แต่ไม่มีสติสัมปชัญญะในการที่จะนึกคิดหรือกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้สำเร็จ...
ฉะนั้นจิตจึงมีพลัง รวบรวมสติให้สามารถทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้สำเร็จตามวัตถุประสงค์หรือเป้าหมาย..
สัมผัสแรกที่จับต้องตัวของโยมวิชัย ซึ่งยังอุ่นแต่คงที่ไม่แสดงอาการตอบรับแต่อย่างใด แต่การได้สัมผัสอยู่นิ่งๆ เพื่อส่งพลังให้ความปรารถนาดี สิ่งจิตในการเยียวยาให้โยมวิชัยได้ทราบถึงความห่วงใย จากคนที่มาจากทางหนึ่ง มาโดยมิได้ปรารถนาสิ่งใด หวังเพียงความสงบ เยือกเย็น ความงดงามในจิต ให้กำหนดเพียงเวทนาความเจ็บปวดให้รู้ตัวตลอดเวลา.. ว่าเป็นอย่างไร ภาวนาในขณะที่ยังมีลมหายใจ... ภาวนาให้ก่อเกิดสิ่งมหัศจรรย์... ภาวนาเพื่อสร้างบารมีให้กับตัวเอง..
กายป่วย แต่จิตไม่ได้ป่วยด้วย ยังมีความรู้สึกขัดแย้งกันอยู่มิใช่ดอกหรือ? หลายๆ คำถามที่ตั้งอยู่ในใจ พยายามบอกด้วยสายตาว่า.. จงนิ่ง และสงบ อยู่กับปัจจุบัน.. แล้วแผ่เมตตาในใจ.. เพียงเท่านี้ที่อยากจะบอก..
หลายคำหลายขั้นตอนที่แนะนำ และให้ทำร่วมกัน มิใช่เพียงทำพอเป็นพิธี แต่เ็ป็นการทำจากใจและความรู้สึกที่รู้คุณของบิดา และมารดาผู้ยืนอยู่เคียงข้าง... การขออโหสิกรรม.. สิ่งใดที่อยากจะพูด จากความรู้สึก จากใจ พูดออกไปให้ได้ยินถ้วนทั่ว.. เพื่อความสบายใจและกำลังใจของคนที่นอนเยียวยารักษากาย..
โยมวิชัยคือคนป่วยอีกท่านหนึ่งที่รอปฏิหาริย์ให้บังเกิด จากการภาวนา ตั้งสัจจาธิษฐานเพื่อให้บังเกิดสิ่งที่มหัศจรรย์ขึ้นมา เพื่อเป็นพลังให้ลูกและครอบครัวได้มีที่พึ่งอาศัย ได้ดูแลเมื่อยามเฒ่าชรา.. ได้ตอบแทนคุณในช่วงสุดท้ายของวัยใกล้วัดเช่นนี้...
เสียงกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้แก่ญาติผู้ล่วงลับดับจิตไปก่อนหน้านี้ เพื่อเป็นการแผ่พลังบารมีให้กับโยมวิชัยได้อานิสงส์ในบุญครั้งนี้..
ความอบอุ่นในสายตาทุกคนที่ยืนรายล้อมเตียงโยมวิชัย เพื่อส่งพลังและกำลังใจให้ได้หายป่วย หรือทุเลาลงจากอาการปัจจุบัน..
อาตมาอวยชัยให้ทุกคนได้พบกับสิ่งมหัศจรรย์ในครั้งนี้ด้วย...
