วันที่ 25 มกราคม 2554

 

 

ก่อนจะถึงหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ ผมได้ผ่าน  ด่านตรวจอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว
ลงจากรถ...ร่างกายปะทะอากาศเยือกเย็น ทำให้กระปี้กระเปร่าไม่น้อย
บิดตัวไปซ้าย-ขวา  หน้า-หลัง  พร้อมกับฟังเสียงนกร้องขับขานที่ไพเราะจับใจ
นาน ๆ จะมีรถสักคันผ่านด่านตรวจ  แต่ต้องหยุดแวะก่อนทั้งนั้น
เพราะไม่มีใครใหญ่เกินพี่ ๆ เจ้าหน้าที่ที่นี้  ถ้าไม่ผ่าน ไม่ยกไม้ขึ้น
ก็ไปข้างหน้าไม่ได้....

 

 

ทุกคนต่างมีความเชื่อเป็นของตัวเอง  แม้แต่ผม และผู้คนที่นี้
รวมถึงแม่ค้าขายพวงมาลัย มะม่วง และขนม ลูกอม 
 

 

ความเชื่อในการค้าขาย  และความโชคลาภ ของแม่ค้า คือ กาฝาก
เป็นกิ่งไม้ ที่ผ่านการปลุกเสก  จากอำเภอนครไทย  จ.พิษณูโลก
ผมลองสูดดมแล้ว  กลิ่นช่างหอมมาก

 

 

ทุกคนต่างมีความเชื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวใจ
เป็นแผนที่นำทางชีวิต
ถ้าเป็นแรงบันดาลใจ... กำลังใจ
และไม่เบียดเบียนตนเอง และผู้อื่น ก็คงไม่ผิด
ความเชื่อบางอย่างอาจจะลบหายได้ภายในหนึ่งนาที
แต่...
ก็มีความเชื่อหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่ติดแน่นติดหนึบกับตัวเอง
ไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตบนโลกใบนี้....

 

 

------