เมื่อวานนี้ ทั้งสามหนุ่มมีการบ้านและแต่ละคนก็ไม่มีใครเปิดทีวี หรือวิทยุเลย จึงไม่มีเสียงอะไรแปลกปลอมเหมือนทุกๆวัน น้องฟุงเสร็จก่อนจึงได้ทำธุระก่อน ในขณะที่อาบน้ำอยู่ น้องฟุง ฮัมสวดมนต์ "อิติปิโส ภควา อะระหัง สัมมา...." (ไม่จบหรอกค่ะ วนไปวนมาอยู่แถวๆท่อนแรกนี่แหละ เพราะเป็นบทที่พี่วั้น ท่องอยู่บ่อยๆเดือนนี้ จากบทเรียน) แล้วก็ต่อด้วยท่องทำนองเสนาะ "พื้นผนังหลังบัวที่ฐานปัทม์ เป็นครุฑอัด...." (พี่วั้นท่องอีกเหมือนกัน) พวกเราได้ยินก็หัวเราะกัน น้องฟุงบอกว่า "มันติดอยู่ในหัวฟุงน่ะ แม่"

พอออกมาเราก็คุยกัน อยู่ๆน้องฟุงก็บอกว่า "ฟุงจะบวชให้แม่นะ" เล่นเอาคุณแม่งง "ถามว่าทำไมฟุงคิดอย่างนั้นล่ะลูก" น้องฟุงบอกว่า "ฟุงอ่านมาจากหนังสือสังคม" แล้วก็รีบบอกต่อว่า "คุณครูยังไม่ได้สอนหรอก แต่ฟุงอ่านเอาเอง เขาบอกว่าลูกบวชให้พ่อแม่ พ่อแม่จะได้บุญ" คุณแม่คิดในใจว่า "ลูกรู้ไหมลูกว่า บุญคืออะไร" แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร บอกน้องฟุงว่า ลูกเป็นคนดี ทำดี พ่อแม่ก็ได้บุญไปด้วยแล้ว แต่ถ้าลูกอยากบวช ก็ได้ดีกับตัวเองด้วย (สงสัยอยู่เหมือนกันว่า ลูกรู้หรือเปล่าว่าบวชแล้ว ทำอะไรบ้าง) แต่ก็ต้องอายุ 20 ปีถึงจะบวชเป็นพระได้ ฟุงบอกว่า "แต่สมัยพระพุทธเจ้า ต้องอายุ 21 ก่อนใช่ไหมแม่" "แล้วถ้าเป็นเณร เวลาพูดด้วยเราต้องยกมือไหว้ไว้หรือเปล่า"...........แล้วก็อะไรต่ออะไรอีกยืดยาวเกี่ยวกับเรื่องนี้

 เราคุยกันอีกสักพัก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไป

คุณแม่ยังติดใจไม่หายกับคำพูดของน้องฟุง เพราะบ้านเราไม่ได้สอนอะไรเกี่ยวกับศาสนาเป็นเรื่องเป็นราว ไม่เคยสอนให้ลูกสวดมนต์ เราเองก็นับถือพุทธที่คำสอน การปฏิบัติตามหลักพุทธศาสนา ไม่ได้ยึดติดหรือศึกษาบทสวดมนต์ใดๆ กลับมาเมืองไทยก็ไปวัดเพียงหนเดียว ด้วยความอนุเคราะห์ของพี่ดาและคุณพี่กล้วยไม้ สองผู้ใจดี น้องฟุงจึงได้เห็นว่าเวลาพูดกับพระ เราจะพนมมือไหว้ แต่น้องฟุงก็ยังติดใจจำมาได้แม้จะผ่านมาแล้วหลายเดือน เมื่อสักเดือน 2 เดือนที่ผ่านมา น้องฟุงก็เริ่มมาบอกว่า ฟุงจะสวดมนต์ก่อนนอน แล้วเขาก็ท่อง นะโม ตัสสะ โดยอ่านและจำเอาจากหนังสือสวดมนต์เล่มเล็กๆที่เรามีในตู้หนังสือ คุณแม่นึกได้ว่าสมัยเด็กๆอยู่กับคุณย่า ได้ท่อง "อะระหังสัมมา..."เป็นบทสวดมนต์ก่อนนอน ก็เลยบอกน้องฟุงว่า มีบทนี้ด้วย น้องฟุงจึงเอามาสวดบ้าง ได้ท่อนแรกกับท่อนสุดท้าย ท่อนกลางต้องเรียกแม่ไปคอยฟังและช่วยต่อให้อยู่แป๊บเดียว ตอนนี้ท่องได้หมดแล้ว คุณแม่กำลังคิดว่า ต่อไปจะบอกให้เขาอ่านคำแปลด้วย (ป่านนี้อาจจะอ่านเองแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ยังไม่เห็นพูดถึงค่ะ)

อยากจะบอกว่า สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและความใฝ่รู้ของเด็ก และแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน น่าแปลกที่เขาเติบโตใช้ชีวิตถึง 6 ปีในต่างแดน ตอนไปอายุ 2 ขวบยังพูดไทยไม่ได้สักคำ แต่เขารักความเป็นไทย และตอนนี้กลับมาไม่ถึงปี เขารับรู้ ทั้งภาษาไทยและศาสนาพุทธในแบบที่เราเองยังทำได้ไม่เท่า ด้วยตัวเอง เห็นเขาแล้วก็รู้สึกอยากจะค่อยๆวิเคราะห์ลักษณะการเรียนรู้ของเขาค่ะ ได้เรียนรู้อะไรทุกๆวันจากเด็ก 9 ขวบคนนี้