โอ้...เวียงจันทร์ แดนนี้ที่เคยได้ไป...

ยามบ่ายคล้อยตะวันลอยลดลงต่ำ ๆ ได้แวบเข้ามาบันทึกเรื่องเล่าเบา ๆ สมองนะครับ  ขอเล่าต่อจากตอนที่แล้ว พวกเราไปเรียนนอกห้องเรียนวันนี้ได้นัดหมายกับทีมงานมีคณาจารย์ที่ ม. มจร. วข. หนองคาย ให้ความช่วยเหลือติดต่อประสานงาน ต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงยิ่งทุกรูปทุกนาม  ที่คอยติดตามดูแลอยู่มี ท่าน ผอ. ชาญชัย...อ. สุรเชษฐ์  และ อ. วัฒนา ...

รถบัสจากเมืองเวียงจันทร์มารับพวกเราที่เมืองหนองคาย...ด้านหน้ารถตรงป้ายทะเบียนมีดอกไม้จำปา  หรือดอกลั่นทม หรือดอกลำดวน  หรือดอกลีลาวดี...

ลูกศิษย์ ป. โท บางส่วนมาร่วมถ่ายรูป...

พวกเรากำลังมุ่งข้ามสะพานมิตรภาพไทย-ลาว  ที่ข้ามแม่น้ำโขงนานาชาติ...

ดูสายน้ำลดลงมากระยะทางประมาณ 1 กิโลเราก็ข้ามไปอยู่ฝั่งประเทศลาวแล้วละ...

ที่เห็นริมฝั่งนั้นคือแผ่นดินลาวยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติที่น่าสนใจว่าได้รักษากันมาอย่างไร...

ภายในวัดสีเมือง มหานครเวียงจันทร์ อ. วัฒนา หนุ่มลาวมาขอกอดพุง...อิ อิ อิ

เข้าไปในวัดก็เจอพานพุ่มดอกไม้ พานหมากเบ็ง เอาไว้ให้คนมาบูชาเอาไปบูชาเจ้าแม่หลักเมือง เสาหลักเมืองเป็นเจ้าแม่สีเมือง สื่อถึงชาวลาวเคารพนับถือเพศหญิงมากว่าเพศชาย เพราะเสาหลักเมืองมหานครเวียงจันทร์มีตำนานเป็นผู้หญิง

พอเข้าไปในโบสถ์ตรงกลางคือเสาหลักเมืองนี้ละ เป็นศูนย์รวมใจชาวพุทธลาว

ขอถ่ายภาพไว้ว่าได้มาคารวะบรรพบุรุษในแผ่นดินลาวที่ว้ดสีเมืองกลางกรุงเวียงจันทร์นี้

สาวลาว 2 คนนี้จะนำทางเราท่องไปทั่วเมืองเวียงจันทร์ต้องขอขอบคุณในน้ำใจที่มีมิตรไมตรีอันดีงาม...สังเกตว่า...ผู้หญิงเมืองลาวเวลาไปทำงานหรือราชการจะมีเอกลักษณ์สวมใส่ผ้าซิ่นหรือผ้าถุงแม้พนักงานร้านอาหารก็ไม่นิยมใส่กางเกงตามสมัยใหม่...แถมพวกสาวลาวจะนิยมไว้ผมยาว ๆ ดังภาพนี้แล...