เมื่อยามราตรีกาลแผ่คลุม
โลกทั้งใบถูกสีดำกลืนกิน
ความมืดโน้มตัวเป็นม่านหมอกลงมาหาฉัน
หัวใจของฉันทึบตันภายนอก
หัวใจฉันว่างเปล่าภายใน
ฉันปลูกต้นไม้ยามเที่ยงคืน
ขุดดินอันแห้งแล้งอย่างแสนสาหัส
พระจันทร์ครึ่งดวงอมยิ้มให้ฉัน
เมื่อวางต้นกล้าให้ดินแห้งกรังโอบอุ้มไว้
ต้นไม้เติบโตด้วยความรัก
ฉันเป็นเจ้าของผลไม้
เมื่อลิ้มรสรู้สึกอิ่ม แต่ฉันแสนเหงา
กลับกันเมื่อแบ่งปันให้คนอื่นลิ้มลอง
ฉันอิ่มน้อยลง แต่ฉันแสนอิ่มเอม
สวัสดีค่ะ
ชื่นใจด้วยจังน้องพี่...
ประทับใจกลอนเปล่าบทนี้นะครับ
เขียนได้ตามแบบของจินตกวี
พระจันทร์ปลอกเปลือกความมืดมิด .....ช่างคิดนะครับ อิอิ
..สวัสดีค่ะ คุณทิมดาบ...ค้นพบแล้วหรือเจ้าคะ..ขอแสดงความยินดี..มา ณ ที่นี้ ..เจ้าค่ะ...(ให้พระจันทร์ เป็นผู้ปอก ความมืดมิด..ให้พระอาทิตย์เป็น..แสง..ดับ..."ตัวตน"...ด้วยหรือเปล่าเจ้าคะ...ยายธี ค่ะ
ทำไมต้องค้นพบตัวเองเมื่อยามเช้าด้วยละครับ
มาอ่าน
แล้วนึกชื่นชมในมุมคิดนะครับ...