เขาเปรียบครูว่าเรือจ้างช่างน่าคิด ยอมอุทิศเดินทางเปลี่ยวน้ำเชี่ยวไหล วาดลำเรือฝ่าคุ้งน้ำจ้วงจ้ำไป พาเรือว่ายฝ่าคลื่นทั้งตื้นลึก บางครั้งคราโครมครืนคลื่นกระหน่า มรสุมซ้ำ ฝนเกรียกรู ตอกรู้สึก มิคิดท้อพลิกแพลงโถมแรงฮึก มืด-ดำ-ดึก ย่อมสั่นรัวทั่วทั้งลำ ยังคงทอดสายตามองหาฝั่ง กลางคลื่นคลั่งยังมองหาอยู่คราคร่ำ วาดลำเรือ เหงื่อหยด มิหมดกรำ ยังคงทำ คัดท้ายเรือเพื่อส่งคน อีก...บางครั้ง เรือโยนโยกวกน้ำลึก ความรู้สึก สติรับ มิสับสน มือเรียวน้อยประคองไว้หายวกวน จนผ่านพ้นฝ่าคลื่นซัดมือคัดพาย ปีแล้วปีเล่าเฝ้าคร่ำเคร่ง ตาพิศเพ่งสู่ทิศที่ศิษย์หมาย พาย-งัด-ค้ำ ผ่านน้ำเชี่ยว...ละเที่ยวพาย ด้วยหัวใจกล้าแกร่งแห่งคำ "ครู" กี่น้ำเชี่ยวย่อมแพ้ใจใสสะอาด กี่เกรี้ยวกราดย่อมแพ้พ่ายคนใจสู้ กี่ร้อนหนาวกี่ลมแรงแห่งฤดู วิญญาณครูย่อมชนะตลอดกาล
วิญญาณครูอยู่ที่ไหนใครรู้บ้าง มืดเลือนลางปูชนีย์หนีไปไหน
พ่อแม่ครูคนยกย่องต้องเปลี่ยนไป เพราะเป้าหมายคนเพี้ยนเปลี่ยนอุดมการณ์
ทิ้งหน้าที่เคยเมตตานำพาศิษย์ มาอุทิศวิทยะใหม่ไกลแก่นสาร
ความทุ่มเทเคยดีมียาวนาน ความเป็นครูผู้เอาถ่านมันมอดลง
จากเรือจ้างลำน้อยคอยส่งศิษย์ เมื่อคิดผิดสร้างหนี้มีโลภหลง
ปรับปรุงใหม่เข็นเรือเก่าเข้ารกพง กระโดดลงเรือสำราญธารทะเล
ทิ้งลำคลองหนองบึงซึ่งสะงัด มาคลื่นจัดซัดสาดพาลหักเห
วิญญาณครูล่องลอยไปในทะเล ทิ้งกล่อมเห่เด็กไทยไกลโรงเรียน
สวัสดีค่ะพี่อิงจันทร์
ขอเทอดคุณ บูชาครู ผู้คอยให้ หนักเพียงใด ไม่ท้อ ต่อหน้าที่
หวังเพียง ศิษย์ของตน เป็นคนดี เรือลำนี้ มากค่า คุณธรรม
สุขสันต์วันครูค่ะพี่อิงจันทร์
สวัสดีค่ะ คุณครู
โชคดีมีความสุขค่ะ
สวัสดีครับน้องครูอิง
วิญญาณครู อยู่ที่ทุกผู้คน
เพราะทุกคนเป็นครูอยู่ที่ตัว
เป็นทั้งครูเป็นทั้งศิษย์ทั้งชีวิตมีอยู่ทั่ว
ไม่เมามัวหลงตัวว่ากูครูคนเดียว
(มาชุมพรสองวัน แฉบๆอี้ถึงประจวบแล้วนิ)