"ไม่เห็น โทรศัพท์ผมก็ไม่เห็นเหมือนกัน"

                                                             

           วันผ่าน  เดือนผ่าน  และก็ปีผ่าน ดูเหมือนความชราภาพจะเพิ่มและซึมลึกเข้าไปทุกที ใจก็เถียง             "ฉันไม่เห็นจะแก่ตรงไหน"  ตอนแก่มันมองไม่เห็นเพราะมันค่อยๆมา  แต่มันสถิตย์มั่นคง  และเติบโตพัฒนาดูจะถาวรจนสลัดไม่หลุดสำรวจตัวเองอดขำไม่ได้  เรานี่แก่จริงๆแก่แบบไม่บันยะบันยัง ดูซิแก่ยังไง...

 

         

 

       ปีก่อนลืมมือถือ  หาให้วุ่นก็ไม่เจอเพราะทำเสียงสั่นตอนประชุมแล้วลืมเปลี่ยนจะโทรยังไงก็ไม่มีเสียง  ต้องหาตัวช่วย...โทรเข้ามือถือคนขับรถ อิๆๆ   นี่คือบทสนทนาของคนขี้ลืม

"คุณ..เห็นมือถือฉันไหม"  เสียงตอบแบบไม่คิด  เพราะเป็นคำถามยอดฮิตของครอบครัว 

"ไม่เห็น  โทรศัพท์ผมก็ไม่เห็นเหมือนกัน" 

ตอบแบบมั่นใจสุดๆ

"อ้าว..ก็คุณพูดอยู่นี่ไง"

"โอ๊ะ...ลืม" 

 

 

 

  เรื่องมือถือกลายเป็นเรื่องเด่นประจำสัปดาห์ เป็นเรื่องเล่าข้ามปี เพราะเล่าทีไร...ได้ฮาทีนั้น   อะไรจะปานนั้น 

          "อุ๊ย...แย่แล้วค่ะ  กลิ่นไหม้โชยมาจากในครัว แค่นี้นะคะ"