วันนี้.......จันทร์ที่ 31 กรกฎาคม 2549 ผมออกจากบ้านมองไปทุกหน ทุกแห่งก็เจอแต่พวกเดียวกัน......เพราะสวมเสื้อสีเหลืองเหมือนกันมีหัวใจดวงเดียวกัน
วันนี้ผมอยากจะเล่าถึงเสื้อเหลืองสักหน่อยเพราะผมได้มีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยให้ผู้คนหลายพันคนได้มีโอกาสใส่เสื้อเหลืองในปีมหามงคลนี้
เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2548 ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาผมไปซื้อธงชาติที่ร้านขายบริเวณหน้าวัดบวรฯ ที่ร้านมีเสื้อเหลืองปักตราสัญลักษณ์ฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีวางขายอยู่ในราคาตัวละ 250 บาทผมซื้อมา 1ตัว.......และนั่นคือ.....เสื้อเหลืองตัวแรกของผม
ผมเดินออกจากร้านมาสักพักหนึ่งผมคิดว่า.... น่าจะซื้อไปฝากผู้อำนวยการ รองคนอื่นและลูกน้องด้วย ผมจึงเดินกลับไปที่ร้านและซื้อเสื้อมาอีก 25 ตัวและนั่นคือ...........การจุดประกายความคิดในการที่จะให้คนอื่นได้มีโอกาสสวมใส่เสื้อเหลืองเหมือนผม
ต่อมาเดือนกุมภาพันธ์ 2549 ผมได้รู้จักกับบริษัทผลิตเสื้อกีฬาของโรงเรียน ซึ่งทางบริษัทได้ติดต่อมาว่าจะเอาเสื้อเหลืองซึ่งมีอยู่ 2 แบบ คือเสื้อมีตราสัญลักษ์ ราคาตัวละ 150 บาท และซื้อเรารักในหลวงราคาตัวละ 125 บาท ไปขายไหม ซึ่งในขณะนั้นในท้องตลาดก็มีจำหน่ายในราคาตัวละ 250บาท และ180 บาท..........ผมตกลงใจที่จะนำมาขายที่โรงเรียน แต่กำไรจะถวายให้ในหลวง.......ก็คือจะจำหน่ายในราคาทุนราคาตัวละ 150บาทและ125บาท เพื่อทุกคนจะได้ซื้อกันมากๆ ข่าวได้แพร่กระจายไปยังหน่วยงานต่างๆ ในเขตพื้นที่การศึกษา ตามโรงเรียนต่างๆในจังหวัดนนทบุรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ตลอดจนผู้ปกครองนักเรียนของโรงเรียนสามพันกว่าคนก็มีโอกาสซื้อในวันประชุมผูปกครองในต้นเดือนพฤษภาคมด้วย
ระยะต่อมาคณะกรรมการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีเชิญชวนให้ใส่เสื้อเหลืองในระหว่างวันที่ 1-15 มิถุนายน 2549 และทุกวันจันทร์จนตลอดปี 2549 ทำให้เกิดปรากฎการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้น เสื้อเหลืองขาดตลาด โรงงานขาดเส้นด้ายที่ใช้เป็นวัตถุดิบในการทำเสื้อพ่อค้าคนกลางไปประมูลเสื้อจากโรงงานตอนนั้นสูงสุดเกือบ 400บาททำให้ราคาขายปลีกพุ่งไปเกิน 500บาท โดยเฉพาะก่อนวันที่ 9 มิถุนายน 2549 ทำให้คนที่ซื้อจากผมไปในราคาตัวละ 150 บาท ต่างขอบคุณกันยกใหญ่.............
จากเสื้อตัวแรกในวันนั้น..........จนณ.วันนี้ผมมีเสื้อเหลืองในตู้เสื้อผ้ากว่า 40 ตัวมีตั้งแต่ราคาขาด 1 บาทครบ 1000บาทตราประดับเพชรกระดุมเป็นทองเค เสื้อสั่งจากเซเว่นอีเลฟเว่น เสื้อโบว์ลิ่ง เสื้อนาโน เสื้อเอทูแซด เสื้อผ้าโทเรและ อีกมากมายหลายแบบ นอกจากจะเป็นของตัวเองแล้ว คนรอบข้างผม แม่ พี่น้อง หลาน เพื่อน ผมซื้อมอบให้ไปทุกคน คนละหลายตัว
ทุกวันนี้ครูของโรงเรียนของผมใส่เสื้อเหลืองมาทำงานทุกวันประมาณร้อยละ 90 ของครูทั้งหมด และทุกแห่งก็คงเช่นเดียวกันทั้งประเทศ ประเทศเพื่อนบ้านเขาก็ใส่ชุดประจำชาติกัน ในวิถีชีวิตประจำวัน.............ทำไมเราไม่ถือโอกาสในตอนนี้.....นำเสื้อเหลืองมาทำเป็นเครื่องแบบประจำชาติ.......ฉลองปีมหามงคลเล่า.....................
ผมอยากเห็นพี่น้องคนไทยทั้งประเทศพร้อมใจกันใส่เสื้อเหลืองด้วยความภาคภูมิใจ ในความเป็นไท..............เพื่อถวายพระเจ้าอยู่หัวให้สมกับเป็นเครื่องแบบประจำชาติ..............ครับ
