เมื่อสายฝนหลั่ง กลางฤดูฝน

    1. รู้ทั้งรู้ อยู่แก่ใจ ห่างไกลนัก        รักสุดรัก รับรู้ ดูห่างเหิน

เอื้อมสุดเอื้อม ระยะทาง โอ้...ห่างเกิน  อยากจะเมิน กลับต้องมอง เพราะต้องใจ

   2. ไกลถึงไกล เพียงไหน จักใฝ่ฝัน  วันต่อวัน คืนต่อคืน ฝืนรอไหว

รอดอกงาม หล่นร่วง สู่ห้วงหทัย          คู่เคียงใน เรือนงาม นาม"พื้นปูน"

   3. ขอบคุณฝนฤดูหนาว เจ้าสาวร่วง เป็นดอกดวง ประดับโลก โศกสิ้นสูญ

ขอบคุณสาย วสันต์ พลันเกื้อกูล         ดับอาดูร ในเหมันต์..."ฉันพบเธอ"

(คืนนี้ มีเรื่องเบาๆ...ท่ามกลางอะไร ๆ ที่แปรปรวน...)

-ปณิธิ ภูศรีเทศ-

(ภาพ-ร่วงหล่นเพราะฝนฤดูหนาว-ปณิธิ)