ก่อนเที่ยง ๑๐ นาที ของวันอาทิตย์ที่ ๑๙ ธันวาคม ๒๕๕๓

 

 

๑. เส้นทางการแบ่งปันในโกทูโน

 

ผืนฟ้ากำลังแผ่เข้าโอบอุ้มจิตใจอย่างอ่อนโยน  เมฆก้อนใหญ่สีขาวอบอุ่นตาลอยตัวอยู่นิ่งบนท้องฟ้าสีฟ้าครามอันสดใสกระจ่างตา  และดูสูงสุดเอื้อม

 

ทำให้ผมนั่งทบทวนตัวเองว่า ผมมีประโยชน์อะไรบ้างต่อผู้อื่น  นอกจากต่อตัวเอง และครอบครัว และการทำงานกับคนรอบข้างของผมแล้ว

 

ผมค้นพบคำตอบให้ตัวเองประมาณหนึ่ง หลังจากที่เข้ามาเขียนบันทึกอย่างต่อเนื่องในโกทูโน ได้ประมาณ ๔ เดือน

 

สิ่งแตกต่างที่สัมผัสได้ นอกเหนือจากการเขียนบันทึกที่ผมเขียนได้ลื่นไหลขึ้น  และความรับผิดชอบของผมต่อผู้อ่านที่แวะเข้ามาแล้ว กับการได้อะไรติดไม้ติดมือบ้าง  หรือไม่รู้สึกแย่ลงภายหลังการอ่านบันทึกของผม

 

สิ่งนั้นก็คือ ‘การแบ่งปัน’

 

เมื่อก่อน ผมได้พบได้ยินและใช้คำนั้น โดยไม่เข้าใจความหมายอย่างลึกซึ้งเท่ากับวันนี้

 

การแบ่งปันวันนี้  ณ  โกทูโนของผม  ช่างงดงามอลังการและมีมนต์ขลัง

 

การแบ่งปันของผมเองที่ให้คนอื่น และการแบ่งปันของคนอื่นที่ให้กับผม

 

 

 

๒. คำสอนของแม่

 

ในทุก ๆ วัน ผมนึกถึงความสอนของแม่ ซึ่งเป็นความทรงจำเสี้ยวสำคัญที่ผมมิอาจลืมได้ลง

 

‘ขอให้ลูกมีโอกาสได้ทำความดีทุกวัน   ขอให้ได้ให้กำลังใจต่อผู้อื่น   และสิ่งสำคัญขออย่าให้ลูกหมดกำลังใจในการดำรงชีวิตและทำความดี’

 

เมื่อนึกถึงคำสอนของแม่ในทุก ๆ วัน  ทำให้ผมมีจุดหมายปลายทางในการเดินทางที่เปี่ยมด้วยแรงบันดาลใจ   เกิดจินตนาการ  และความเพียรพยายามในความหวังและในสิ่งที่ทำ

 

ตราบใดที่เราไม่ละทิ้งความหวัง  เราก็ยังมีลมหายใจอยู่  ใช่ไหมครับ ?

 

 

๓. หมออนามัย กับคำสอนของแม่ และการแบ่งปัน

ผมทำงานเป็นหมออนามัยมา ๒๐ ปี  ถึงแม้ทำงานในระดับล่างสุดของหน่วยบริการในกระทรวง ฯ  ผู้หลักผู้ใหญ่คงมองเห็นได้ไม่ชัดเจน บางคนก็ว่าพวกเรา  เป็นแพทย์  หรือก็มองว่า เป็น อสม.  มีการเปลี่ยนป้ายที่ทำการให้สวยหรูแล้วแต่ละยุคสมัย  และปัจจุบัน คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล

 

ผ่านความต่ำต้อยในเรื่องลาภ  ยศ  สรรเสริญ การพัฒนาศักยภาพ  และค่าตอบแทน  เมื่อเทียบกับสหวิชาชีพอื่น ๆ   ที่มีจำนวนการจัดตำแหน่งมากที่สุด เมื่อเทียบกับกระทรวง อื่น ๆ ในประเทศไทย

 

มีคนถามว่าเบื่อบ้างไหมกับภาระอันหนักอึ้ง ?  ผมก็ยังมีเลือดเนื้อ  มีช่วงเหงาและโดดเดี่ยวบ้างครับ  ที่ตอบว่า เหนื่อย และเบื่อ

         

แต่เมื่อนึกถึงคำสอนของแม่  ‘ขอให้ลูกมีโอกาสได้ทำความดีทุกวัน   ขอให้ได้ให้กำลังใจต่อผู้อื่น   และสิ่งสำคัญขออย่าให้ลูกหมดกำลังใจในการดำรงชีวิตและทำความดี’

 

อย่างน้อยหมออนามัยอย่างผม  ก็สามารถได้ทำบุญโดยไม่ต้องไปวัด  เป็นอาชีพที่ได้ทำบุญทุกวัน  และมีโอกาสให้กำลังใจต่อผู้รับบริการและชาวบ้าน

 

 

รอยยิ้มของชาวบ้าน  ทำให้ผมห่างไกลจากภาพความเหนื่อยล้าในแต่ละวัน

 

เมื่อได้พูดคุยกับชาวบ้าน  และลงได้เยี่ยมบ้าน  ถึงแม้ผมไม่สามารถช่วยเหลือปัญหาของชาวบ้านได้น้อยนิดนัก    แต่ผมรับรู้ถึงความสุขที่เกิดขึ้น ...ไม่มีทางที่คนอื่นจะมองว่าผมไร้ค่าไม่ได้เลย  และสิ่งที่ผมได้รับรางวัลยิ่งใหญ่จากอาชีพของผม  คือ ผมเข้าใจโลกมากขึ้น  จากการเรียนรู้ที่ชาวบ้านมอบให้กับผม

 

ณ วันนี้  ผมจึงเข้าใจความหมายของคำว่า ‘การแบ่งปัน’  มากขึ้น

 

 

๔. การแบ่งปัน กับเรื่องเล่าที่งดงาม

 

เคยได้ยินเรื่องเล่าเรื่องนี้ไหมครับ ?  หลายท่าน คงเคยผ่านหูผ่านตาบ้าง   แต่ผมขอนำมาเล่า เพื่อบันทึกของผม บันทึกนี้จะงดงามบานสะพรั่งมากยิ่งขึ้น

 

เรื่อง ‘ทำไมน้ำตกถึงสวย ?’

 

ครั้งหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี่เอง  พ่อลูกได้ชวนกันไปเที่ยวน้ำตกแห่งหนึ่ง  ทั้งสองเห็นน้ำตกสวยงามมาก  ผู้เป็นพ่อจึงเอ่ยถามลูกสาวว่า

 

พ่อ :  ‘รู้ไหมลูก...ทำไมน้ำตกถึงสวย ?’

 

ลูก :  ‘ก็เพราะน้ำเป็นน้าตกไงคะพ่อ’

 

พ่อ :  ‘ไม่ใช่หรอกลูก...ที่น้ำตกสวยน่ะ  เพราะน้ำตกไม่ยอมเก็บน้ำไว้ในชั้นของตัวเองต่างหาก’

 

ลูก :  ‘หมายความว่า...อย่างไรคะพ่อ ?’

 

พ่อ :  ‘ลูกสังเกตไหมล่ะว่า...เวลาน้ำตก...ตกลงมาจากชั้นหนึ่งแล้วนั้น  น้ำจะถูกส่งต่อลงไปอีกชั้นหนึ่งทันที   เพราะวิธีที่น้ำตกไม่เห็นแก่ตัว...แต่ยอมส่งน้ำที่ตกมาจากชั้นอื่น...แล้วส่งต่อกันไปเรื่อย ๆ อย่างนี้...น้ำตกถึงสวย...และน้ำตกจึงยังเป็นน้ำตกที่มีเสน่ห์  จนถึงปัจจุบันนี้ไงล่ะลูก’

 

พ่อ :  ‘อย่าลืมนะลูก...ถ้าลูกอยากให้ตัวเอง เป็นคนที่น่ารัก  ลูกควรจะเป็นอย่างน้ำตก...หากมีสิ่งดี ๆ ตกมาถึงตัวลูก...อย่าเก็บสิ่งดี ๆ นั้นไว้คนเดียว...ลูกต้องเรียนรู้ที่จะแบ่งปัน...ออกไปให้มากที่สุด  แล้วลูกก็จะได้รับสิ่งตอบแทนจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  โลกของเราก็จะน่าอยู่ยิ่งขึ้น’

 

 

เมื่อผมนึกถึงเรื่องเล่านี้ยามใด...ผมลองปิดเปลือกตาลงเบา ๆ จะรู้สึกถึงแสงตะวันที่ลูบไล้คลอเคลียอยู่บริเวณเปลือกตา

 

โลกของเราจะงดงามและน่าอยู่...เมื่อผู้คนแบ่งปันซึ่งกันและกัน...

 

และเมื่อนึกถึงคำสอนของแม่อีกครั้ง  ‘สิ่งสำคัญขออย่าให้ลูกหมดกำลังใจในการดำรงชีวิตและทำความดี’

 

วันนี้และวันพรุ่งนี้...ผมกำลังไต่เต้าบันไดแห่งการแบ่งปัน ด้วยความตั้งใจ และไม่อ้างว้างเดียวดาย ดังนั้น ผมจึงขอขอบคุณกัลยาณมิตร และทุกคนที่เข้ามาแวะพักผ่อน ณ บันทึกของผม  สำหรับแรงบันดาลใจ   พลังจินตนาการ  และกำลังใจในการแบ่งปัน ซึ่งกันและกันครับ...

 

 

€€€€€€