วิธีสอนเสียงวรรณยุกต์

       ผมเป็นครูภาษาไทย ภรรยา(ครูลักขณา-อ้อย)ก็เป็นครูภาษาไทยแต่สอนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ ผมถามครูอ้อยว่า ป.๑ สอนเสียงวรรณยุกต์หรือยัง ครูอ้อยก็บอกว่าสอนแล้ว แถมคุยข่มผมว่าเด็กๆผันเสียงวรรณยุกต์กันได้เก่งเสียด้วย

       แต่ท่านเชื่อไหม เด็กมัธยมศึกษาหลายคนยังผันวรรณยุกต์ไม่ได้มั่นคง หมายถึงผิดๆถูกๆ ไล่หนักๆเข้าก็จน สภาพอย่างนี้มีให้เห็นตั้งแต่ ม.๑ ถึง ม.๖ ผมเคยทำวิจัยแก้ปัญหา โดยใช้บทเรียนสำเร็จรูปเรื่องเรียนวรรณยุกต์ สนุกกับเพลงพื้นบ้าน ก็ได้ผล แต่ต้องใช้เวลาและกระบวนการพอสมควร เพราะเรียนไป ร้องเพลงพื้นบ้านไป และคนที่สอนก็ต้องมีอารมณ์ มีใจรักกับเด็กๆด้วย

      วิธีสอนเสียงวรรณยุกต์ที่ผมใช้อยู่ขณะนี้นึกได้ ๓ วิธี คือ

     ๑. ไล่เสียงนับนิ้วโดย เลือกมือที่มี ๕ นิ้วเท่าเสียงวรรณยุกต์ในภาษามาตรฐาน แล้วสอนไล่ตั้งแต่เสียงสามัญไป บางคำไล่เสียงได้แต่เขียนเป็นอักษรให้ดูไม่ได้นะครับ โดยเฉพาะเสียงสามัญ คำตายซึ่งไม่มีในภาษาเขียน

     ๒. สอนโดยการให้หลักเกณฑ์ เช่นคำที่พยัญชนะต้นเป็นอักษรต่ำ ใส่รูปวรรณยุกต์เอกจะมีเสียงโท ใส่รูปโทจะมีเสียงตรีเป็นต้น

     ๓. สอนโดยใช้นวัตกรรมประกอบเช่นใช้บทเรียนสำเร็จรูป

     ถามว่าแบบไหนได้ผล ก็ขอตอบตามหลักพุทธศาสนาว่า แล้วแต่จริตของนักเรียนครับ ใครถนัดแบบไหนชอบแบบไหน ก็เรียนรู้ได้ดีจากแบบนั้นครับ