ไม่ใช่คนที่ช่างจดจำอะไรเลย โดยเฉพาะวันครบรอบนั่นนี่หรือวันเกิดทั้งของตัวเองและคนอื่น แต่จะรู้สึกได้ว่ามีอะไรสักอย่างที่คอยเตือนให้เราหรือกำหนดให้เรามีอันได้ระลึกนึกถึงวันพิเศษ คนพิเศษที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ถูกที่ถูกเวลาแทบทุกครั้ง 

มีน้อยครั้งที่จะจำได้ว่าทำอะไรให้ใครไปอย่างไร และนิสัยไม่ดีอีกเหมือนกันที่น้อยครั้ง (ถ้าไม่จดบันทึกไว้) ก็จะไม่ได้จำสิ่งดีๆที่มีผู้อื่นทำให้ ทั้งๆที่จะรู้สึกประทับใจเป็นอย่างมากกับสิ่งดีๆที่ได้รับด้วยน้ำใจจากผู้อื่น เพราะรู้สึกว่า เมื่อเราทำอะไรให้ใคร เราทำด้วยความเต็มใจและมีความสุขที่จะทำ ไม่ได้หวังว่าผู้รับจะชื่นชมยินดีหรือตอบแทนอันใด หากได้ทำแล้วได้รับรู้ว่าผู้รับได้ประโยชน์เราก็มีความสุขในส่วนของเราเองอยู่แล้ว และเมื่อมีใครทำอะไรให้เรา เราก็จะซาบซึ้งและตั้งใจว่าจะต้องทำสิ่งดีๆตอบแทนบ้างหากมีโอกาส แต่ก็ไม่ได้จดจำเป็นมั่นเหมาะว่าจะต้องทำอะไร ดังนั้นหลายๆครั้งจึงเหมือนเป็นคนไม่สนใจคนอื่น แต่ก็เชื่อมั่นในตนเองว่าจะไม่ทำให้คนที่ทำสิ่งดีๆให้เราผิดหวัง แต่เราอาจจะตอบแทนความดีที่คนอื่นทำกับเราด้วยการทำดีต่อๆไป เหมือนที่เราก็ตั้งใจจะทำอยู่แล้ว คือทำดีเพื่อต่อความดี หวังว่าสิ่งที่เราทำดีเพื่อผู้อื่น จะทำให้คนๆนั้นอยากทำความดีกับคนอื่นต่อๆไป

เขียนบันทึกนี้ เพราะรู้สึกเหมือนชื่อบันทึกค่ะ ว่าถึงเวลาพิเศษของคนพิเศษในชีวิตของเรา เราก็จะมีอันให้ระลึกถึงและได้ทำอะไรสักอย่างอย่างที่อยากทำ เหมือนมีใครมาลิขิตให้จริงๆ จนอยากจะบันทึกความโชคดีในชีวิตของตัวเอง ที่มีโอกาสได้ทำอะไรที่ทำแล้วมีความสุขอยู่เสมอๆโดยไม่ต้องวางแผนล่วงหน้าอะไรมากมาย โอกาสจะลอยมาหาเองเพราะใครสักคนช่างลิขิตให้เรา ขอบคุณสำหรับโอกาสทุกอย่างในชีวิต และทำให้คิดจะตั้งใจคิดดี ทำดีเล็กๆน้อยๆให้ได้ทุกลมหายใจที่มีค่ะ