ผมจะเป็นครูเป็นครูตลอดชีวิต แม้ศิษย์จะเป็นอย่างไร ก็จะทำหน้าที่ครูอย่างมีความสุข

  

ค่าแห่งความเป็นครูอยู่ที่ศิษย์เฝ้าคิดถึง

                         ความสุขของครู คือ การได้เห็นลูกศิษย์เติบโตเป็นคนดี อยู่ในสังคมได้อย่างเชิดหน้าชูตา อาชีพครูที่เขาให้สมญานามว่านักปั้น นักสร้าง วิศวกรสังคม จึงดูเหมือนจะเป็นคำที่ควรค่าที่ครูควรภูมิใจ ผู้เขียนเริ่มเดินทางตามฝันว่าสักวันจะต้องเป็นครู ทั้งที่แทบไม่มีโอกาสได้เป็นครูเพราะไม่ได้เรียนสายครู จบช่างไฟฟ้า แต่ว่าปี พ.ศ.๒๕๒๒ เขาสอบครู ปวช.(ประกาศนียบัตรวิชาชีพ) สอบได้เป็นครูดังฝัน วันแรกที่เดินทางไปรายงานตัวที่โรงเรียนน้ำท่วมสะพานเส้นทางระหว่างอำเภอกับโรงเรียน ต้องนอนบ้านครูใหญ่ แม่ไปส่งได้แต่เป็นห่วงว่าโรงเรียนช่างกันดารและอยู่ในพื้นที่สีชมพู สมัยนั้นเขามีคอมมิวนิสต์  แต่เมื่อเดินทางไปถึงและสัมผัสกับชาวบ้านกลับต่างจากข่าวลือ บ้านบัวแดง ที่ชาวบ้านเรียกบ้านหินลาด เป็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ห่างจากอำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ประมาณ ๒๓  กิโลเมตร เส้นทางเป็นถนนลูกรัง มีรถโดยสารเข้าหมู่บ้านวันละ ๑ เที่ยว ต้องเดินทางให้ทันรถก่อน ๕ โมงเช้าจึงจะมีสิทธิ์เข้าหมู่บ้าน ภาพแห่งความเป็นครูยังฉายอยู่ในความทรงจำอยู่จนทุกวันนี้

                    รายล้อมด้วยเหล่าศิษย์ หนุ่มเสื้อแดงข้างๆเป็นผู้ใหญ่บ้านบัวแดง

                         วันแรกที่ได้เป็นครูได้รับมอบหมายให้สอนภาอังกฤษและพลศึกษาชั้นประถมปีที่ ๔ – ๖ ที่ได้สอนภาษาอังกฤษเพราะไม่มีครูคนใดรับสอน ประกอบกับสมัยที่เรียนชอบภาษาอังกฤษ โดยมีครูต้นแบบ คือ อาจารย์บัวทอง  พัฒนถาบุตร โรงเรียนโยธินบูรณะ สร้างแรงจูงใจให้สนใจเรียน ส่งผลมีผลการเรียนระดับดี(ดีไทยนะครับ) ส่วนพลศึกษานั้นเป็นผลพวงจากสมัยตนเองเรียนเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน การเป็นครูบ้านนอกจึงออกรสชาติ การทำงานหนักจึงฝึกให้เกิดศรัทธาในอาชีพครู ครูไม่ครบชั้นมีมานานแล้ว ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เพลงครูสลา  คุณวุฒิ ที่ร้องว่าโรงเรียนในเมืองสี่คนสองห้อง โรงเรียนบ้านนอกสี่ห้องสองคน โรงเรียนในเมืองครูมากจนล้น บ้านนอกทุกข์มีเด็กล้นเกินครู  บรรยากาศสี่ห้องสองคนจึงเป็นเรื่องปกติ บางวันก็แบ่งกันคนละอาคารเรียน ดีที่ครูใหญ่สุบิน  บุญประสพ ท่านปลูกฝังนิสัยการเป็นครูทั้งยังสร้างแนวคิดในการเป็นผู้บริหารที่เด็ดขาด มั่นใจในการตัดสินใจ ท่านเป็นผู้บริหารรุ่นแรกๆ ที่สอบผู้อำนวยการได้ระดับประเทศ ท่านจึงป็นต้นแบบในการพัฒนาตนเอง มีครั้งหนึ่งมีบุญประเพณีบุญผะเหวด ในหมู่บ้านกลางวันท่านสร้างความสัมพันธ์กับชาวบ้านเมาแบบถึงไหนถึงกัน แต่กลางดึกคืนนั้นท่านลุกมานั่งอ่านหนังสือจนสว่าง วันนั้นผู้เขียนเกิดภาวะความรับผิดชอบในตนเอง ตั้งใจจริงมีหรือจะไม่ประสบความสำเร็จ ตัวอย่างดีมีค่ากว่าคำสอน ผอ.สุบิน  บุญประสพ จึงเป็นต้นแบบในการบริหารของผู้เขียน มีอยู่ครั้งหนึ่งผู้เขียนไปส่งเพื่อนที่ย้ายไปเป็นลูกน้องท่าน ดร.วิชาญ  ไทยแท้ ท่านกล่าวต้อนรับเพื่อนผู้เขียนว่า อยากประสบความสำเร็จในการทำงานต้องถาม ผอ.พรชัย ว่าผมชอบที่จะทำอย่างไร ผู้บริหารจากยโสธร ต่างถามผู้เขียนว่าทำไม ท่าน ผอ.สุบินจึงพูดเช่นนั้น คนที่ตอบชัดเจนที่สุดคงเป็น ดร.วิชาญ  ไทยแท้

             ไข่ขวัญ  ขาวอ่อน(แดง) ไปทำงานที่ใต้หวันโทรชวนครูไปทำบุญผ้าป่า

                         โรงเรียนบ้านบัวแดง แม้จะเป็นโรงเรียนขนาดเล็กและอยู่ไกลปืนเที่ยง แต่สิ่งหนึ่งที่สร้างตำนานในอำเภอพิบูลมังสาหาร คือเป็นหมู่บ้านที่มีสายเลือดการเป็นนักฟุตบอล ผู้เขียนได้ฝึกซ้อมเด็กเล่นฟุตบอลหลังเลิกเรียน โดยไม่มุ่งหวังโดดเด่น แต่เหมือนเป็นโชคเข้าข้าง เด็กที่เล่นล้วนมีพรสวรรค์ ศูนย์พิชัย  ขาวอ่อน(ปัจจุบันเป็นตำรวจที่มหาสารคารม) มีความเร็ววิ่งเข้าฮอสทุกประตูเขาใช้ความเร็วโฉบเข้าหา กอลกลาง อานนท์  คำหมุน(ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อวิทยากร เป็นผู้ใหญ่บ้านบัวแดง หมู่ ๕) กองกลางจอมคลาสสิค จอมล็อคหมุนวนจ่ายบอล บอลหลุดจากเท้า มีโอกาสได้ประตูสูงมาก บางครั้งซัลโวเอง ทราบว่าทุกววันนี้ยังเล่นอยู่ จอมฟรีคิก ไพรัช  แก่นจันทร์ ขอให้มีลูกตั้งเตะ เชื่อขนมกินได้ประตูที่ยิง ๘๐ % หวังผลสิ่งที่เป็นตำนานของผู้เขียนที่สร้างกระแสฟุตบอลในหมู่บ้าน คือ ทีมโรงเรียนบ้านบัวแดง ได้เขข้าชิงชนะเลิศระดับอำเภอ นับว่าเป็นการสร้างกระแสความมีฟุตบอลในสายเลือด ทุกคนเมื่อเห็นผู้เขียนกลับไปเยี่ยมบ้านบัวแดง ผู้ใหญ่บ้านจะประกาศทางหอกระจายข่าวบอกเหล่าศิษย์ว่าครูมาเยี่ยม ความสุขของความเป็นครูจุงอยู่ที่ลูกศิษย์ต่างรุมล้อมมาถามสารทุกข์สุขดิบ เราเองก็ได้รับทราบความก้าวหน้าของศิษย์ ทุกคนล้วนสร้างตนเองให้เติบโต เป็นคนดีของสังคม บางคนที่พ่อแม่สนับสนุนให้มีโอกาสได้เรียน ก็เป็นครู ตำรวจ ทหาร เป็นพยาบาล ที่สำคัญบางคนประกอบธุรกิจ มีรายได้มากกว่าคนที่เป็นครูอย่างพวกเรา

ภาพล่างเสื้อสีชมพูเป็น อบต.สีส้มเป็น ดี.เจ

                         ความสุขของคนเป็นครูจึงอยู่ที่ศิษย์ เราสร้างความประทับใจให้เขากล่าวขวัญถึงมากน้อยเพียงใด มีคนหนึ่งผู้เขียนตีเขาอย่างแรงมาก แต่เขากลับพาภรรยาและลูกมากราบอย่างนอบน้อม เขาบอกว่าที่ครูตีทำให้เขามีเวลาอ่านหนังสือ รักการอ่าน จนในที่สุดได้ไปทำงานต่างประเทศมีรายได้เป็นผู้มีอันจะกินในหมู่บ้าน ขอบคุณอดีตผู้ใหญ่บ้านคุณพ่อจู  ขาวอ่อน ท่านได้ให้ชายคาที่พัก ทั้งยังคุ้มครอง ปัดเป่าปัญหาที่เป็นอุปสรรคในการทำงานเสมือนลูกของท่าน ขอบคุณลูกศิษย์ทุกคนที่สร้างความสุขในการประกอบวิชาชีพครู พวกเธอสอนให้ครูเป็นครูที่มีศักดิ์ศรี เป็นครูที่มีคุณค่า

การทำบุญยังมีวัฒนธรรมเหมือนชาวลาว ศรัทธาในพุทธศาสนา

บัวแดงสัญญลักษณ์หมู่บ้านสมัยผู้เขียนเป็นครูยังไม่มี

                   คุณพ่อจู  ขาวอ่อน(เสื้อขาวถือขันเงินฉ อดีตผู้ใหญ่บ้าน

                                      ที่มีบุญคุณกับผู้เขียน

                เมื่อวันที่ ๔  ธันวาคม  ๒๕๕๓ ผู้เขียนได้ไปร่วมงานผ้าป่าศิษย์เก่าโรงเรียนบ้านบัวแดง ได้พบกับเหล่าศิษย์เก่า จึงเป็นความประทับใจ เป็นความภูมิใจ ที่ไม่อาจลืมเลือน ผู้เขียนอาจจะเล่าความหลัง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นภาพที่ประทับใจ ยากจะลืมเลือน ดูภาพครูกับศิษย์สนิทสนมกันเพียงใด ไม่มีใครเรียกครูว่าครู แต่เขาเรียกครูว่าพี่ อย่างนี้จะเป็นกันเองขนาดไหน ถึงเขาจะเรียกอย่างไรใจเขาก็ยังรักและวางใจในความเป็นครู ปัจจุบันตำนานฟุตบอลบ้านบัวแดงยังกล่าวถึงผู้เขียน ที่สำคัญเราจัดฟุตบอลบัวแดงคัพ ติดต่อกันมายาวนาน จนผู้เขียนได้ย้ายมายโสธร