คุณพ่อยังคงอยู่กับข้าพเจ้าเสมอทุกคราวที่ข้าพเจ้าระลึกถึงท่าน...ครึ่งหนึ่งของท่านอยู่ในตัวข้าพเจ้า
วันนี้เป็นวันพ่อแห่งชาติ....ผู้คนมากมายพากันออกไปชมไฟประดับประดาเฉลิมฉลองงานเฉลิมพระชนมพรรษา บ้างก็ออกไปรอจุดเทียนชัยถวายพระพร รอชมการจุดพลุ มีทั้งมาแบบเป็นครอบครัว คู่รักวัยดึก คู่รักวัยหนุ่มสาว กลุ่มเพื่อนๆ แต่ละคนต่างหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส

เบื้องหน้าคุณลูกเดินจูงมือกับคุณพ่อ เป็นภาพที่สร้างรอยยิ้มให้กับข้าพเจ้า....เสียงแจ้วๆ ของเด็กน้อยถามทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ ตัว อยากรู้ในทุกๆ สิ่งที่ประสบพบเจอ การถามแต่ละครั้งเป็นการเรียนรู้ ขยายโลกใบเล็กๆ ของเด็กให้กว้างใหญ่ขึ้น...มีคุณพ่อคอยตอบคำถามอย่างไม่รู้เบื่อหน่าย...บางคำถามทำให้ข้าพเจ้าอมยิ้มกับความช่างซักช่างถาม ถ้าข้าพเจ้าเป็นคนตอบยังคิดไม่ออกเลยว่าจะตอบว่ายังไง 555
มองดูแล้วข้าพเจ้าหวนนึกถึงคราวตัวเองยังเป็นเด็ก...คุณแม่เล่าให้ฟังว่าข้าพเจ้าช่างซัก ถามนั่นถามนี่ไม่หยุด (คุณแม่ใช้คำว่าพูดเป็นนกแก้วนกขุนทอง ไม่รู้จะน่าดีใจหรือเปล่า) เวลานั่งรถจะถามนั่นถามนี่ตั้งแต่ขึ้นรถไปตลอดทางจนกระทั่งลงจากรถ (ข้าพเจ้าคิดว่าตนเองเป็นเด็กเรียบร้อย พูดน้อยมาตลอด 555) โดยมีคุณพ่อคอยตอบคำถามเหล่านั้นอย่างไม่เบื่อหน่าย พอโตขึ้นมาพ่อเล่าให้ฟังว่า พ่อมีความเชื่อว่าเด็กช่างซักเป็นเด็กฉลาดเพราะฉะนั้นพ่อจึงไม่เบื่อกับการตอบคำถามของเด็ก ไม่ว่าคำถามนั้นจะฟังดูไร้สาระก็ตามที
คุณพ่อของข้าพเจ้าเป็นคนทำงานเก่ง เป็นผู้นำครอบครัวที่ดี คอยสร้างเสียงหัวเราะให้กับผู้คนรอบข้างอยู่เสมอ (ดูภายนอกท่านดูเป็นคนตลกๆ แต่บทท่านจะเครียดก็สร้างบรรยากาศอึมครึมได้น่ากลัวทีเดียว 555) คุณพ่อมีความเป็นผู้นำสูง มนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม อาจจะเป็นเพราะท่านเป็นคนสนุกสนานจึงทำให้มีคนรู้จัก สนิทสนมมากมาย ถึงคุณพ่อจะเป็นผู้นำ แต่ท่านก็ไม่ได้เผด็จการ เวลาที่มีปัญหาในบ้าน เราจะคุยกันด้วยเหตุผล เห็นผลของใครเหนือกว่าก็เป็นฝ่ายชนะ จึงไม่แปลกหากพบว่าลูกๆ บ้านนี้ชอบเถียง อิอิ
ภายใต้บุคลิกของผู้นำ คุณพ่อเป็นคนมีอารมณ์ศิลปินและอ่อนโยน ท่านเป็นคนละเอียดอ่อน รักต้นไม้...คุณพ่อเคยสอนข้าพเจ้าขณะที่รดน้ำต้นไม้ว่า " ต้นไม้เค้าก็มีจิตใจ เวลารดน้ำต้นไม้ให้คุยกับต้นไม้ ร้องเพลงให้ต้นไม้ฟัง ดูแลเอาใจใส่เค้า ...เค้าสามารถรับรู้ได้ถึงใจ ถึงความรักที่เราทุ่มเทให้ เค้าจะตอบแทนเราด้วยการออกดอก ออกผลให้เราได้ชื่นชม ซึ่งเสมือนเป็นการขอบคุณเรา" เวลาที่คุณพ่อเดินทางไปราชการ มักจะมีของติดไม้ติดมือมาเป็นของฝากให้กับที่บ้านเสมอๆ ไม่เคยขาด ไม่ว่าจะเป็นของกิน เสื้อผ้า ตุ๊กตา ของประดับตกแต่งบ้าน มีแม้กระทั่งไม่ถูพื้นไม้กวาด เป็นสิ่งที่แสดงให้รู้ว่า ไม่ว่าท่านจะเดินทางไปที่ใด ท่านก็ยังคิดถึงครอบครัวเสมอ
คุณพ่อของข้าพเจ้าเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุช่วงที่ข้าพเจ้าเรียน ม.6 ตอนนั้นได้มีโอกาสไปเยี่ยมคุณพ่อที่ห้องไอซียู ซึ่งขณะนั้นคุณหมอบอกว่าสมองของคุณพ่อตายแล้วเหลือแต่หัวใจที่เต้นอยู่ โอกาสรอดเป็นศูนย์...แม้โอกาสจะเป็นศูนย์ เราทุกคนต่างหวังให้มีปาฏิหาริย์ทั้งๆ ที่รู้ว่าปาฏิหาริย์ไม่เคยมีจริง คุณพ่อนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงมีท่อช่วยหายใจ มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด มีเครื่องมอนิเตอร์ต่างๆ ดูแล้วช่างแตกต่างจากพ่อที่เราทุกคนเคยรู้จัก
ในทุกๆเช้าจะมีหมอมาดูคุณพ่อ คุณหมอจะเปิดชาร์ตเหล็กดูเอกสารอะไรก็ไม่รู้ภายในชาร์ตแล้วก็คุยกับพยาบาล ตอนนั้นก็สงสัยเหมือนกันว่า หมอเค้าดูอะไรกัน ข้าพเจ้าเก็บความสงสัยในตอนนั้นเอาไว้... จนตอนนี้ข้าพเจ้าได้รับคำตอบนั้นแล้ว
เคยมีคนหลายคนถามว่า เสียใจมากไหมเวลาที่คุณพ่อเสียชีวิต ข้าพเจ้าตอบไม่ถูกเหมือนกัน ข้าพเจ้ารู้เพียงว่าสำหรับข้าพเจ้า คุณพ่อได้ทำหน้าที่ของพ่อที่ดีได้อย่างสมบูรณ์แล้ว การลาจากเป็นสิ่งที่ต้องเกิดกับทุกชีวิตทุกคน เพียงแต่จะช้าหรือจะเร็วเท่านั้นเอง
ก่อนหน้านี้ข้าพเจ้าเคยได้อ่านบทกวีบทหนึ่ง ซึ่งข้าพเจ้าชอบมากแต่ก็ไม่ได้รู้สึกซึ้งอะไรมากมาย แค่รู้สึกว่าไพเราะดี แต่พอได้กลับมาอ่านอีกครึ้ง กลับรู้สึกว่าเข้าใจบทกวีได้ลึกซึ้งมากขึ้น อาจจะดูเศร้า แต่ก็รู้สึกดีทุกคราวที่ได้อ่าน เพราะสิ่งที่กล่าวในบทกวีเป็นความจริงของชีวิตที่ทุกคนต้องประสบพบเจอ....
Do not stand at my grave and weep
Do not stand at my grave and weep;
I am not there, I do not sleep
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

คุณพ่อยังคงอยู่กับข้าพเจ้าเสมอทุกคราวที่ข้าพเจ้าระลึกถึงท่าน...ครึ่งหนึ่งของท่านอยู่ในตัวข้าพเจ้า....คำสอนของท่าน สิ่งดีๆ ที่ท่านคอยบอกคอยเตือน ยังคงอยู่กับข้าพเจ้าเสมอไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ปี
สุขสันต์วันพ่อน้า คุณหมอ ... น้า ;)
"วันนี้วันพ่อ หลายคนมีโอกาสได้อยู่กับพ่อ...ข้าพเจ้าเองก็เช่นกัน เพราะว่าคุณพ่อยังคงอยู่ในใจของข้าพเจ้าเสมอ...."
ใช่ค่ะ แม้ว่าพ่อจะจากไปในที่ที่ไกลแสนไกล นานเพียงใดพ่อก็อยู่ในใจลูกเสมอค่ะ
พ่อพี่หนูรีก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกันค่ะน้องดาว
วันนี้เป็นวันดีๆ อีกวันหนึ่ง ที่ทำให้เราได้ระลึกถึงท่านนะคะ ^^
ไม่หัวเราะแต่ขอยิ้มได้เปล่า เรียงเมล็ดแคเป็นคำน่ารักเชียว
เอ...แต่มองไปมองมาชวนให้นึกถึงเวลาที่ตำรวจเค้าจับยาบ้านะคะ เค้าจะเอาเมล็ดยามาเรียงเป็นคำว่า"ยาบ้า" 555
ขอบคุณอีกครั้งค่ะ อุตส่าห์เอามาฝากทั้งแคและธรรมะ
ธรรมฐิตก็คิดแบบคุณหมอแหละ..พ่ออยู่ในใจเสมอแม้ท่านละทิ้งสังขารไปแล้วก็ตาม..
และเราผู้เป็นลูกก็เปรียบดั่งอนุสาวรีย์ของท่านสืบทอดยุคสู่ยุคสืบไปเนาะ..
เห็นด้วยกับท่านธรรมฐิตเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ ^^
ถ้าลูกที่ดีก็ย่อมเปรียบได้กับอนุสาวรีย์ที่น่าเชิดชู
แต่ถ้าลูกทำตัวไม่ดี....ไม่รู้จะเปรียบกับอะไรดีเจ้าค่ะ
สวัสดีค่ะน้องดาวฟ้า
นั่งชมงานวันพ่อผ่านหน้าจอ ยังคิดถึงว่าน้องดาวต้องไปจับภาพพลุแน่นอนเลย คิดถึงๆ
บันทึกนี้อ่านแล้วซึ้งๆ คุณพ่อน้องต้องภาคภูมิกับลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นๆ สวยงามนี้นะคะ คิดถึงๆๆๆๆ :)
มาร่วมรำลึกถึงพ่อด้วยค่ะ..น้องดาว และพี่ใหญ่.. เราหัวอกเดียวกันเลย..พ่อยังอยู่ในใจของลูกเสมอ ไม่ว่ายามอยู่หรือจากไป..แต่เพียงกาย..ใจชิดใกล้ไม่เคยลืม..
http://gotoknow.org/blog/nongnarts2/236742
-สวัสดีดครับ..
-แวะมาเยี่ยม..ครับ
-สบายดีนะครับ...
-มาร่วมรำลึกถึงวันพ่อครับ....
น้องๆ แต่งชุดไทย น่ารักเชียว ^^
วันพ่อ ดาวอยู่ที่หอพักค่ะ...พอมองเห็นพลุได้บ้าง
ขี้เกียจไปเบียดเสียดกะผู้คน เข็ดแล้วเพราะวันลอยกระทงไปลอยกระทงกะน้องเดือน คนไม่รู้มาจากไหนกัน แย่งกันดู แย่งกันลอย....เฮ้อ แย่งกันซะทุกอย่าง
แต่ตอนเย็นๆ ไปเดินรอบวังสวนจิตรฯ ค่ะ ประดับประดาไฟสวยงามมากๆ ^^
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร พ่อยังอยู่ในใจของลูกๆ เสมอนะคะ ;-)
คุณดาว
เคยอ่านบทความที่ไหนจำไม่ได้ เป็นเรื่องทำนองที่พ่อพร่ำบอกตามคำถามของลูกขณะที่ยังเด็กอย่างไม่รู้เบื่อ แต่ ณ วันที่พ่อชราภาพ พ่อคนนั้นแทบไม่มีโอกาสจะสอบถามเรื่องใด ๆ จากลูก โดยลูกอ้างว่าติดธุระ ไม่มีเวลา ฯ จนกระทั่งมีบางคนมาบอกเล่าให้เขาฟังว่า ครั้งยังเด็ก ๆ พ่อเคยทำอย่างไรให้เขา เขาจึงรู้สำนึกและรีบไปให้ความใส่ใจกับพ่อตัวเอง ก่อนที่จะสายเกินไป
ท่านใดที่ผู้สูงอายุที่เป็นคนสนิท มีพระคุณที่สุด ยังมีลมหายใจอยู่ ควรเร่งทำดีเพื่อท่านตั้งแต่วันนี้ นะครับ
อ่านความรักและความรู้สึกที่มีต่อพ่อแล้วซาบซึ้งค่ะ
ทุกคนรักพ่อกันทั้งนั้น เพราะมีผู้ชายที่รักเราจริงใจ
และเป็นผู้ให้ตลอดมาคือพ่อของเราคนเดียว
พี่โชคดีที่ยังมีพ่อ แม้นานๆเจอกันก็ยังอุ่นใจ (พ่ออยู่ไกล)
อ่านแล้วคิดถึงพ่อยัง เขียนบ้างไว้ในไดอารี ปีหน้าค่อยเขียนในบันทึกนี้ อิๆๆ
ขอบคุณค่ะท่ช่วยสร้างแรงบันดาลใจ / คิดถึงจัง ..นานแล้วไม่ได้มาเยือน..
สวัสดีค่ะหมอดาว
อ่านบันทึกนี้แล้วทำให้คิดถึงคุณพ่อมาก..พ่อพี่ก็เสียชีวิตแล้วเช่นกัน..แต่...ท่านอยู่ในใจเสมอ...
ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้วรักษาสุขภาพด้วยนะคะ
ไม่ได้ไปทักทายพี่ครูนานเหมือนกัน...สบายดีนะคะ
ปีหน้าดาวจะรออ่านบันทึกถึงพ่อของพี่ครูค่ะ ^^
ช่วงนี้คนไม่สบายกันเยอะ พี่กระแตก็เช่นกันนะคะ รักษาสุขภาพด้วย
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะคะ ^o^