การชนะใจตัวเอง

"การชนะใจตัวเอง"

การทำการในสิ่งใด ๆ ก็ตาม ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้ตัวเราภูมิใจและดีใจมากเท่ากับการที่ตัวเราสามารถที่ "ชนะใจตัวเราเอง"...เพราะการที่เราสามารถชนะใจตัวเราเองได้ไม่ว่าในเรื่องใด ๆ ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเราเองกำลังต่อสู้กับจิตใจของเราเอง...หมายถึงว่า ตัวเราตั้งใจที่จะทำสิ่งใดสักเรื่องหนึ่ง...แต่ต้องขึ้นอยู่กับ "ใจ" ของเรา ว่าจะทำได้หรือไม่ เช่น ถ้าเป็นชาย ตั้งใจจะเลิกบุหรี่ หรือ เหล้า โดยเราตั้งใจว่าต้องเลิกให้ได้ นั่นหมายถึง ตัวเราต้องเอาชนะจิตใจของตัวเราเองให้ได้ ถ้าเราสามารถทำได้โดยไม่หันกลับไปแตะต้องสิ่งเหล่านั้นอีก หมายถึงว่า เมื่อเราตั้งใจว่าต้องเลิก เราก็ต้องเลิกให้ได้...

สำหรับตัวผู้เขียนเอง สิ่งที่ตนเองได้เสพติดมาตั้งแต่เมื่อ ปี พ.ศ. 2531 นับจากผู้เขียนได้เรียน มสธ. (ไม่ใช่เป็นข้ออ้าง แต่ผู้เขียนต้องใช้กาแฟเป็นสิ่งที่ได้ดื่มแล้ว ทำให้ผู้เขียนสามารถอ่านหนังสือได้มาก ๆ และสามารถนอนดึกเพื่ออ่านหนังสือให้มากได้...(อาจเป็นความคิดที่ผิด ๆ)...เพราะการเรียน มสธ. บอกได้เลยว่า ถ้านักศึกษาคนใดไม่อ่านตำราไปเพื่อเข้าสอบว่า..."ไม่ผ่าน" แน่นอน...) จึงเป็นสาเหตุให้ผู้เขียนติดกาแฟมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา...และก็ต้องดื่มทุก ๆ วัน รวมเวลา 22 ปี กว่า...ที่ร่างกายของผู้เขียนต้องเสพกาแฟทุกวัน...บางวันก็ 1 แก้ว 2 แก้ว 3 แก้ว ตามลำดับ...

ผู้เขียนเคยคิดเหมือนกันว่าจะเลิก แต่ทำได้ยากเหลือเกิน...เพราะตอนนั้น พอจะตั้งใจเลิก แต่กลับมีอาการตาลาย มึนหัว ผลสุดท้ายก็หันไปดื่มอีกมาจนถึงปัจจุบัน...แต่เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 ผลจากการไปตรวจแพทย์พบว่า กลูโคส วัดได้ 133 ซึ่งลดจากครั้งที่แล้ว 136 ลดลงมานิดหนึ่ง...สำหรับความดันปกติ ไม่สูงเหมือนครั้งแรก ๆ นี่กระมังที่เป็นสาเหตุที่ว่า ความดันลดลง เนื่องมาจากเพราะตัวเราเดินออกกำลังกายทุกวัน ๆ ละ 1 ชั่วโมง แถมหัวใจเต้นปกติ แต่ที่น่าเป็นห่วง คือ เรื่องของน้ำตาล ยิ่งใจเสีย เพราะแพทย์สั่งให้ไปอยู่ในกลุ่มเสี่ยงของศูนย์เบาหวาน...

เมื่อตรวจเสร็จ ความตั้งใจของผู้เขียนก็มานั่งพิจารณาว่า ตนเอง ไม่ค่อยชอบหวานเลย แต่ทำไมเป็น ถึงแม้จะเพียงแค่ "เริ่มแรก"...มาพิจารณาดู "แม่" ของผู้เขียนก็ไม่เป็น ญาติก็ไม่มีใครเป็น แล้วเนื่องมาจากเหตุใด มีเพียงสิ่งเดียว สิ่งนั้น คือ ผู้เขียนชอบดื่มกาแฟ หิว หรือไม่หิวก็จะดื่ม...แม้แต่เวลาประชุม ก็ไม่ปฏิเสธ เมื่อพักเบรค...จึงเป็นสาเหตุที่ต้องทำให้ตัวผู้เขียนคิดว่า "น่าจะเลิกดื่ม" กาแฟได้แล้ว...เพราะไม่มีผลดีต่อร่างกายเท่าใดนัก...แต่ เอ!...ทำอย่างไรดีล่ะ!...ก็ติดและดื่มมานานตั้ง 22 ปีกว่า...เลิกได้อย่างไร?...

สิ่งแรกที่ทำ คือ "ความตั้งใจ"...ว่าต้องเลิกดื่มให้ได้ เช้าวันที่ 24 พฤศจิกายน 2553 ผู้เขียนเริ่มไม่ดื่มกาแฟ...รู้สึกเฉย ๆ...ได้กลิ่นกาแฟที่ต้องชงให้พ่อบ้านดื่มเหมือนกัน แต่ก็ยังเฉย ๆ ...แปลก ว่าทนได้อย่างไร...พอใกล้เที่ยง ชักไม่ไหว...ต้องหาอาหารทาน (แต่ก็ไม่ใช่กาแฟ)...เวลาผ่านไป บ่ายเริ่มหมดแรง...ขอกลับบ้านก่อน...มาบ้านขอพัก เพราะแรงเริ่มหมด เลยวันนี้ก็ไม่ได้ไปเดินออกกำลังกาย...พอตอนเช้าตื่นขึ้นมา...อาการแฮงค์...เหมือนภาษาที่คนติดเหล้าเขาเป็นกัน...ปวดศีรษะมาก ๆ...พาลต้องอาเจียนออกในตอนเช้ามืด...ผลสุดท้ายไปทำงานไม่ไหว ต้องลาพัก 1 วัน...ในช่วงที่ลา สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดสำหรับการที่จะเลิกกาแฟ...นั่นคือ...การนอนหลับ...นอนเพื่อให้ลืมสิ่งต่าง ๆ...เมื่อได้พักผ่อน ตื่นขึ้นมาอาการดีขึ้นตามลำดับ อาการที่ปวดศีรษะ ก็เบาลง...แม้แต่...พ่อบ้าน ก็แซว เพราะสงสาร กลัวจะเป็นอะไรไป บอกว่า ดื่มก็ได้ นิดหน่อยก็ยังดี...แต่ความตั้งใจของผู้เขียนว่า "ไม่" ก็คือ "ไม่"...

ถึงแม้จะเป็นเพียงวันที่ 2 ที่ตัวผู้เขียนได้เลิกดื่มกาแฟ แต่ก็ทำให้ผู้เขียนทราบได้ว่า "การที่ตัวเราตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ขอให้ตั้งใจทำอย่างจริงจัง" แล้วก็จะสำเร็จเอง...แม้แต่จะชนะในสิ่งใด ๆ ในโลกนี้ได้...ก็ไม่มีสิ่งใดที่ทำแล้วตัวเราจะเกิดความภาคภูมิใจว่า "เราชนะใจตัวเราเอง" ได้...ซึ่งผู้เขียนก็จะตั้งใจทำต่อ คงเลิกแล้วสำหรับ "กาแฟ"...กว่าจะเลิกได้...ดื่มมาได้ตั้ง 22 ปี บทจะเลิกก็เลิกได้เอาเสียดื้อ ๆ...ทุกอย่างอยู่ที่ "ใจ" จริง ๆ ...และจะพยายามลดขนมหรือแป้งที่ทานแล้วก็จะแปลงเป็นน้ำตาล...ไปพบแพทย์คราวหน้า...ผู้เขียนก็หวังว่าน้ำตาลคงจะลดลงอีก...ทำให้รู้ว่า เมื่ออายุมากขึ้น...โรคภัยต่าง ๆ มักตามตัวเรามา...ถ้าไม่ระวัง ดูแล รักษา...เหมือนกับเขามาขอทวงคืนอย่างไงอย่างงั้น...

ณ ปัจจุบันนี้ ก็ทำให้ทราบว่า...ผู้เขียนสามารถเลิกดื่มกาแฟ

ได้แล้ว...ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ "ใจ" ของเราเองจริง ๆ ค่ะ...

เรา..."ชนะใจตัวของเราเองได้"...ถ้าเราตั้งใจจริง ๆ...

นับจากวันนั้น 25 พฤศจิกายน 2553 ถึงวันนี้ วันที่ 29 มกราคม 2554

รวม 2 เดือนกว่า ๆ พิสูจน์ให้เห็นว่า "เราสามารถชนะใจตัวเราเองได้"

เรียกได้ว่า "อย่างสนิทใจ"...

...ที่ผู้เขียนไม่เสพไม่ดื่มกาแฟแม้แต่หยดเดียว...

และนับมาจนถึงปัจจุบันนี้ 19 มีนาคม 2554

เป็นเวลา 4 เดือนแล้ว ที่ผู้เขียนก็ไม่ได้ดื่มหรือแตะต้องกาแฟ

สักแก้วเดียวค่ะ...

เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่า "การทำสิ่งอื่นใด ขึ้นอยู่ที่ใจของเราเอง"

ลองฝึกทำดูนะค่ะ...ห้ามมีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ...