ผมอ่านบันทึกของ Ms.Sunee ของ คนไร้กรอบ และของ Dr.Ka-Poom แล้วคิดถึงเด็กๆ ของเราครับ เด็กๆ ที่มีวาสนาได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินไทย บางคน บางครอบครัว บางกลุ่ม แทนที่เขาเหล่านั้นจะได้รับความอบอุ่น ได้รับการดูแล ได้รับความเท่าเทียม ตามกฎหมาย ตามปฏิญญาสากล และอะไรอีกหลายอย่างที่เขียนไว้ แต่กลับตรงกันข้าม พวกเขาถูกทอดทิ้งให้เผชิญโลกโดยลำพัง ถูกกดขี่ ถูกกระทำย่ำยี คนแล้วคนเล่า บางครั้งเอาตัวคนผิดมาลงโทษได้ แต่บาดแผลทางใจ ใครเล่าจะเยียวยา จากร่าเริง บริสุทธิ์ กลับกลายเป็นซึมเศร้า เหงา อ้างว้าง 

     พวกเขาผิดด้วยหรือที่เกิดมาร่วมโลกกับเรา ผู้ใหญ่มีสิทธ์ด้วยหรือที่จะไปกล่าวโทษเขาเหล่านั้น ถึงเวลาหรือยัง ที่ครอบครัว สถาบันการศึกษา ชุมชน และสังคม จะได้ร่วมมือกันดูแลเด็กๆ ของเราอย่างจริงจัง จริงใจ และจริงๆ ไม่ใช่เพียงเขียนโครงการไว้เลิศหรูแต่ทำไม่ได้ หรือยื่นมือเข้าไปช่วย(บ้าง)เพียงเพื่อให้ได้มีรูปถ่ายไปลงในสื่อ แล้วก็เงียบหายไป ช่วยกันเถิดครับ เพื่อให้ต้นกล้าอันบริสุทธิ์ของพวกเรา ได้มีชีวิตอยู่บนผืนแผ่นดินเกิด อย่างอบอุ่น ปลอดภัย และสุขสงบ ผมฝากถ้อยคำเพื่อเด็กๆ ไว้ในบันทึกของ Dr.Ka-poom และขอนำมาที่นี่เพื่อทุกท่านได้อ่านแล้วคิดถึงเด็กๆ ของพวกเราบ้างนะครับ

          พับไว้ไยผ้าขาวราวปุยนุ่น

          คลี่ออกมาห่มให้อุ่นได้หรือไม่

          ห่มให้หนูด้วยความรักความเข้าใจ

          หนูอยากได้เพราะขาดเหลือเอื้ออาทร

                    พ่อจ๋าแม่จ๋าหนูหนาวเหน็บ

                    ปวดเจ็บอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

                    แม่จ๋าอยากหนุนตักแม่นอน

                    หนูอยากอ้อนขอพ่อเพียงนิทาน