มีเวลาไหม..กับความรัก..และศรัทรา

เมื่อสองสามอาทิตย์..ยายธี...นั่งดูชีวิต..ของนกกินปลาในจอสี่เหลี่ยม..ได้ไกล้ชิดกับธรรมชาติของมันโดยไม่รู้ตัว...เวลาที่เห็นนกในธรรมชาติที่บินๆอยู่ให้เห็น..ก็อดอิจฉาเจ้านกน้อยสีสวยเหล่านั้นไม่ได้(แอบคิด)...เพราะมันตัวเล็กกระจ้อยหร่อย..สีสวย..ไม่ต้องใช้เครื่องสำอางอย่างเราๆ..แถมมีปีกบินได้...อิสระดี..นึกอยากจะบินก็บิน(ตรงนี้อิจฉาเป็นที่สุด..อ้ะ)..นกกินปลาชนิดนี้ที่นี่เขาเรียกมันว่า"นกน้ำแข็ง"มันมีอยู่ในป่าแถบยุโรปเหมือนกัน..เมื่อไม่เห็นหนังเรื่องนี้..ก็นึกว่าเป็นนกในเมืองร้อนเท่านั้น...เขาบอกว่าสีที่เราเห็นนั้นเกิดจากการต้องแสงแดด...เจ้านกชนิดนี้วางไข่สามครั้งต่อปี.............การตัดต่อถาพนั้นใกล้ชิดทุกอริยบท..วางไข่..กกไข่..สองตัวผัวเมีย.ช่วยกันประคบประหงม..จนลูกนก..ออกจากไข่..และสิ่งที่ได้เห็นความขยันและพากเพียรในการหาปลามาใส่ปากลูกน้อย..ที่แต่ละครั้ง.มีถึงเจ็ดตัว..และทุกตัวอ้าปากกว้างรอรับประทานท่าเดียว..เมื่อลูกนกเริ่มโตขนเริ่มออกแม่นกพ่อนกจะต้องหาปลาให้ได้สองร้อยตัวต่อวัน..บินเข้าบินออกระหว่างรังและลำธารน้ำ..และช่วงสุดท้ายของลูกนกที่เติบโตและเริ่มบินได้..แม่นก..ก็จะเริ่มวางไข่อีกครั้ง..เป็นวงจร..สามครั้งต่อปี...เจ้านกรุ่นๆเริ่มหุบปากและต้องทำความเข้าใจว่า..ปลาในปากพ่อแม่ไม่ได้คาบมาใส่ปากมันอย่างเช่นเคย..แถมยังถูกไล่ให้ไปหากินเอาเองที่ไม่ใช่ถิ่นเดิมๆของพ่อนกแม่นก....(นึกสงสัยขึ้นมา..ระหว่างนกกับ."มนุษย์"ในธรรมชาติที่แตกต่างก็คงจะตรงนี้..ที่..พ่อนกแม่นกมีเวลาเหลือเฟือให้กับความรักและศรัทราต่อตัวตนและลูกน้อย..แต่ในความเป็นมนุษย์กลับเริ่มสูญหายไป..เหมือนหางกบ..)