• ได้อะไรจากการบวชบ้าง ?
  • นั่งสมาธิบ้างไหม ? 
  • นั่งแล้วเห็นอะไรบ้าง ? 
  • บวชแล้วดีไหม ?
ภาพจากเว็บ DMC

              รู้สึกว่าในช่วงที่ผมเพิ่งสึกจากการบวชถ้าเจอหน้าใคร ก็จะถูกถามด้วยคำถามเหล่านี้ ซึ่งจะต่างจากตอนก่อนบวชที่จะมีคำถามว่า นึกยังไงถึงไปบวช?  บวชหนีเมียหรือเปล่า ? บวชแก้บนหรือ ?  ซึ่งบางครั้งผมนึกสนุกอยากจะแกล้งตอบกลับไปว่า อ๋อ! ไม่ได้บวชแก้บนหลอกครับ บวชแก้ล่าง ซึ่งก็ได้แต่คิดแต่ไม่กล้าจะตอบไปจริงๆ กลัวเค้าหาว่า คนจะบวชแล้วยังจะทะลึ่งอีก  หลวงตาที่วัดท่านบอกว่า "ที่บวชนี่ไม่ใช่แก้บนหรือแก้ล่างหลอกนะ แต่แก้ทั้งตัว ถ้าไม่ถอดเสื้อผ้าออกจะมาห่มผ้าเหลืองได้อย่างไร"ล่ะ  เอ่อ ! ก็ จริงของแกนะ ถ้าไม่แก้บนแก้ล่างจะห่มผ้าเหลืองได้อย่างไร


               ส่วนคำตอบที่ถามว่านั่งวิปัสสนากัมฐาน แล้วเห็นอะไรไหม หลวงตาองค์เดิมก็บอกกับผมในวงข้าวตอนฉันเพลว่า “คนนี่ก็แปลกเนอะ  ถามมาได้ว่าหลวงตานั่งหลับตาเห็นอะไรไหม ”   “มันจะไปเห็นอะไรได้คนนั่งหลับตา” ถึงหลวงตาจะเป็นพระที่ไม่ค่อยพูดแต่พูดแต่ละทีเล่นเอาหน้าหงายขำไม่ออก แล้เป็นจริงอย่างที่หลวงตาพูด


    ถ้าถามว่าได้อะไรจาการบวช ผมก็จะตอบว่าได้หลายอย่างเลย แต่พอต้องมานั่งจารไน กลับพบว่าบางอย่างไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เช่นเรื่องของความรู้สึก ความสบายใจ แต่ที่แน่ๆ ที่เห็นได้ทางกายภาพก็คือ น้ำหนักลดดหายไป 4-5 กิโล เรียกว่าตอนนี้กลับมาใส่เสื้อ Slim Fit ได้แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า

            บางคนบอกว่าหน้าตาอิ่มบุญ แต่ส่องกระจกดูยังไงก็ดำอยู่ดี เพราะเล่นอยู่กลางแดด ตัดหญ้า ทาสีกำแพงโบสถ์ กวาดลานวัด จนถ้าถอดเสื้อออกมา นี่จะเห็นความตัดกันของสีผิวที่โดนแดดเผาเป็นรูปอังสะ

          ได้เข้าใจวิถีชีวิตพระ ว่าพระทำอะไรกันบ้าง เมื่อก่อนนึกว่าชีวิตพระสบาย งานไม่ต้องทำ บิณฑบาตเสร็จ  กวาดลานวัด สวดมนต์ นอนกลางวัน ดูทีวี นึกว่าเป็นอย่างนี้จริงๆ   ไม่นึกว่าพระนี่เค้าตื่นนอนกันเช้าม๊าก มาก เล่นตื่นกันตั้งแต่ตีสี่ ตื่นได้ยังไง ตอนก่อนบวชนี่ตื่นตีห้าครึ่งนี่ก็ว่าเช้าแล้ว ถ้าวันไหนตื่นตีสี่นี่ จะง่วงเหงาหาวนอนไปทั้งวัน แต่สี่เดือนผ่านไป เดี๋ยวนี้ตี่สี่มันตื่นเอง ชีวิตมันสลับสับเปลี่ยนกันไปเลย เมื่อก่อนนอนดึก ไม่ตีหนึ่ง นอนไม่หลับ เดี๋ยวนี้ สี่ทุ่มก็หาวหวอดๆ แล้ว และที่สำคัญตอนนี้ยังปรับตัวนอนห้องแอร์ไม่ได้ ไม่ได้ดัดจริตนะ แต่รู้ตัวเลยว่าถ้าเรานอนห้องแอร์แล้วตื่นตอนเช้า เราจะเพลียมากๆ เพราะห้องแอร์จะอากาศแห้ง ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะปรับตัวอย่างไร อยากตื่นเช้าก็อยาก อยากทำงานกลางคืนก็อยาก เลยตัดสินใจไปซื้อมุ้งมานอนนอกห้องไปก่อนชั่วคราว จนกว่าจะถึงหน้าร้อนค่อยเข้านอนในห้องดีกว่า


    บวชแล้วไหว้พระสวดมนต์ดีขึ้น สวดได้เป็นชั่วโมง มีสมาธิกับการสวดมนต์ เมื่อก่อนการสวดมนต์คือการท่องให้เสร็จๆ เพื่อจะได้ทำอย่างอื่น และท่องไม่ค่อยจะได้ด้วย จำได้ว่าเมื่อก่อนจะได้แค่ บทนมัสการพระเท่านั้น ตอนนี้ต้องพยายามทบทวนบทสวดมนต์ไว้ไม่ให้ลืม อย่างน้อยๆ ก็อิติปิโส พาหุง แผ่เมตตา ได้แล้ว และที่สำคัญก็คือรู้แล้วว่าพระเค้าสวดอะไรกัน ตอนไหน คือเจริญพระพุทธมนต์ ตอนไหนคือบทสวด ตอนไหนคือบทพิจารณา ตอนไหนพระท่านให้พร ตอนไหนแผ่เมตตา เมื่อก่อนไม่รู้เลยรู้แต่ว่าพระท่านสวดมนต์ พอท่านสวดเราก็คุย เพราะเราไม่รู้  เมื่อก่อนไม่เคยรู้ว่าสวดอภิธรรมคือ สิ่งดีๆ เมื่อก่อนมีเพื่อนมาแกล้งเรา เจอเรานอนหลับอยู่ มันจับเอาผ้าคลุมหน้าเรา แล้ว สวด “กุสลา ธัมมา อกุสลา ธัมมา” เรากลับโกรธเค้าที่มาแช่งเราเอาคาถาอัปมงคลมาสวดแกล้งเรา หารู้ไม่ว่าบทสวดดังกล่าวเป็นพระอภิธรรมที่พระพุทธเจ้าไปเทศน์โปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ เป็นธรรมมะที่พระพุทธองค์เตือนสติคนเรา


             ไปบวชแล้วได้ศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา พุทธประวัติ สามารถนำเรื่องเล่าในพุทธประวัติมาเล่าให้ลูกๆ ฟังอย่างสนุกสนาน เล่าได้อย่างมั่นใจ ด้วยความเข้าใจ อย่างเช่น สามารถเล่าได้ว่าทำไมเวลาประพรมน้ำพระพุทธมนต์พระท่านจึงใช้หญ้าคา ก็เพราะว่าก่อนที่พระพุทธเจ้าจะตรัสรู้ โสติถิยพราหมณ์ ถวายฟ่อนหญ้าคาแก่พระพุทธเจ้าซึ่งท่านได้นำไปปูนั่งใต้ต้นโพธิ์เป็นพุทธบัลลังก์ก่อนที่จะตรัสรู้ ดังนั้นหญ้าคาจึงถือว่าเป็นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อก่อนตอนเรียนมัธยมเรียนวิชาศีลธรรม พอออกข้อสอบทีไรตอบผิดตอบถูกทุกที เกี่ยวกับ อริยสัจสี่ อิทธิบาทสี่ กับพรหมวิหารสี่ เดี๋ยวนี้แยกได้ว่าอะไรเป็นอะไร เรียนแล้วท่องแล้ว จำได้ แต่การนำไปใช้นี่ซิ น้อยมาก


       พูดถึงการปฏิบัติธรรม ท่านพุทธทาสท่านบอกไว้ว่าคำว่าการปฏิบัติธรรมนั้น คนสมัยก่อนการปฏิบัติธรรม คือการนำหลักธรรมไปใช้ในการปฏิบัติตนในชีวิตประจำวัน แต่สมัยนี้กลับกันคนที่ไปปฏิบัติธรรม เราจะนึกถึงคนไป นุ่งขาว ห่มขาว เดินช้าๆ นั่งหลับตา สวดมนต์ แต่พอกลับมาทำงานเรากลับทิ้งหลักธรรม ไม่นำมาใช้ในชีวิตประจำวัน