...ให้ด้วยรัก...
...ระยะหลังๆมานี้ ฉันได้รับของฝากพิเศษ
จากหนุ่มน้อยวัย 7 ขวบเกือบทุกวัน
หนุ่มน้อยคนนี้ เป็นศิษย์ตัวน้อยๆ ของฉันเอง
และของฝากชิ้นพิเศษนี้ อาจจะแลดูน้อยค่าในสายตาใครต่อใคร
แต่ฉันก็รู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะนำมาฝาก
เวเฟอร์ห่อน้อยๆ ราคา ห่อละ 5 บาท
เป็นขนมพิเศษที่ได้รับเลือกเพื่อนำมาฝากฉันอย่างสม่ำเสมอ
แม้ในวันที่ฉันไม่ได้มีการเรียนการสอนในห้องนั้น
ศิษย์ตัวน้อยของฉันก็ยังเสาะแสวงหาฉันจนพบเพื่อนำขนมมาให้
วันก่อน พ่อหนุ่มไม่มีขนมมาฝากฉัน แต่มีขนมคอนเน่ที่กำลังกินอยู่ในมือ
ฉันนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็อดขำไม่ได้ร่ำไป
ศิษย์ตัวน้อย ตัดสินใจหยิบขนมคอนเน่ 1 ชิ้นในถุง
เดินตรงรี่มาหาฉัน ในมือกำขนมชิ้นนั้นเอาไว้แน่น
หยุดยืนตรงหน้าฉัน และแบมือออก ยื่นขนมให้ฉัน
“ครูน้ำผึ้งครับ ผมเอาขนมมาให้ครูน้ำผึ้งทานครับ”
ฉันมองดูที่มือหนุ่มน้อย
มือมอมแมมไปหน่อย ฉันคิดในใจ
ขนมคอนเน่นอนอิ่มเหงื่ออยู่ในมือหนุ่มน้อย
ฉันยิ้ม พูดขอบใจ และหยิบขนมชิ้นนั้นขึ้นมา
พอฉันหยิบขนมเสร็จ ศิษย์ตัวน้อยก็วิ่งรี่ไปเล่นกับเพื่อนต่อ
ทีนี้เป็นเวลาแห่งการตัดสินใจของฉัน
ว่าจะกินหรือจะทิ้งดี
เมื่อนึกถึงมือที่ชุ่มเหงื่อของศิษย์น้อย ฉันก็ตื้อขึ้นมาในคอ
แต่สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเลือกที่จะกินขนมชิ้นนั้น
เพราะเห็นแก่ความมุ่งมั่นตั้งใจของผู้ให้
หลังจากขนมเข้าปาก ฉันเหลือบไปเห็นศิษย์ตัวน้อยยืนยิ้มแฉ่ง
แอบมองดูฉันกินขนมของเขา
นั่นสิ! นี่ถ้าฉันตัดสินใจทิ้งขนมชิ้นนั้นไป
ความรู้สึกใดจะเกิดขึ้นกับศิษย์น้อยคนนี้หนอ
.........................................
จริงๆ แล้ว ผู้คนที่รายล้อมรอบข้างเรา หลายคนที่เราไม่เคยใส่ใจ
เป็นเพียงเพื่อนร่วมโลกของเราก็เท่านั้น
จวบจนเมื่อเขาเข้ามาแสดงความรัก
เข้ามาแสดงตนเพื่อเป็นสวนหนึ่งของชีวิตเรา
เราจึงจะค่อยๆ รับเขาเข้ามาในใจ
เรียนรู้ความเป็นตัวเขาเพราะสิ่งที่เขากระทำเพื่อเรา
ฉันยังรู้สึกละอายใจต่อตนเอง
ศิษย์ตัวน้อยที่ฉันจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าเป็นใครอยู่ห้องไหน
จวบจนวันที่เขาเข้ามาเพื่อให้ และให้
ให้ด้วยความยินดี ให้ด้วยสายตาแห่งความรัก
.......................................
...ฉันเห็นพระเยซูเจ้าในตัวศิษย์น้อยคนนี้
พระองค์ให้ และให้อย่างไม่มีเงื่อนไข
ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์น้อยของฉัน แม้จะยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
สิ่งที่เขาทำเพื่อฉัน อาจจะต้องการให้ฉันรักเขาตอบแทนบ้าง
แต่ฉันก็ยังรู้สึกได้ถึงความรักที่ฉายอยู่ในแววตายามส่งขนมให้ฉัน
พระเยซูไม่ได้ต้องการอะไรจากเราเลย
พระองค์มาเพื่อให้ และให้
แต่เราไม่เคยคิดจะจดจำในสิ่งที่พระองค์ให้
มองการให้ของพระองค์เป็นเพียงคำสอนจากบรรพบุรุษ
ที่เลือนลอยอยู่ในอากาศ
เป็นข้อความเชื่อที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น
ไม่มีพันธะทางใจต่อกันอย่างลึกซึ้ง
มีเพียงพระองค์เท่านั้นที่ยังมั่นคงและคงอยู่กับมนุษย์ทุกกาลสมัย
รักและห่วงใย อย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
.............................................
ขอให้ฉันมีจิตใจที่มั่นคง
รู้จักที่จะเปิดใจรับพระองค์ และรักพระองค์
ไม่ใช่เพียงเพื่อสนองความเชื่อ
ที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นเท่านั้นด้วยเถิด
...........................................
น้ำผึ้งหวาน
12 พฤศจิกายน 2553
ขอขอบคุณ อ.บุษราเช่นกันนะคะ...สำหรับกำลังใจสม่ำเสมอ..^^