ครูดีนั้นหายากยิ่งกว่าที่จะหาเพชร

เพชรดี เพชรแท้ เพียงแค่มีเงินเดินเข้าไปร้านเพชรก็ได้เพชร

แต่ครูดี ครูแท้ ๆ นั้น บางครั้งเราต้องเสาะแสวงหา "ทั้งชีวิต..."

 

ครูดี ๆ ใช้เงินซื้อไม่ได้

ครูดี ๆ ใช้เงินสร้างไม่ได้

ครูดี ต้องดีด้วยใจ ดีด้วยนิสัย ดีด้วยสันดาน...

 

การมีชีวิตแล้วได้มีโอกาสพบครูดี ๆ นั้นคือการได้พบ "กัลยาณมิตร"

ครูดี คือ กัลยาณมิตรที่ประเสริฐ บริสุทธิ์ และสิ้นสุดแห่งความเห็นแก่ตัว...

 

เส้นทางชีวิตของคนสักคนหนึ่ง จะตรง จะคด จะโค้ง ก็ขึ้นอยู่กับว่าคนนั้นมีครูหรือไม่ และครูนั้นมีลักษณะนิสัยเป็นอย่างไร

เมื่อครั้งเป็นเด็กครูของเราก็คือพ่อ คือแม่ พ่อแม่คือครูโดยธรรม พ่อแม่จึงจำเป็นต้องมีคุณธรรมของ "ความเป็นครู"

การสอนที่ดีที่สุดของครู คือ "การสอนโดยไม่สอน"

ถ้าพ่อแม่เป็นตัวอย่างที่ดี ลูกย่อมดำเนินชีวิตตามรอยทางที่ดี การกระทำย่อมดังกว่าคำพูดเสมอ

พ่อแม่ที่ประพฤติปฏิบัติตนเป็นคนดีจึงเป็นครูที่ประเสริฐของลูก

ครูที่ดี คือครูที่เปี่ยมไปด้วยธรรมที่มีชื่อว่า "พรหมวิหารสี่" อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา และ อุเบกขา

ธรรมสี่ประการนี้จักต้องเปี่ยมล้นในบุคคลที่ถูกสมมติตนว่าเป็น "ครู"

เมตตานั้นต้องเมตตาอย่างไร ความเมตตาของครูนั้นไซร้คือ ความเมตตาอย่างไม่มีที่สุด ไม่มีประมาณ

พ่อและแม่ให้ทุกสิ่งในชีวิตหรือแม้กระทั่งชีวิตคือตายแทนเราได้ฉันใด ความเมตตาอย่างไม่มีที่สุดไม่มีประมาณนั้นไซร้ก็เปรียบเทียบได้เป็นอย่างนั้น

พ่อและแม่จึงเป็นครูผู้ประเสริฐเพราะเป็นผู้ให้ ให้อย่างที่ใคร ๆ มิสามารถจักให้เราได้

ความกรุณานั้นเล่าใครหนอจะมีกรุณาธิคุณเกื้อหนุน เจือจุนเราได้อย่างพ่อและแม่

จิตใจที่เปี่ยมล้นด้วยความกรุณาห่วงใย ปกปัก รักษา บุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกยา เพื่อนำพาให้พ้นภัย

รอยยิ้มของพ่อแม่ที่เมตตายิ้มให้ลูกนั้นช่างสดชื่น ชุ่มฉ่ำกว่าน้ำคำของคนอื่นใดที่ป้อยอ

รอยยิ้มอันบริสุทธิ์ จากริมฝีปากน้อย ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่บรรจงจุมพิตลูกด้วยความรัก ความเอื้ออาทร ไม่เคยถูกริดรอนด้วยปัญหาอันซับซ้อนของสังคม

ถึงแม้นว่าพ่อและแม่จะต้องเหนื่อยกับการงาน ต้องต่อสู้กับบุคคลที่คอยมารุกรานมากน้อยสักแค่ไหน แต่เมื่อมาเจอหน้าลูก สายตาของแม่ที่ลูกได้เห็น น้ำเสียงของแม่ที่ลูกได้ยิน มือน้อย ๆ ของแม่ที่ลูกได้สัมผัส เป็นไออุ่นของความรักที่ผ่องถ่ายจากหัวใจ

หัวใจพ่อ หัวใจแม่ ไม่เคยว่างเว้นจากคำว่า "รักลูก"

หัวใจพ่อ หัวใจแม่ ย่อมพันผูก ห่วงใยเจ้า

หัวใจพ่อ หัวใจแม่ ที่เต้นอยู่ ทุกค่ำเช้า

มีเพื่อเจ้า ลูกรัก คือดวงใจ

 

พ่อแม่นั้นคือครูผู้ประเสริฐ แต่ชีวิตใครเล่าจักได้เจอครูผู้ประเสริฐดั่งเช่นพ่อ เช่นแม่

หากใครเจอครู ผู้ประเสริฐ ย่อมไม่เสียชาติที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์

จุดหมายปลายทางที่บุคคลใดตั้งมั่นไว้เป็นที่สุด จักต้องมีครูดีอยู่เคียงข้างตลอดไป...