บางเสี้ยวของความรู้สึก จริงๆเรายังจน แต่ไม่เคยรู้สึกว่าจน
ในสภาพสังคมแห่งความเป็นจริงที่มีอยู่ การดำเนินชีวิตในปัจจุบัน สำหรับคนธรรมดาๆ ที่เป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ดิ้นรนเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ผมได้พบความจริงหลายๆอย่างในชีวิต ที่จะมาเล่าให้ฟังเพื่อสะท้อนสังคมไทยในปัจจุบันในอีกมุมหนึ่งให้ฟัง จากเด็กหนุ่มบ้านนอก ที่เกิดมาในครอบครัวชาวนาในบรรดาพี่น้อง ร่วมท้อง 6 คน
จำได้ว่าตั้งแต่เกิดมา เวลาที่มีคนมาถามว่าฐานะทางบ้านคุณเป็นอย่างไร รวย ปานกลาง จน ไม่มีจะกิน ผมตอบไม่ได้เลย รู้แต่ว่ามีกินตามประสาที่คนทั่วไปมี แต่พอโตขึ้นต้องทำงาน ต้องจากบ้านมาเข้าสู่เมืองใหญ่ มาเผชิญกับโลกอุตสาหกรรม เช้าเข้า 8โมง เย็นเลิก 5โมงเย็น ถ้ามีโอทีก็แล้วแต่ว่างานเขาจะมีให้ทำหรือไม่ ต้องหาเงินเพื่อจ่ายค่าเช่าบ้าน ไปทำงานต้องนั่งมอไซค์วินไป ก็ดิ้นรนเก็บออมหาเงินสักก้อน มาเพื่อดาวน์ มอเตอร์ไซค์สักคัน ผ่อนยาว 2 ปีจึงได้มาครอบครอง
เมื่อโตเป็นหนุ่มเต็มที่ ก็คิดอยากบวชให้แม่ ก็ได้บวช เมื่อบวชแล้วอยากเบียดก็หาคู่ให้เจอ แล้วหาเงินไปแต่งเมียเอง แล้วก็มีลูก เมื่อมีลูก ห้องเช่าที่เช่าอยู่ก็แคบไปแล้ว ก็ขวนขวายอยากมีบ้านสักหลังเล็ก ก็ขวนขวายจนเก็บออม เพื่อดาวห์บ้านสักหลัง ผ่อนยาวเกือบค่อนชีวิต 30 ปี ก็ยอม
เมื่อทำไปสักพักชีวิตก็ยังต้องดิ้นรนขวนขวาย อยากมีขาที่ยาวขึ้น ใช้เวลาหลังเลิกงานเริ่มมาค้าขาย ก็ต้องเก็บออมหาเงินดาวห์รถกระบะสักคัน เพื่อซื้อของ และบรรทุกของ และผ่อนยาวมหาโหดไปอีก 6 ปี เราก็ยังทำได้
ที่สาธยายมาทั้งหมดนี้ไม่ได้มาบ่นอะไรหรอกนะครับ เพียงแต่มาเล่าให้ฟังว่าคนเรานั้น หากเราไม่ดิ้นรนก็ไม่มีหนี้ แต่ในมุมมองของคนแบบพวกผม ถ้าไม่มีหนี้ ก็ไม่มีทรัพย์ชีวิตก็ขาดการดิ้นรน
การต่อสู้เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของกลุ่มคนอย่างพวกผม ในสังคมไทยมีเยอะมากนะครับ แต่ผมไม่รู้ว่าเยอะขนาดไหน ที่เราทำอยู่ และทำมาตั้งนานหลายปีแล้วนี่ เราไม่เคยเรียกร้องอะไร เพราะเราถือว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามากๆ
สนุกที่จะทำ เพราะเราถือคติว่า เกิดมาพ่อแม่ให้ชีวิตเรามาแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่เราจะทำอย่างไร ให้ชีวิต ก้าวเดินต่อไปโดยไม่ทำให้ท่านเดือดร้อน เราหวังเพียงแค่สักวันเราจะก้าวข้ามผ่านสิ่งต่างๆที่เราก่อมันขึ้นมาด้วยตัวเอง
และถ้าเราโชคดี เราก็อาจจะรู้จักคำว่ารวย ที่รู้สึกว่ารวย จริงๆสักที
ที่เล่ามาทั้งหมดไม่รู้ว่า ใกล้เคียงกับชีวิตใครหลายคนบ้างน้อ...
ความรู้สึกพอนั่นแหละเป็นความร่ำรวย
ขอบคุณครับครูเป้ ที่แวะมาเยี่ยมเยือน และให้คำแนะนำครับ ความรู้สึกพอ..นั่นแหละเป็นความร่ำรวย ชอบมากเลยครับคำๆคำนี้
เป็นคนที่มีความพยายามสูงคนหนึ่งเลยครับ........คุณ Peter p......................... สู้ๆ ครับ..................เป็นกำลังใจให้กับคนสู้งานครับ...............
ขอบคุณ คุณ หนุ่มลำน้ำมูล และคุณ Udomran ที่แวะมาให้ความเห็นและให้กำลังใจ ขอบคุณครับ
ใช้ความพยายามสูงมากเลยนะครับ ขอชื่นชม ขอให้มีความสุขกับการทำงานครับ
ขอบคุณ อาจารย์ ขจิต ฝอยทองที่แวะมาชมครับ
"ว่าง เท่ากับมี" - "มีเท่ากับว่าง"
สมการชีวิตเป็น Digital ครับ มีเปิด กับมีปิด
มี "รวย" ก็มี "จน"
มาเยี่ยม Mr. Perter..
ความจน มีค่า เพราะทำให้เรารู้จักความร่ำรวย ครับ
ถ้ามีโอกาส เชิญที่ถนนคนเดินเลยครับ ลุงหนานสอนตัวต่อตัว
ขอบคุณครับที่แวะไปเยี่ยมเยียน
ยังดีนะคะที่มีหนี้แล้วทำให้มีทรัพย์
แต่คนที่กำลังเขียนไม่มีทรัพย์แต่มีหนี้ค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาร่วมแสดงความคิดเห็น แสดงว่าบทความนี้ดดนใจหลายๆคน ความเป็นจริงของสังคมอีกมุมหนึ่งครับที่นำมาแบ่งปัน
สวัสดีครับคุณ ปีเตอร์
ได้อ่านเรื่องราวก็เข้าใจชีวิตเด็กบ้านนอกตามท้องไร่ท้องนา
ตื่นเช้ามาก็ต้องปากกัดตีนถีบ เอาชีวิตรอดไปวัน ๆ เรื่องหนี้สินก็ต้องเป็นธรรมดา
เกษตรกร ชาวนาไม่มีหนี้ ก็คงจะแปลก
แต่ชีวิตก็ต้องสู้ต่อไป...จวบจนลมหายใจจะรวยรินครับผม...
ชีวิตต้องสูครับ ได้เกิดมาเป็นคนทั้งทีเอาดีให้ได้ครับ คุณหนุ่ม
สวัสดีค่ะพี่Peter p อ่านแล้วรู้เลยว่าเเกร่งมาก ไม่ย้อมแพ้อะไรง่ายๆซะด้วย
หนูเอาใจช่วยนะคะ
ขอบคุณครับน้องอัมพร