ขอขอบคุณภาพจากเว็บโซต์ครอบครัวข่าว ช่อง ๓ อ้างถึงใน พระอธิการโชคชัย ในเวทีคนหนองบัว คห ๘๕๙

  ในบ้านเมืองชุมชนไทย   ที่ประสบชะตากรรมน้ำท่วมหนักในตอนนี้ มีข้อสังเกตให้ได้คิดว่า ทั้งๆที่แต่โบราณนานมา สถานที่เหล่านั้นไม่เคยมีน้ำท่วมมาก่อนเลย ทำไมคนไทยยุคก่อนจึงเอาตัวรอดปลอดภัยจากเรื่องนี้มาได้อย่างดีตลอดมา อย่างน้อยท่านจะต้องเรียนรู้เข้าใจสิ่งรอบตัวได้ชัดเจนว่า........

                (๑) ทางเดินน้ำตามธรรมชาติมีมากมาย ทางระบายน้ำจำนวนมากนั้นก็ไม่ถูกถม หรือปิดกั้น
                (๒) การออกแบบบ้านของคนโบราณ สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ปลูกบ้านใต้ถุนสูง ๒-๓  เมตร
                (๓) น้ำนอง น้ำหลาก น้ำท่วม ไม่ได้มองว่เป็นภัยธรรมชาติ
                (๔) จะมีน้ำน้อย น้ำมาก หรือประสบกับภาวะภัยแล้ง ก็ไม่ประมาท แต่เตรียมพร้อมรับมือกับน้ำทุกปี
                (๕) สังเกต มด แมว เป็นตัวช่วยคอยพยากรณ์แทนกรมอุตุฯ ก็สามารถช่วยได้
                (๖) ปีใดไม่มีน้ำหลาก น้ำนอง น้ำท่วมนา ปีนั้นจะถือว่าขาดความอุดสมบูรณ์เสียด้วยซ้ำไป
                (๗) คนไทยอยู่กับน้ำ เรียนรู้ที่จะอยู่กับน้ำตลอดมา คอยแค่สังเกตธรรมชาติรอบตัว แล้วเกิดการเรียนรู้ ปรับตัวตาม

แค่นี้ก็อยู่ได้อย่างสบาย ๆ ไม่มีปัญหาเลย.

...............................................................................................................................................................................

* บทความนี้เขียนและบันทึกถ่ายทอดไว้ในเวทีคนหนองบัว โดย ท่านพระคุณเจ้า พระมหาแล ขำสุข(อาสโย) ในชื่อหัวข้อเดียวกันนี้ที่  dialogue box 867 ของเวทีคนหนองบัว  แต่เพื่อให้เป็นแหล่งรวบรวมและค้นหาอ่านได้ง่าย รวมทั้งเพิ่มพูนศักยภาพการเขียนสะสมความรู้ สร้างวัฒนธรรมการอ่านและใช้ความรู้ในวิถีชีวิต ส่งเสริมให้ชาวบ้านและคนทั่วไปเข้าถึงความรู้ของท้องถิ่นที่เขียนขึ้นจากประสบการณ์ของคนจากชุมชน ผ่านระบบค้นหาความรู้และข้อมูลทางเทคโนโลยี IT บูรณาการมิติชุมชนเข้ากับเทคโนโลยีและสร้างนวัตกรรมความรู้ผสมผสาน ต่อยอดขึ้นจากพื้นฐานชนบท ซึ่งจะส่งเสริมให้ชุมชนมีภูมิปัญญาปฏิบัติในชีวิตและเป็นองค์ประกอบการก่อเกิดสุขภาวะและสังคมเข้มแข็งในชุมชน ผมจึงขอนำมารวบรวมไว้เป็นหัวข้อเฉพาะนี้อีกครั้งหนึ่ง และเพื่อให้ความเคารพในความสร้างสรรค์และมีส่วนร่วมเขียนข้อมูลความรู้จากเรื่องราวในวิถีชีวิตสะสมเป็นภูมิปัญญาสาธารณะ จึงขอรักษาความเป็นต้นฉบับไว้โดยจัดย่อหน้าให้ง่ายต่อการอ่านและปรับแต่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น