ในการสัมมนาที่พัทยาครั้งนี้ใบหน้าดิฉันจะหน้าบานนิดหน่อยเพราะจะถูกอาจารย์สมหวังและอาจารย์อนุวัฒน์ชมในการประชุมบ่อยๆ นอกจากคนที่ทำงานหน้างานจะทำงานได้เรียบร้อย อบทน ตื่นแต่เช้า ไม่บ่นและหน้างอ (ดิฉันแถมเอง) กลางคืนยังร้องเพลงเพราะเหมือนนักร้องอาชีพ (แถมอีกนิด) เป็นที่ประทับใจทั้งอาจารย์ น้องๆพยาบาลที่มาประชุม(พูดจริงๆค่ะ) เผอิญดิฉันไม่ได้ฟังในคืนแรกของงานก็เลยไม่ทราบว่าใครแสดงฝีมือไว้บ้าง ส่วนดิฉันถูกกำหนดให้ไปร้องคู่กับอาจารย์ทั้งสองท่านโดยที่อาจารย์เลือกเพลงให้และเป็นเพลงที่ไม่ชอบและจำเนื้อไม่ได้ด้วย ในคืนหลังๆดิฉันไม่ได้อยู่ดึกเพราะรู้สึกไม่ค่อยสนุกกับเกมของเด็กๆ คงแก่แล้วจริงๆ งานนี้พี่ศิริวรรณไม่ได้มาทำให้อาจารย์ต้องให้น้องๆศิริราชช่วยดูแล ถ้าเป็นวงของเราและพี่ศิริวรรณควบคุมการแสดงอาจจะสนุกกว่านี้ (สงสัยวัยใกล้กัน) ขอถือโอกาสแจ้งให้มิตรรักนักเพลงของชาวบำราศทราบคำชมในBlog นี้ค่ะ เจ้าของผลงานอย่าลืมมารับด้วยนะคะ
มิตรรักนักเพลง
ร้องเพลง
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
พ.ญ. อัจฉรา เชาวะวณิช · 22 ก.ค. 2549
ดร.อุทัย อันพิมพ์ · 22 ก.ค. 2549
ลิขิต · 22 ก.ค. 2549
ศักดิ์ · 22 ก.ค. 2549
Mr. ธนู ผลบุญ · 22 ก.ค. 2549
การประชุมครั้งนี้ ได้มีโอกาสติดตามมากหน่อยทั้งระหว่างการประชุมและหลังการประชุม เพราะอ่านในหนังสือการจัดการความรู้ฉบับนักปฏิบัติแล้วพบว่ามีบางตอนที่อาจารย์ยกตัวอย่างการทำงานของทีมควบคุมโรคติดเชื้อในโรงพยาบาล ว่าเป็นการทำงานการจัดการความรู้ที่เป็นทีมที่ดี จึงติดตามสังเกตและก็พบว่าการติดต่อประสานงานและการร่วมงานกันระหว่างแพทย์, พยาบาลและบุคลากรในวิชาชีพต่างๆ เป็นไปด้วยความอบอุ่น, ให้เกียรติ, ยกย่องและยอมรับซึ่งกันและกัน คนที่มีความรู้และมีทักษะมากก็นำมา ลปรร.กัน รับฟังปัญหาของกันและกัน รวมทั้งช่วยกันชี้แนะ หลังการประชุมก็มีการผ่อนคลาย, สนุกสนานร่วมกัน, พูดคุยและหยอกล้อกันฉันท์พี่-น้อง ก็รู้สึกว่าเป็นบรรยากาศของการทำงานร่วมกันที่ดีมากๆ ค่ะ
อยากจะร้องเพลงของพุ่มพวงดัง ๆ ว่า เสียดายจัง ...เฮ้อ...เสียดายที่ไม่ได้ไป แต่ก็ดีใจด้วยค่ะที่บำราศได้คำชม (อีกแล้ว)