เกิดมามีร่างกายไร้ทางเลือก เป็นเหมือนเปลือกภายนอกไว้หลอกหลอน จะทุกข์ท้อทำไมให้ร้าวรอน ยิ้มสู้ก่อนก็หัวใจไม่พิการ

 

 

 

 

 

 

         เกิดมามีชีวิตต้องคิดสู้

         ดำรงอยู่ด้วยหัวใจไม่ยอมแพ้

         ถึงตรำตรากบากบั่นอย่าผันแปร

         ยอมคุกเข่าท้อแท้ทำไมกัน

 

 

 

         ยังมีใครต่อใครในโลกมืด

         อยู่กับความจืดชืดสิ้นสีสัน

         เห็นด้วยจินตนาการมานานวัน

         ได้สุขสันติ์ อยู่กับ ศัพท์สำเนียง

 

 

 

         ยังมีใครต่อใครในโลกเงียบ

         กับเรื่องราวราบเรียบไร้สุ้มเสียง

         มิอาจเอ่ยอธิบายคำร่ายเรียง

         สัมผัสเพืยงความหมายด้วยสายตา

 

 

 

         ยังมีใครต่อใครในโลกนิ่ง

         หมดทางวิ่งเคลื่อนไหวและไขว่คว้า

         ได้แค่ฟังได้แค่ดูด้วยหูตา

         สิ้นแขนขาแต่ก็ยังหวังก้าวไป

 

 

 

         ยังมีคนยิ้มรับโลกสับสน

         คิดอะไรวกวนปนสงสัย

         ง่ายแสนง่ายแต่ว่าเขาไม่เข้าใจ

         ก็ยังไม่เป็นปํญหาหวั่นอาวรณ์

 

 

 

         เกิดมามีร่างกายไร้ทางเลือก

         เป็นเหมือนเปลือกภายนอกไว้หลอกหลอน

         จะทุกข์ท้อทำไมให้ร้าวรอน

         ยิ้มสู้ก่อน ก็หัวใจ ไม่พิการ

 

 

 

 

 

 

สันติสุข  สันติศาสนสุข  ♥♥