ใช่แล้ว...เวลาจะรักษาเยียวยาทุกสิ่ง...

 

 

เพลง: เวลากับคนสองคน

อัลบั้ม: มายา : ม่าช่า วัฒนพานิช

 

วันเวลาได้นำพาทุกอย่าง ได้นำทางเราสู่ความรัก

ได้สร้างความสัมพันธ์ สองเราให้ต้องการ จะเดินร่วมทางตลอดไป

 เวลาเดินไป...จิตใจเรานั้นเปลี่ยน ต่างคนมีทางที่ต่างกัน

ถึงแม้จะตั้งใจ ควบคุมมันเท่าไร แต่มันไม่ดีขึ้นมาเลย

 * ได้มองเธอทุกครั้ง ในหัวใจฉันยังเจ็บ ยังคงคิดถึงวันเรารักกัน

แต่มันถึงวันนี้ ถึงเวลาต้องจากกัน ไม่มีวันเวลานั้นแล้ว

เวลาเดินไปไม่เคยจะหวนกลับ ฝากเพียงรอยทางกับความหลัง

ฉันหวังว่าวันหนึ่ง แม้ใจเราร้าวราน เวลาจะรักษาใจเราเอง *

* ซ้ำ*

  

@@@วันนี้ได้ฟังเพลง “เวลากับคนสองคน” เพลงเก่าที่เคยฟังหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้รู้สึกเพราะมากกว่าครั้งก่อน ๆ ที่ผ่านมา...

@@@

@@@หากฟังโดยไม่รู้จักชื่อเพลง จะเดาว่าเพลงนี้ชื่อ “เวลาจะรักษาใจ”  นอกจากจะชื่นชอบท่วงทำนองเพลง ดนตรี และเสียงของมาช่าแล้ว ยังติดใจและชอบเป็นพิเศษกับ “เนื้อหา” ในเพลง

@@@

@@@คงน้อยเท่าน้อยที่มนุษย์จะอยู่รอดได้ด้วยเพียงลำพัง เราต่างต้องพึ่งพากันและกัน มาก-น้อยต่างกรรมต่างวาระกันไป ทั้งด้านกายภาพ จิตใจ อารมณ์ และจิตวิญญาณ นั่นเพราะ...มนุษย์เป็นสัตว์สังคม

@@@

@@@เมื่อเป็นสัตว์สังคม ความสัมพันธ์จึงเป็นพันธะหนึ่งที่เราไม่สามารถปฏิเสธได้ แน่ล่ะ...บ้างก็สุข สมหวัง บ้างทุกข์ เศร้า ผิดหวังกับพันธะที่เราได้สัมผัสสัมพันธ์ และไม่ว่าเราจะสุข สมหวัง ทุกข์ เศร้า ผิดหวัง... กับใคร อย่างไร เมื่อวันเวลาผ่านไป... มันก็จะ...ผ่านไป เหมือนที่ว่า@“This too shall pass”

@@@

@@@คิดต่อไปเรื่อยเปื่อยว่า…ในทุกพันธะแห่ง “ความสัมพันธ์” หากไม่อยากเจ็บปวด ผิดหวัง เสียใจ คงต้องเรียนรู้ที่จะดำรงบทบาทของการเป็น “ผู้รับ-ผู้ให้” อย่างสมดุล เพราะพันธะของความสัมพันธ์แห่งมนุษย์นั้น แม้จะงดงามเพียงใด หากกลับ…เปราะบางยิ่ง…

@@@

ใช่แล้ว...เวลาจะรักษาเยียวยาทุกสิ่ง...

ทะนุถนอมกาย-ใจ-จิตวิญญาณของเราให้ดีนะคะ

อยากให้ทุกคนมีความสุขค่ะ

(^___^)