óó สวัสดีทุกคนนะค่ะ....ก่อนอื่นต้องกล่าวคำว่า"ขอบคุณทุกคน"ที่ร่วมแสดงความคิดเห็นนะค่ะ มีความรู้สึกว่าไม่เดียวดายแล้ว มีเพื่อนเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จากที่เคยคิดว่า คงไม่มีใครที่จะอ่านบันทึก แต่ตอนนี้มีแล้วค่ะ
คุณเคยไหม........ ที่บางครั้งรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว ทั้งๆที่มีผู้คนอยู่รอบข้าง ไม่ว่าคนที่เรารัก หรือคนที่เรารู้จัก ฉันเป็นคนหนึ่งในนั้น ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่รู้สึกเช่นนั้น
และในบางครั้งที่เรารู้สึกเหนื่อย ท้อ และหมดกำลังใจ เราเพียงต้องการใครสักคน ...แต่...กลับไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มี...แม้...คำปลอบโยน และกำลังใจ
ตอนนี้ฉันกำลังเรียน ป.บัณฑิต จะเข้าเทอมสุดท้าย รายงานเยอะมาก ทั้งกำลังจะสอบวันพรุ่งนี้แล้ว รู้สึกเหนื่อยและท้อมาก บางครั้งทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มจากอะไรก่อน มันยุ่งเหยิงไปหมด แต่ก็คิดเสมอว่าเราต้องอดทนนะ ไม่มีอะไรหรอกที่เราจะได้มาง่ายๆ โดยไม่ต้องลงทุนและออกแรงของเราเอง จริงมั๊ยค่ะ....................................................
และฉันต้องเดิ่นผ่านความรู้สึกนี้ให้ได้ โดยที่ฉันไม่รู้สึกเดียวดายอีกต่อไป เพราะ...ว่าฉันมีทุกคนที่นี่เป็นเพื่อน และกำลังใจให้ฉัน ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ
..............เค้าว่ากันว่า..............
คนที่มีชีวิตอย่างมีความสุข
คือคนที่เดินผ่านอดีตมาได้
...........อย่างสวยงาม.........
มีคำกล่าวว่า ไม่มีวันที่เราจะไปถึงที่หมายที่เราไม่ได้กำหนด
เป้าหมายระยะใกล้ของคุณจิรภัทรคือจบ ป.บัณฑิต ฉะนั้นก็ต้องมุ่งมั่นและทุ่มเทให้บรรลุการไปถึงที่หมาย
ขอให้กำลังใจครับ
"อย่าเพิ่งคิดว่าทำไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้ทำ"
เอกชัย วรรณแก้ว
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้ค่ะ
สวัสดีค่ะ
เวลาเหนื่อยมากๆ ดาวจะคิดซะว่า...ไม่เคยมีใครตายจากการทำงานค่ะ 555
สู้ๆ นะคะ ^_*
เริ่มอะไรไม่ถูก เริ่มที่เปิดเพลงฟัง พริ้มตาหลับและเอนหลังลงกับพื้นราบ หายใจเข้าออกลึกๆ ไม่นานจิตสงบ กายสบาย
กำลังใจจากตัวเราเอง
สำคัญ..กว่าสิ่งอื่นใด..