จริงๆแล้วบันทึกนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการพบเจอกันของกัลยาณมิตรที่เราเขียนบันทึกใน Blog Gotoknow แต่คราวนี้รู้สึกพิเศษสำหรับผม โดยเฉพาะกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่มีน้ำใจกับผมมานานแล้ว และแล้วธรรมะจัดสรร(มั้ง) ที่ทำให้มีโอกาสได้เจอโดยง่าย
หมอมัท หรือ ดร.มัทนา Blogger ที่หลายท่านรู้จักกันดี โดยเฉพาะกลุ่มที่เขียนบันทึกที่ Gotoknow ต่อเนื่องยาวนานเช่นผม ย้อนหลังไปไม่กี่ปีเราไม่มี Facebook เพื่อการสื่อสารเหมือนในตอนนี้ เราก็ใช้ Gotoknow นี่ละครับ ทักทายสื่อสาร และแบ่งปันความรู้กัน ดังนั้นนอกจากความรู้ที่เราไม่เคยรู้ แล้วได้รู้ผ่านเรื่องเล่าของอีกคนที่มุมโลก เราอยู่ตรงนี้เราก็ได้โอกาสและพื้นที่ ในการเรียนรู้พร้อมกับทุกคนไปด้วย นี่คือความพิเศษของโลก internet ทุกที่ ทุกเวลา เราสามารถเข้าถึงความรู้นั้นได้ ไม่ว่าจะแง่มุมไหนก็ตาม
ผมเคย search คำว่า “เมเปิ้ลไซรัป (Maple Syrup)” เพื่อการเรียนรู้สักอย่างของผม(ย้อนหลังไปสักสี่ปีก่อน) และไม่นานเมเปิลไซรัปก็ถูกส่งมาจากแคนาดาถึงเมืองไทย โดยต้นทางคือ หมอมัทนาที่กำลังศึกษาอยู่ในขณะนั้นที่แคนาดา เป็นความประทับใจที่ได้รับจากเพื่อนที่เราเรียนรู้กันเป็นสังคมออนไลน์ Gotoknow
จากวันนั้นถึงวันนี้ แม้ว่า ดร.ทพญ.มัทนาจะมาทำงานแล้ว (เห็นหมอทัทบอกว่าทำงานได้ ๖ ปี- โอ้โฮ้ ทำไมเวลารวดเร็วขนาดนั้น) และเจตมัยลูกชายกำลังโตวันโตคืน (น่ารักมาก)
โอกาสดีที่ อ.หมอนนท์ (ทพญ.นนทลี วีรชัย)จากกองทันตฯ กรมอนามัย ได้ชวนไปทานอาหารกลางวัน และอาหารมื้อนี้ไปทานไกลถึง AIT (The Asian Institute of Technology ) ซึ่งก็หมายความว่าเราต้องเดินทางไปยัง ม.ธรรมศาสตร์ รังสิต แต่อาศัยทางด่วนไม่กี่นาทีก็ถึงครับ
พิเศษไปกว่านั้น อาหารมื้อดีๆ มีกัลยาณมิตรมานั่งพูดคุย อีกสามท่าน คือ ดร.บัญชา ธนบุญสมบัติ (พี่ชิว) ที่ทำงานอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นเอง > สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) (ดีใจครับที่ได้เจอพี่ชิว) และ ดร.ทพ.สุธี สุขสุเดช ที่สอนที่เดียวกันกับหมอมัท รวมไปถึงพี่เกียรติศักดิ์ ม่วงมิตร (หนานเกียรติ) ถือว่าครบองค์ประกอบการพูดคุย ทำให้บรรยากาศการทานข้าวกลางวันในวันนั้นมีความสุขมากทีเดียว
ขอบคุณเจ้าภาพมื้อนี้ครับ (อ.หมอนนท์) อิ่มหนำและมีความสุขมากครับ
*** คุยกับ หมอมัท ทำให้ผมคิดถึงพี่สาวสองคน คือ พี่แอมป์ ดอกไม้ทะเล เเละ พี่หมอเล็ก ภูสุภา อ.พญ.จริยา ไวศยารัทย์ หากเข้ามาอ่านบันทึก อยากบอกว่าทุกคน "คิดถึง" ครับ
งานนี้ผมได้ของฝากที่มีคุณค่ามาก ๆ จากพี่ชิว
ชิ้นนึงเป็นหนังสือ "กฏพิสดาร ปรากฏการณ์พิศวง"
น่าอ่านมาก ๆ
ต้องบังคับตัวเองและทำใจวางลง เพราะมิฉะนั้นงานที่ค้างเติ่งจะไม่ล่ล่วง
....
อาหารที่ เอไอทีอร่อยมากครับ
บรรยากาศก็ดี
พี่ชิวคุยอะไรต่อมิอะไรให้ฟังสนุกสนานฮาเฮ
ม่วนหลายครับ
พี่เกียรติศักดิ์ กับ อ.หมอ นนท์
พี่ชิวกำลังพับดอกกุหลาบ มอบให้ อ.หมอนนท์ :)
อิ่มหนำ - พูดคุย - สรรสาระ
ฝีมือพี่ชิว พับให้หลาน (น้องเจตมัย)
ขอบคุณครับพี่เกียรติ
โอกาสหน้า ที่ร้านกาแฟอินเตอร์ มหิดล ครับ :)
พี่เอกคะ
ได้เจอน้องเจด้วยใช่ไหมคะ
เรียนท่าน
มิตรภาพของชาว G2K จะยั่งยืนตลอดไปค่ะ
สวัสดีค่ะน้องเอก
คุณเอกตัวเล็กไปเลยนะครับ เมื่อถ่ายภาพหมู เอ้ย ภาพหมู่ ครับ ;)
มาเยี่ยมโดยไม่รู้ตัวว่าจะถูกพาดพิงด้วย
อ่านและดูภาพ รู้สึกอบอุ่น
คราวหน้ากาแฟที่ใกล้ ๆ ศาลายา ขอเป็นเจ้ามือเพราะเป็นเจ้าถิ่น
หรือน้องเอกจะเลี้ยงส่งพี่....
*ดูเวลาบันทึก แสดงว่าเขียนก่อนพี่โทรหาอีก อืม พี่เริ่มมีเครื่องรับสัญญาณแรงดึงดูดแล้วสิคะเนี่ย ;P
ดีจังครับ! อาหารมื้อพิเศษกับคนพิเศษ..
สวัสดีด้วยความคิดถึงมากๆๆๆๆจ๊ะน้องเอก
พี่แอมป์อ่านบันทึกนี้ด้วยความดีใจและด้วยความคิดถึงมากเป็นพิเศษ บางทีความคิดถึงเป็นเรื่องอธิบายไม่ถูก แต่เราจะรู้สึกได้..เมื่อเราคิดถึงใครอย่างมากและเป็นพิเศษ แบบที่พี่กับคุณหมอเล็กรู้สึก(เหมือนกันเปี๊ยบ)นี่แหละจ๊ะ เพราะพี่เปิดอ่านบันทึกน้องเอกในวันที่น้องเอกโพสต์ หลังน้องกดโพสต์ประมาณสามนาที ยังขำตัวเองเลยอะ เพราะรู้สึกคล้ายๆกับเวลาใครโทรฯมาแล้วเราก็วิ่งจู๊ดมารับโทรศัพท์ในทันใด ไม่ให้ถือสายรอนาน
...อารมณ์ประมาณนี้เลยจ๊ะ ^_^
ขออนุญาตฝากความระลึกถึงกัลยาณมิตรทุกท่านที่น้องเอกมีโอกาสได้พบในวันนั้นด้วยนะจ๊ะ ทั้ง อ.มัท(คุณแม่น้องเจ) อ.คุณหมอนนทลี อ.ดร.บัญชา อ.คุณหมอสุธี และคุณหนานเกียรติ พี่อ่านบันทึกและดูภาพแล้วรู้สึกดี(มากๆ)ไปด้วย ที่ทุกท่านได้พบกันในบรรยากาศอบอุ่นอิ่มเอมแบบครบวงจรเช่นนั้น
เวลาช่างผ่านไปเร็วนักนะจ๊ะน้องเอก เผลอแป๊บเดียวน้องเจลูกแม่มัท(ที่พี่ๆและลุงป้าน้าอาเคยลุ้นออนไลน์กันว่าจะตั้งชื่อจริงว่าอะไรดี) ตอนนี้ใกล้จะเข้าโรงเรียนแล้วนะเนี่ย หนูนิกับหนูมน ลูกสาว อ.ดร.บัญชา ก็คงโตเป็นสาวน้อยกันแล้ว ลูกภูของคุณหมอเล็ก ก็คงโตขึ้นเป็นหนุ่มน้อย(ช่างคิด)เหมือนกัน ^_^ เวลาผ่านไปเร็วเช่นเดียวกับที่ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปนะจ๊ะน้องเอก รู้สึกตัวอีกทีพวกหลานๆก็โตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันหมดแล้ว พี่เฝ้ามองชีวิตแต่ละวันที่ผ่านไปอย่างสนุกสนานและบอกตัวเองเสมอว่าอย่าสุขเพลิน อย่าทุกข์นาน แต่จงเรียนรู้ไปทุกวัน ^_^ ......บางทีถ้าเราไม่คาดหวังอะไรกับชีวิตมากนัก เราก็อาจได้เห็นอะไรๆที่น่ารักแบบที่เราไม่คาดคิดได้บ่อยๆเหมือนกัน
และเช่นเดียวกันกับกัลยาณมิตรอีกหลายๆท่าน ด้วยภาระและหน้าที่รับผิดชอบทำให้ไม่มีจังหวะเวลาจะเข้ามาสื่อสารอย่างปลอดโปร่งโล่งใจ พี่จึงไม่ได้แวะมาเขียน แต่ยังคงเวียนมาอ่านเป็นระยะๆ ด้วยความสุขใจ เพราะ Gotoknow เป็นพื้นที่สื่อสารอย่างมีวุฒิภาวะ เป็นพื้นที่ที่ทำให้เราเรียนรู้ พัฒนา และเติบโตไปด้วยกัน (อย่างที่ อ.มัทเคยเขียนไว้ในบันทึก)....
ขอเพียงแต่เราเชื่อในความจริงใจและเชื่อมั่นในจิตใจที่ปรารถนาดีต่อกัน มิตรภาพใน Gotoknow จะอบอุ่นเสมอ.....
... และพี่เห็นจริงเช่นนั้นเสมอมาจ๊ะ..... ^_^
ขอบคุณน้องเอกมากๆนะจ๊ะ สำหรับบันทึกที่อบอุ่นมากบันทึกนี้ ขอฝากความระลึกถึงทุกท่านอีกครั้ง และขอให้น้องเอกเดินทางผ่านทุกช่วงของชีวิตอย่างมีความสุข และประสบความสำเร็จในทุกปลายทางที่มุ่งหวังนะจ๊ะ
ด้วยรักและระลึกถึงเสมอค่ะ
พี่แอมป์ ^_^
พี่แอมป์
ผมขอตอบเร็วๆก่อนนะครับ>>
ในระหว่างที่เดินไปกับหมอมัท เธอคุยกับผมถึงพี่แอมป์ ว่าเธออยากเจอพี่แอมป์มาก เคยได้เเต่โทรศัพท์คุยกัน และติดต่อผ่านบล็อกครับ
ตอนนี้เจตมัย ก็โต เเข็งเเรง น่ารักเชียวครับ (แอบดูผ่าน Facebook) เเต่ก็คิดว่าหมอมัทก็คงเหนื่อยพอสมควร ไหนจะงาน เเละ การเลี้ยงดูเจตมัยครับ
หมอมัท กล่าวพาดพิงถึงพี่แอมป์ด้วยความคิดถึง ...ผมเลยขออนุญาตฝากความคิดถึงนี้ไปยังพี่ด้วยนะครับ
เเละก่อนที่จะไปญี่ปุ่น ของหมอเล็ก กะว่าจะพาหมอเล็กไปหาพี่นุช (ดร.ยุวนุช) ถึงที่บ้านอยุธยา
(ตรงนี้บอกไว้ให้พี่อิจฉาเล็กๆครับ)
ด้วยความระลึกถึง
เอก จตุพร
มะปรางเปรี้ยว : ผมไม่ได้เจอเจตมัยครับ พอดีทานข้าวกันช่วงเที่ยงๆ เจตมัยอยู่ที่โรงเรียนครับ
ขอบคุณครับ คุณยาย กับ ครูตาล ผมไปชมทริปแล้วครับ อลังการมากครับ แบบนี้ไม่ไปไม่ได้เเล้วใช่ไหมครับ
ขอบคุณครับ อ. was สบายดีนะครับ มีโอกาสคงได้เจอกันอีก คราวนี้คุยกันให้เพลิดเพลินนะครับ :)
ยืมห้องรับแขกหน่อยค่ะ น้องเอก
พี่แอมป์))))))))
ขอตะโกนเรียกด้วยความคิดถึงนะคะ แอบไปฝากความคิดถึงในรูปภาพ ก็ได้คอมเม้นท์ตอบ ที่ยาวสมเอกลักษณ์
ให้บังเอิญว่าช่วงนี้ ฮอตเมล์ของน้องเป็นหยังไปก็ บ่ ทราบ เจ็บไข้ไม่หาย ใช้งานไม่ได้ เหมือนมันเป็น อัลไซเมอร์ จำเราไม่ได้ ปิดประตูล็อคเราตลอดมา
จึงต้องเข้ามาเขียนเยอะแยะ ทั้งบันทึก ความคิดเห็น และความคิดถึงที่ต้องตะโกน จึงจะสมใจ
พี่แอมป์อ่านแล้ว โปรดทราบ..คิดถึงมาก
คราวนี้คุยกับเจ้าของบ้าน
ว่างเมื่อไรก็บอกมานะคะ วันนี้พี่ไปไหว้สมเด็จโตที่วัดระฆังมาแล้วสามคนพ่อแม่ลูก
ระหว่างทางไป คุณพ่อขายาวเล็คเชอร์ก่อนไป ไล่ประวัติศาสตร์ตั้งแต่สุโขทัย ศรีอยุธยาจน สมัยพิเศษ พระเจ้าตากสิน จนกรุงรัตนโกสินทร์
เล่า เรื่องพระเจ้าอยู่หัวทุกพระองค์ของราชวงศ์จักรี และพระราชกรณียกิจที่สำคัญ ๆ
พี่พลอยได้ความรู้ไปด้วย เคยเรียนแต่ไม่สามารถนำมารวบรวม วิเคราะห์แบบ องค์รวมหรือ Over view (เขียนถูกไหมเนี่ย)
พี่ฟังแบบตั้งใจ แต่ไม่วายงีบคล้าย หลับนก
ยังไงไม่รู้นะคะ เสียงของคุณพ่อขายาวเหมือนมนต์สะกดพี่เรื่อยมา ไม่ว่าร้องเพลงหรือเล่าเล็คเชอร์ ซึมซาบ จำได้นะคะ แต่ หลับ! ฮา
ไปอยุธยากันดีกว่า ได้ฟังอีกหลาย..งีบ..เอ๊ย..เรื่อง
ขอบคุณที่มาเยือนครับ ครูธนิตย์ (ที่เป็นอีกคนที่ผมอยากเจอ)
พี่เล็ก & พี่แอมป์ ครับ
ในนามของความคิดถึงครับ...(เขียนแบบนี้ อาจมีใครไปอ้วกก็ได้นะครับ)
นานเหมือนกันนะครับ หากย้อนไปเมื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันทาง gotoknow เเละช่วงหลังก็ห่างหายกันไปตามภารกิจ เเต่ก็เข้ามาอ่าน มาเขียนอยู่บ้างไม่บ่อยนัก
จะว่าไปก็ต้องขอบคุณ social media แบบ gotoknow นี่นะครับ ที่ทำให้ผมค้นพบเจอคนดีๆ คนที่เราได้พูดคุย สนทนาเเล้วรู้สึกว่า มีกำลังใจเเละมีความสุขในการรู้จักกัน ...บางทีก็ไม่จำเป็นต้องทักทายกันบ่อยๆ เเต่ก็ยัง "คิดถึง" อยู่เสมอครับ
ผมกับพี่หมอเล็กอยู่ไม่ไกลกัน (หมาวิทยาลัยเดียวกันอีกต่างหาก)เเต่ก็ต้องหาโอกาสเจอกันสักที ร้านกาแฟยังร้างรออยู่ หากมีโอกาสก็จะเชิญมาจิบกาแฟโดยพลัน
สำหรับพี่เเอมป์ ก็ระลึกถึงเสมอครับ...ครั้งหนึ่งที่ผมไปเจอพี่ที่หน้าโลตัส อ.เมือง นครศรีธรรมราช > ก็ยังตื่นเต้นไม่หายครับ ของฝากที่ผมมอบให้ผมยังใช้มาจนถึงทุกวันนี้ พี่จำได้ไหมว่า เคยมอบอะไรให้ผมครับ? :))
เข้ามาเยี่ยมยามครับ...ได้ยินเสียงคนข้างบนตะโกนไปที่ เมืองนครฯ เสียเสียงดังเชียวครับ เลยแอบย่องมาดูตอนดึกๆ ...
คิดถึ้ง คิดถึง ครับ :P