นับเป็นโจทย์ค่อนข้างหนัก สำหรับพยาบาลในตึกผู้ป่วยในฝ่ายกาย ที่ไม่มีผู้ป่วยจิตเวชนอนรักษาอยู่ด้วย

                                                                                ตึกผู้ป่วยใน

    “อะไรๆก็ว่าสมชาย ไม่ได้ทำอะไรให้ใครก็ว่าสมชาย สมชายไม่ดีเอง ช่างเถอะ...”เสียงพ่นพึมพำของผู้ป่วยจิตเวชคนหนึ่ง ในเวลาดึกพร้อมเดินไปมาในตึกผู้ป่วยใน เป็นเหตุให้ผู้ป่วยเตียงอื่นใกล้เคียงต่างไม่หลับ และทุกสายตามองตามการเดินของสมชายตลอด ในคืนนั้น

      สมชาย...หนุ่มใหญ่ หน้าตาเฉยเมย แต่งตัวดี กลิ่นเหล้าติดกาย มานอนโรงพยาบาลได้ 2 คืนแล้ว ญาติได้พามาโรงพยาบาล ได้บอกว่า อยู่ที่บ้านเสียงดัง เอะอะ ถือมีดพร้าตลอด แต่ไม่เคยทำร้ายใคร เคยรับการรักษาทางจิตเวชที่โรงพยาบาลสวนปรุงหลายปีที่แล้ว เมื่อกลับมาอยู่บ้าน ถ้าดื่มสุรา อาการที่เคยเป็นเช่นนี้ก็กลับมาอีก ครั้งนี้ก็เช่นกัน ญาติบอกว่าทุกคนในบ้านไม่ได้หลับได้นอน รวมทั้งเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงพลอยได้รับความเดือดร้อนไปด้วย “ ขอฝากหมอไว้ล่ะกัน แล้วแต่หมอจะจัดการ ญาติๆไม่มีเวลาเอาใจใส่คนไข้ มีหลานต้องดูแลอีกสองคนที่บ้าน” เป็นคำพูดของพ่อสมชาย หลังจากที่ได้รู้ว่า นอนโรงพยาบาลแล้ว ก็กลับบ้านไป โดยไม่มีใครมานอนเฝ้าที่โรงพยาบาล

       นับเป็นโจทย์ค่อนข้างหนัก สำหรับพยาบาลในตึกผู้ป่วยในฝ่ายกาย ที่ไม่มีผู้ป่วยจิตเวชนอนรักษาอยู่ด้วย ....สำหรับคืนแรกผ่านไป อาการที่ญาติบอกว่าเอะอะ เสียงดังนั้น ไม่มีในโรงพยาบาล เพียงแต่เดินบ่นคนเดียวไปมา และยังพบว่า สมชายคอยเอาใจใส่ผู้ป่วยใกล้เคียง พาเข้าห้องน้ำ ป้อนข้าว ป้อนยา ไปพูดคุยเป็นเพื่อนเตียงอื่นๆ เขาจะไม่นอนที่เตียงขออนุญาตไปนอกตึก ไปซื้อของ เก็บดอกไม้บ้าง พอช่วงกลางคืนก็ไม่ยอมนอน เดินไปมาคนเดียวตลอด ทางทีมสุขภาพในโรงพยาบาลได้ประสานงานกับทีมสุขภาพชุมชน ให้ญาติมาปรึกษาการวางแผนดูแลผู้ป่วย ญาติได้ขอให้ทางโรงพยาบาลส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลสวนปรุง และให้ตำรวจตามไปด้วย เกรงว่าผู้ป่วยจะมีอาการก้าวร้าวระหว่างทาง ซึ่งทางตึกผู้ป่วยในได้ประสานงานตามที่ญาติได้ขอร้องเป็นอย่างดี ซึ่งการดำเนินทุกอย่าลุล่วงไปด้วยดี

        จากการรับสมชายนอนที่โรงพยาบาลในครั้งนี้ ได้เรียนรู้ว่าการดูแลผู้ป่วยจิตเวชนั้นละเอียดอ่อน เริ่มจากสัมพันธภาพในครอบครัว ถ้าขาการสนใจ เอาใจใส่ผู้ป่วย ก็จะทำให้เขารู้สึกไม่เหมือนคนอื่น เขาจะใช้สุราเป็นเพื่อนตลอด ในที่สุดอาการที่เคยเป็นก็กลับมามีอาการอีก เป็นๆหายๆ ไม่รู้จักสิ้นสุด ทำอย่างไรให้สังคมหันมาให้ความสำคัญต่อการเจ็บป่วยทางจิตใจ ซึ่งนับวัน ก็จะมีผู้ป่วยกลุ่มนี้มากขึ้นทุกๆปี ในสังคมเช่นในปัจจุบันนี้

                              

                                  มิตรไมตรีระหว่างพยาบาลและผู้ป่วย