เว้นวิจารณ์ว่างเว้นสดับฟัง    เว้นที่ถามอันยังไป่รู้

  • ผู้เขียนได้ทบทวนตนเอง เรื่องทักษะการวิจารณ์ มีพัฒนาการอย่างไรบ้าง?

         ในเวทีครอบครัวเข้มแข็ง ผู้ควบคุมทีมการจัดงานจะถามถึงคำวิจารณ์  เกือบทุกช่วงที่เดินมาเจอกัน  ในวันสุดท้าย ช่วงสาย  ผู้เขียนตอบว่า  "ถ้าจะ Comment แบบเด็กๆนั้นไม่ยาก คิดอย่างไร ก็พูดไป  แต่ตอนนี้  เรามองถึงเหตุและปัจจัย ที่ก่อให้เกิด ผลที่เราเห็น ได้ยิน  ได้ฟัง และได้สัมผัส"  ผู้เขียนหยุดพูดชั่วอึดใจ  บอกผู้จัดว่า  "เราอาจเก็บสถิติข้อมูลผู้เข้าร่วมกิจกรรมครั้งนี้ ...เป็นคนใหม่ในสมาชิกครอบครัวเข้มแข็ง สักกี่เปอร์เซ็นต์ ?  ถ้าเราตั้งสมมุติฐานว่า  เพราะคนหน้าใหม่ ทำให้การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ยังไม่บรรลุผลตามความตั้งใจ"  แม้ว่าภาพรวมจะถูกประเมินว่าผ่าน...

  • ผู้เขียน มีพัฒนาการ การตั้งคำถามแบบแปลกๆ  เช่น  เงียบถาม   ใช้สายตาถาม  ทำผิดๆถาม(การเริ่มลงมือปฏิบัติก่อนมีข้อแม้)   แทนการตั้งคำถาม   เมื่อมองย้อนดูตนเองตอนผู้เขียน วัย 26-28 ปี  ให้นึกสงสาร   อาจารย์จากหลายสำนัก ที่ถูกผู้เขียนจี้ถามทุกรูปแบบ  แบบถามไม่เป็น บางทีก็ใช้คำถามแบบหลักสูตรผู้ตรวจติดตามบ้าง  คงน่ารำคาญไม่น้อย  แต่ไม่มีผู้ให้ท่านไหน  ตำหนิผู้เขียน  มีเพียงคำชี้แนะ ว่า "MD ของผู้เขียน ตั้งคำถามเป็น"
  • อีกคำสอนหนึ่งที่ลืมไม่ได้ เมื่อผู้เขียนถามไม่เข้าเรื่อง ...

    "เว้นวิจารณ์ว่างเว้นสดับฟัง    เว้นที่ถามอันยังไป่รู้"

       การเรียนรู้ KM ปฏิบัติ ที่ สคส. นับถอยหลัง วันนี้เป็นวันที่ 13