ณ สำนักสิงสาราสัตว์ในป่าอันกว้างใหญ่  ซึ่งเป็นไปตามกฎธรรมชาติในการอยู่ร่วมกัน  เมื่อมีกลุ่มก็จะต้องมีหัวหน้า  สำนักแห่งนี้มี “ม้า” เป็นหัวหน้า  เพราะมีความสามารถวิ่งเร็วและแผดเสียงได้กึกก้องทั่วทั้งป่า 

          กฎระเบียบของสำนักฯ มีอยู่ว่า “หากสมาชิกไม่พอใจที่จะอยู่ก็สามารถย้ายสำนักได้  และสามารถรับสมาชิกใหม่เข้ามาแทน”  จึงทำให้สมาชิกเก่าออกไปและสมาชิกใหม่มาแทนที่เป็นธรรมดา

         “ม้า”  ได้ทำหน้าที่ปกครอง ดูแล สมาชิกในกลุ่มของตนเองเป็นอย่างดี  โดยเฉพาะสมาชิกที่เข้ามาใหม่จะมีความพึงพอใจต่อการปกครองของ “ม้า” ที่ให้ความรัก ความเอื้อเอ็นดูเป็นพิเศษ

          วันหนึ่ง “ม้า” อยากจัดระเบียบสังคมของสัตว์ในสำนักฯ จึงได้หารือกับสมาชิกสัตว์น้อยใหญ่ในสำนักของตนว่าจะต้อง “มอบหมายหน้าที่ในการดูแลรักษาป่าใหญ่แห่งนี้ให้สมาชิกอย่างเหมาะสม”

           วันเวลาผ่านไประยะหนึ่ง “ม้า” ต้องการจะตรวจตราความเรียบร้อยด้านบุคลิกภาพและสมรรถนะของสมาชิก  “หากตรวจพบว่าสมาชิกใดมีความบกพร่องในหน้าที่จะต้องถูกกักบริเวณ  ห้ามไปกินน้ำที่ลำธารเป็นเวลาอย่างน้อย ๗ วัน  ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของม้า”  ช้างและกวางผู้รักความยุติธรรมได้สมัครเข้าไปเป็นผู้ช่วยในการตรวจตราครั้งนี้ด้วย  การดำเนินงานเป็นไปตามความตั้งใจของ “ม้า” โดยที่ผู้ช่วยทั้ง ๒ ไม่มีสิทธิ์ในการเสนอความคิดเห็น เพราะม้าผูกขาดอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียว  เริ่มไปตรวจตามลำดับต่อนี้

           “งูเหลือม” เป็นสมาชิกตัวแรกที่ถูกตรวจตรา  และถูกตำหนิจากม้าว่า “เกล็ดเป็นมัน  ตัวใหญ่และยาวเกินไป  อืดอาด เลื้อยช้า น่ารำคาญ”  สั่งกักบริเวณเป็นเวลา ๗ วัน

           “สิงโต”  เป็นสมาชิกตัวต่อมา  ถูกตำหนิว่า “ขาสั้น ขนปิดหน้าปิดตามากไป  อาจขาดวิสัยทัศน์  ในการมองสิ่งแวดล้อม”  จึงถูกกักบริเวณ  ๑๐  วัน

           “กวาง” ถูกตำหนิว่า “เขายาวเหลือเกิน  กลัวเป็นที่หมายปองของนักล่าสัตว์ป่า อาจมาลักลอบตัดเขาไปขายได้”  จึงถูกกักบริเวณ ๑๕ วัน

           “กระต่าย” ถูกตำหนิว่า “หูยาวกว่าลำตัว  ขนมีสีขาวที่จับต้องแสงไฟเป็นประกายทำให้มองเห็นเด่นชัดในเวลากลางคืน”  ถูกกักบริเวณ ๑๘ วัน

           “กระทิง” ถูกตำหนิว่า “น่ามีความสามารถทัดเทียมกัน  หรือมากกว่าม้า  เพราะอยู่มานานกว่า  อาจสร้างฐานอำนาจเดิมไว้มาก”  ถูกกักบริเวณถึง ๓๐ วัน

           “แรด”  ผู้มีนิสัยชอบม้าเป็นการส่วนตัว  จึงไม่ถูกตำหนิอย่างใดเลย  เพราะม้าให้เหตุผลว่า “อย่างแรดนี่ยกเว้น เพราะอ่อนวัยไร้เดียงสา ไม่พร้อมให้ตรวจตรา  อีกอย่างเป็นสมาชิกผู้มาใหม่เพียง ๑ ปีเท่านั้นเอง” ว่าแล้วก็หยอกล้อกันอย่างเริงร่า  แล้วม้าและแรดก็เดินเกี่ยวก้อยกันลงไปนอนเล่นน้ำในลำธารอย่างรื่นรมย์

           “สัตว์อื่นๆ”  ไม่มีสัตว์ใดที่ไม่ถูกตำหนิหรือพ้นข้อหากักบริเวณแม้แต่ตัวเดียว  ทำให้สัตว์หันหน้ามารือกันว่า “พวกเราไม่สามารถปรับปรุงบุคลิกภาพตัวเองให้เหมือนม้าได้  เพราะมันผิดธรรมชาติ  ผิดวิสัย  แม้จะพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถทำได้  แต่ถ้าหากสมรรถนะด้านการทำงานแล้วพวกเราสู้ไม่ถอยสักนิดเดียว”

           ยามที่ม้ากับแรดไปเพลิดเพลินกับความงดงามในธรรมชาติของป่าใหญ่  สมาชิกสัตว์ทั้งหลายก็หันหน้ามาขอความคิดเห็นกัน  และได้ข้อคิดสอดคล้องกันว่า “ม้าเลือกปฏิบัติ”  และให้กำลังใจซึ่งกันและกันว่า  “พวกเราพร้อมที่จะเดินจากที่แห่งนี้ไปสู่ป่าอันกว้างใหญ่ที่อุดมไปด้วยคุณธรรมและปราศจากม้า” เพราะเรามีพลังในการทำความดี

http://www.google.co.th/imgres?