ดาวเดือนดับลับเลือนรางจางจากหนา...

เหลียวหลังแลชะแง้มองต้องรู้แน่

ท่าเที่ยงแท้แม่พิมพ์ครูอยู่ศึกษา

เรียบเรียงร้อยถ้อยอักษรกลอนนำพา

เล่นลีลาภาษาซึ้งถึงจิตใจ

 

แต่งกายงามตามสมัยใส่สุภาพ

มวลศิษย์ทราบอาบคำหวานท่านขานไข

ล้วนซาบซึ้งถึงวิชชาพาทีไป

ในฤทัยให้ศิษย์รู้เรื่องชี้ชวน

 

มนุษย์ศาสตร์สังคมศาสตร์ฉลาดรู้

ศึกษาดูรู้รอบคอบชอบสอบสวน

ฟังคิดถามงามขีดเขียนเพียรทบทวน

จึงสมควรเป็นคุณครูอยู่ทุกครา

 

วันเดือนปีเปลี่ยนแปรไปไกลลิบลับ

ดาวเดือนดับลับเลือนรางจางจากหนา

แม้ครูไปไกลพลัดพรากจากในตา

ในใจข้า...ยังมีครู...อยู่นิรันดร์...