นาทีชีวิต

                      ฝนโปรยปรายสายลมผ่านสะท้านจิต

                      ฟ้ามืดมิดจิตกระหวั่นสะท้านไหว

                      มองรอบตัวสลัวลางหนทางไกล

                      แสนเดียวดายจิตใจคล้ายละเมอ

      นั่งมองเหม่อเพ้อรำพันกระหวั่นจิต

      นี่ชีวิตฉันยังอยู่ใช่หรือไม่

      เมื่อครู่นั้นฉันฝันไปหรือไร

      เสี้ยวนาทีที่โหดร้ายไม่อยากเจอ

                   เซ่อไม่นานคนผ่านมาสายตาจ้อง

                   แสงไฟส่องมอง ถาม ว่า เจ็บไหม

                  ฉันรีบตอบออกมาว่า ไม่เป็นไร

                  แต่ร้องไห้เพราะตกใจ ใช่ว่าเบลอ

                             เผลออุทานผ่านม่านฟ้าเทวาป้อง

                             เทพทั้งผองคุ้มครองลูกอยู่เสมอ

                             สติมาปัญญาเกิดจริงนะเออ

                             สาธุ เด้อ ต่อนี้เจอแต่สิ่งดี