เรื่องเล่าในบันทึกนี้เป็นการเขียนขึ้นเพื่อเล่าเรื่องส่วนตัว  อาจจะมองไม่เห็นประโยชน์ของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้  ซึ่งต้องการเก็บความทรงจำ  อาจจะบรรยายได้ไม่สมกับความรู้สึกของพวกเราทั้งหมด จึงขอใช้ภาพเป็นสื่อ

          บรรยากาศ "ภาพของความรัก" น่าจะมีความหมายมากที่สุดสำหรับบันทึกนี้  ตั้งแต่วันเริ่มแรกของเดือนกันยายนเป็นต้นมา  เพื่อนครูในโรงเรียนได้ผลัดกันเป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงอาหารให้ตลอดมา และยังต้องมีบรรยากาศแบบนี้ไปอีกเรื่อย ๆ

         คุณครูโบตั๋นมานอนค้างด้วยที่บ้านในคืนวันศุกร์  วันนี้เป็นวันเสาร์คุณครูแหวว คุณครูประเสริฐ และคุณครูกานต์  ได้นัดให้โบตั๋นชวนฉันออกไปอีก  เราไปทานอาหารด้วยกันถึง ๒ มื้อ และคุยกันวางแผนการไปเที่ยวและยังมีโปรแกรมอะไรอีกมากมาย  กลับเข้าบ้านเกือบ ๑ ทุ่ม

         ความรัก ความงดงาม และความดีที่ผูกพันต่อกัน  จึงเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้  และเป็นเรื่องของความทรงจำที่ไม่มีวันจางหายไม่ว่าจะนานแค่ไหน

          ครูในโรงเรียนมี ๑๖ ท่าน  ในภาพมีคุณครูไม่ครบทุกท่าน  เพราะแต่ละท่านมีความจำเป็นในเรื่องการอบรม ไปราชการหรือป่วย  จึงทำให้กิจกรรมเกิดขึ้นใหม่ ๆทุกวัน  และแต่ละกิจกรรมเป็นเรื่องที่ Surprise กันทุกครั้ง

         

            อาหารกลางวันที่โรงเรียน  วันนี้ขาดคุณครู ๓ ท่านไม่ได้ร่วมกิจกรรมด้วย  เพราะไม่ได้มาโรงเรียนเนื่องจากคุณครูมิ้มป่วย  คุณครูน้ำและคุณครูผึ้งไปอบรม  ฉันและน้องตู๋นักเรียน ม.๓ ช่วยกันทำส้มตำ

          กิจกรรมนี้ขาดคุณครู ๕ ท่านคือคุณครูน้ำ คุณครูผึ้ง คุณครูตุ้ม ครูแหม่ม  และ ผอ. เพราะไม่ได้มาโรงเรียนเนื่องจากคุณครูมิ้มป่วย  คุณครูน้ำและคุณครูผึ้งไปอบรม  

         วันศุกร์ของพวกเรามีกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ภายในโรงเรียน  จึงนัดกันใส่เสื้อ GotoKnow ทุกวันศุกร์

        อาหารมื้อค่ำและคาราโอเกะที่ร้านสกุลเงิน  นับเป็นการ Surprise  หลายอย่าง  เป็นต้นว่าไม่มีการบอกให้ฉันรู้ตัวล่วงหน้า  แต่มีวิธีการให้ขับรถไปส่งที่นั่น ปรากฏว่ามีทุกคนรออยู่พร้อมหน้า

        ส่วนคุณครูผึ้งมีเรื่องที่น่ารักสุด ๆ "หนูอยากถามว่าเค้กที่ป้าครูคิมชอบทานที่ร้านนัทน่ะ  เป็นแบบไหนนะคะ  หนูจะสั่งซื้อให้น้องสาวค่ะ"  คุณครูผึ้งถามฉันเมื่อวันก่อน

        "อ้อค่ะ ตอนแรกชอบเค้กนมสดค่ะ  ภายหลังเปลี่ยนมาชอบบลูเบอรี่แทนแล้วค่ะ"  ฉันตอบน้องครูผึ้งไปเสียยืดยาว

         แล้ว....ฉันก็ได้รับเค้กนมสดบลูเบอรี่....จากน้องครูผึ้ง

         คุณครูแหววร้องเพลงใจเอยของมาช่า คุณครูนินร้องเพลงความรักไม่รู้จบ  คุณครูเดร้องเพลงลูกสาวผู้การ  คุณครูประเสริฐร้องเพลงหนึ่งในร้อย  คุณครูมิ้มร้องเพลงรักเอย  คุณครูโบตั๋นร้องเพลงทรายกับทะเล  คุณครูจ้อร้องเพลงจากยอดดอย  คุณครูประเสริฐและครูคิม (ในภาพ) ร้องเพลงทะเลใจ

        งานนี้มีเพลงคู่ที่ร้องคนเดียวคือร้องคนละ ๒ เพลง เรียกว่าคู่สอง  ส่วนร้องทีเดียวติดกัน ๓ เพลงเรียกว่าคู่ ๓ แต่ละคนร้องกันหลายเพลงชนิดเรียกว่า "ไมค์ดูด" วางไม่ได้  และอีกหลายเพลงที่ร้องพร้อมกันทั้งกลุ่ม

        ยังมีนัดรออีกหลายนัด....บันทึกแห่งความรัก...ไม่รู้จบ