"ผู้แพ้คือคนที่ไม่ได้อะไรเลยและน่าสงสารที่สุดถึงแม้ไม่ได้อะไรเลยเพราะเขาเจียมตัว แต่ก็ทำให้ชีวิตตนเองสำเร็จได้"

     วันนี้จะมาเล่าเรื่องราวพฤติกรรมนักเรียนโดยภาพรวม เมื่อเดือนที่แล้วผู้เขียนได้แจกรางวัลนักเรียนที่สมควรได้รับรางวัลจิตสำนึกสาธารณะ กล่าวคือนักเรียนบางคนปรับปรุงนิสัยดีขึ้นผู้เขียนก็มีการแจกรางวัลไปให้พวกเขา แต่บางคนเมื่อถูกยกย่องชมเชยจนทำให้พวกเขาลืมตัว จนทำให้นิสัยแย่ลงกว่าเดิมเพราะความหลงระเริงของตนที่ได้รับรางวัลสมความปรารถนา จนผู้เขียนต้องหาวิธีปรับนิสัยพวกเขาใหม่ด้วยการยึดของรางวัลกลับคืนเพื่อนำรางวัลที่ยึดคืนให้กับนักเรียนคนอื่นๆที่มีพฤติกรรมจิตสาธารณะ  นักเรียนบางคนได้ของรางวัลแล้วนิสัยเจียมตัวมากขึ้นเพราะเขาไม่ประมาทแต่ที่น่าสงสารมากที่สุดคือคนที่ไม่ได้รับรางวัลเพราะพวกเขาเจียมตัวมากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับนักเรียนที่ได้รับรางวัล....ผู้เขียนจึงได้มุมคิดที่ว่า.....

      ข้อคิด คำคมที่ได้ "คนที่ได้สิ่งที่ปรารถนาแล้วแต่ถ้าหลงระเริงก็เป็นหนทางสู่ความตายหรือเป็นหนทางสู่ความล้มเหลวนั่นเอง" หรือ

     "ผู้แพ้คือคนที่ไม่ได้อะไรเลยและผู้แพ้เป็นผู้ที่น่าสงสารที่สุด เพราะพวกเขาเจียมตัวมากที่สุด ถึงแม้พวกเขาไม่ได้อะไรเลยแต่ก็ประสบความสำเร็จในชีวิตได้เช่นกัน" ก็ทำให้นึกถึงหนังสือที่ว่า

       "คนโง่ คนฉลาด คนเจ้าปัญญา"

       ในเรื่องที่ว่าด้วย "ความเก่งกาจ"ที่บอกว่า

       -คนโง่มักอวดเก่ง จึงไม่มีใครเติมความเก่งให้กับเขาอีก

       -คนฉลาด ชอบเรียนรู้เพื่อพัฒนาความเก่งให้ยิ่งขึ้นโดยไม่อวดผู้คนจึงยินดีแนะและช่วยเขา...เขาจึงได้ผลงานดี แต่อาจไม่ทุกเรื่องเพราะความเก่งสากลนั้นไม่มีที่สุด

       -คนเจ้าปัญญา นิยมเอาใจไว้กับรากฐานแห่งธรรมชาติแม้หาความเก่งไม่เจอแต่ทำอะไรก็ได้และยอดเยี่ยมเสมอด้วยเห็นทุกอย่างในตนและนอกตนเป็นธรรมดาความสามารถจึงเป็นปกติและยั่งยืนสำหรับเขา....

       คนเจ้าปัญญาเปรียบได้กับคนที่เป็นผู้แพ้ที่ไม่ปรากฎความสามารถจิตสำนึกสาธารณะให้ใครๆรู้เห็น...แต่ซ่อนความสามารถไว้ภายในหรือที่เรียกว่า"คนคมในฝักนั่นเอง"ค่ะ

       ขอบคุณผู้เขียนหนังสือที่ชื่อว่า "คนโง่ คนฉลาด  คนเจ้าปัญญา..ที่ทำให้เกิดมุมคิดดีดีค่ะ