วัฒนธรรมการเขียน คือการจดบันทึก    เป็นเครื่องมือของการเรียนรู้อย่างหนึ่ง
        การเขียนไดอารี่ หรืออนุทิน คือการฝึกคิดกับตัวเอง    ฝึกทบทวนเรื่องราวในชีวิตที่ตนประสบ    นำมาทำความเข้าใจในหลากหลายมิติ    และสรุปออกมาเป็นข้อเขียน   
        ในยุคไอที มีการเขียนบล็อก ช่วยให้เขียนไดอารี่ส่วนตัวออกเผยแพร่ในวงกว้างได้     เป็นการฝึกเขียนออกมาจากใจ    เขียนอย่างอิสระเพื่อปลดปล่อยความรู้ฝังลึก (tacit knowledge) ออกมา
        การเขียนบางแบบกระตุ้นจินตนาการ     บางแบบกระตุ้นเหตุผล    บางแบบกระตุ้นความคิดเชิงระบบ    บางแบบกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์   ฯลฯ
        ที่จริงความรู้ของคนเราเขียนออกมาได้ไม่หมด    แต่การฝึกเขียนช่วยให้เราสะท้อนภาพความรู้ในตัวเราออกมาได้ชัดเจนขึ้น    เป็นรูปแบบหนึ่งของการเรียนรู้ที่ไม่มีวันจบสิ้น  
        การเขียนเป็นรูปแบบหนึ่งของการสื่อสาร    KM มีการสื่อสารเป็นเครื่องมือ    และ KM ในตัวของมันเอง ก็คือเครื่องมือสื่อสารชนิดหนึ่ง     เป็นเครื่องมือสื่อสารที่มีความซับซ้อนสูงมาก
        การเขียนมีหลายแบบ    มีทั้งการเขียนเชิงบรรยาย  เชิงพรรณา  เชิงระบายอารมณ์ (ดี)  เชิงจินตนาการ     มีการเขียนออกมาเป็นแผนผัง เช่น ผังความคิด (Mind Map)     เขียนออกมาเป็นภาพ    ใครถนัดแนวไหนก็ใช้แนวนั้น
       สำหรับบางคน การเขียนเป็นยาขม    แต่สำหรับบางคน การเขียนเป็นการพักผ่อน บันเทิงใจ   

วิจารณ์ พานิช
๒๙ มิย. ๔๙