ระยะนี้ไม่มีเรื่องเขียนผ่านบล็อก  แต่มีเรื่องเล่ามากมาย  เมื่อทบทวนดูนิสัยอันไม่ดีของตัวเอง "ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ หากผ่านแล้วผ่านเลยจะไม่กลับหวนอีก และหาเรื่องไปทำอย่างอื่นใหม่ ๆ เรื่อยไปและในที่สุดก็เลือนหาย" หลายวันที่ผ่านมาได้แต่เข้ามาอ่าน เก็บสิ่งละอันพันละน้อย ทักทายบ้างเป็นบางท่าน  แต่ก็พยายามเขียนที่หน้าอนุทินเพื่อประกาศว่า ยังเป็นสมาชิกอยู่ไม่หายไปไหน

       วันนี้ ได้อ่านหน้าอนุทินของ@68789ดร. ธวัชชัย ปิยะวัฒน์  จึงทำให้มีพลังที่อยากจะเขียนบันทึกอีก  แม้ว่าไม่มีเรื่องราวที่สำคัญมากนัก 

        สัปดาห์ที่ผ่านมาและตลอดสัปดาห์นี้  เป็นกิจกรรมการเข้าค่ายฯ ของนักเรียนติด ๆ กัน โดย  ๓ วันของปลายสัปดาห์ที่แล้ว  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ ไปเข้าค่ายคุณธรรม

        สัปดาห์นี้  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ ไปเข้าค่ายวิชาการ  สิ่งที่เป็นปัญหาคือทำให้นักเรียนที่เหลืออยู่ขาดคุณครูไปคราวละ ๗-๘ ท่าน  เพราะคุณครูต้องไปร่วมกิจกรรมด้วย   วันนี้ก็เช่นเดียวกัน  มีครูอยู่ทำการสอนอาคารละ ๒ ท่าน  รวมเป็น ๖ ท่าน  บางท่านรับสอนคนเดียวถึง ๓ ชั้น

        ขณะที่ฉันกำลังสำรวจนักเรียนว่าจะไปขอร้องให้นักเรียนชั้นที่เหลือมาเรียนที่ห้องของฉันนั้น  กลุ่มนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑  ซึ่งได้เป็นตัวแทนของเพื่อน ๆ มาพูดกับฉันว่า "คุณครูขาวันนี้พวกหนูไม่มีชั่วโมงเรียนภาษาอังกฤษหรอกนะคะ  แต่พวกหนูได้นัดกันให้นำภาษาอังกฤษมาเรียน  หนูจะมาขอความกรุณาให้คุณครูสอนพวกหนูได้ไหมคะ"

        นักเรียนทุกคนได้ขึ้นมาที่ห้องเรียน  ท่าทางพร้อมเรียนจริง ๆ เรียนกันอย่างมีความสุข และสนุกสนาน นักเรียนหลายคนบอกว่า "เป็นการเรียนในเรื่องที่ง่ายและเข้าใจดี  ขอเรียนกันตลอดทั้งวันเพราะไม่เบื่อ"

        ฉันได้จัดการเวลาให้กับนักเรียนว่า "ชั่วโมงที่ ๔ เป็นเวลาเรียนของพี่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ขอให้นักเรียนเลื่อนไปเรียนในชั่วโมงที่ ๕ และ ๖ ได้ไหม" นักเรียนตอบเป็นเสียงอันดังว่า "จะมาขอรอคุณครูอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องเรียน  ครับ/ค่ะ"  บางคนก็บอกว่า "ให้คุณครูสอนพี่ก่อน และแบ่งเวลาสอนพวกหนูด้วยได้ไหมคะ"

        นี่แหละธรรมชาติของเด็ก ถ้าจะสอนกันจริง ๆ แล้ว  มีจำนวนไม่มากที่ต้องการเรียนอย่างตั้งใจและเอาใจใส่  แต่วันนี้เมื่อเขาอยากจะเรียนฉันก็จะสอน "หากกิจกรรมการเรียนการสอนราบรื่น  ก็ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย  กลับมีความสุขเล็ก ๆ เข้ามาแทนที่"

        ขอขอบคุณนักเรียนที่มีเรื่องให้ได้เขียนเล่าผ่านบันทึก  และขอขอบพระคุณ หน้าอนุทินของ@68789ดร. ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ เป็นอย่างสูง  ที่ทำให้กลับมาตั้งใจเขียนบันทึกอีกครั้ง