ตนพึ่งตนแน่เที่ยงแท้ในทางธรรม...

มุมมองมาหาชีวิตจิตใจว่าง

ในท่ามกลางหว่างขุนเขาเรายืนอยู่

แม้มากมายหลายคู่คนค้นคิดดู

แล้วเรารู้ล้วนทุกสิ่งอิงกมล

 

ก้าวก่อนไก่ไปก่อนกามาก่อนเกิด

รวยรสเลิศเกิดปัญญาหาเหตุผล

รักยังอยู่อย่างเยือกเย็นเห็นทุกคน

หนีไม่พ้นทนทุกขังอนัตตา

 

ดินแดนใดใครไหนเล่าเข้าใจซึ้ง

เป็นที่พึ่งพิงกมลคนถามหา

ตนพึ่งตนคนเขาลืออาตมา

ศาสนาพุทธบอกแจ้งจงจดจำ

 

คนอื่นใดใครเขาเล่าเราจะพึ่ง

แม้เพียงหนึ่งพึ่งไม่ได้ให้ขบขำ

ตนพึ่งตนแน่เที่ยงแท้ในทางธรรม

รักษาคำทำจิตว่าง..สบาย..เอย.