อินเดีย

 

 

(ภาพที่งามที่สุดที่ผมถ่ายในเดลี)

นับตั้งแต่ผมได้เขียนหนังสือ"อินเดีย ขุมทรัพย์ใต้กองขยะ" (ซีเอ็ดจัดจำหน่าย)ตั้งแต่ช่วงปลายปีที่แล้ว หนังสือได้รับการตอบรับที่ดี มีผู้อ่านอีเมล์มาหาเสมอๆ เพื่อให้ข้อคิดและความเห็น ซึ่งผมก็จะตอบกลับไปทุกคน

ส่วนใหญ่ผู้ที่อ่านหนังสือดังกล่าวบอกว่าทำให้มองอินเดียใหม่และอยากจะไปสำรวจอินเดียด้วยตนเอง ซึ่งผมก็ได้พบ 3-4 รายที่เดินทางไปสำรวจอินเดียเพื่อหาลู่ทางธุรกิจด้วยตนเอง ผมคิดว่าการมองอินเดียด้วยใจเป็นกลางจะเห็นอินเดียในมุมมองใหม่ อินเดียที่กำลังเปลี่ยนแปลง อินเดียที่สมควรได้รับการสนใจและเรียนรู้

แต่ในภาพรวม คนไทยที่สนใจอินเดียก็ยังนับว่ามีน้อยเพราะมีแต่ภาพในใจว่าอินเดียคือประเทศที่มีแต่ความยากจน สกปรก มีขอทาน ซึ่งเป็นภาพที่ผู้แสวงบุญชาวไทยส่วนใหญ่ได้เห็นในการไปสักการะสังเวชนียสถานทั้ง 4 แห่งคือพุทธคยา สารนาท กุสินาราและลุมพินี(ในเนปาล) ก็เผอิญพุทธคยาอยู่ในรัฐพิหารซึ่งเป็นรัฐที่ถือว่ายากจนที่สุด ก็เลยยิ่งทำให้คนไทยได้รับภาพแบบนั้น ในขณะที่รัฐที่เจริญแล้วไม่ว่าจะเป็นเดลีเมืองหลวง มุมไบเมืองธุรกิจสำคัญ เจนไน บังกาลอร์ ไฮเดอราบัดคนไทยส่วนใหญ่ไม่ได้ไปกันจึงไม่รู้ว่ามีความเจริญและทันสมัยไม่แพ้บ้านเราทีเดียว

(ความจนมิได้ทำให้ความงดงามตามธรรมชาติหายไป)

อย่างไรก็ดี แม้พิหารจะยากจนที่สุด แต่เท่าที่ผมได้ไปสัมผัสมาหลายครั้ง ก็พบว่า ยังมีความงามในความจนนั้นเหมือนกัน จึงขอนำภาพที่ถ่ายในเดลีและพิหารมาให้ชมกัน ดูว่าท่านจะเห็นความงามตามที่ผมเห็นหรือไม่ประการใด 

(เด็กๆ เหล่านี้ยากจนมากแต่ยังมีรอยยิ้ม)

(ความงามของคนจนในรัฐพิหาร)

สำหรับผม อินเดียไม่ได้เป็นเพียงดินแดนเหลือเชื่อเท่านั้นแต่อัศจรรย์ด้วย