"ไปให้ถึงพระนิพพานนะลูก"

                              

                        วันอาทิตย์ที่ ๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๓

ได้มีโอกาสจูงมือลูกชายเข้าโบสถ์ เพื่ออุปสมบท หลายๆคนบอกว่า แม่มักจะปลื้มใจในงานบวชลูกชาย จนหลั่งน้ำตา แต่ผู้เขียนกลับรู้สึกเบิกบาน อิ่มเอิบใจ แต่ก็ไม่มีน้ำตา

 ดูโลกสดใสกว่าทุกๆวัน รู้ว่าลูกกำลังจับชายผ้าสะไบ เพื่อตามแม่เข้าสู่ทางธรรม ในอีกไม่นานนี้ มีคนพับเหรียญมาให้ลูกโปรยทาน จำนวนมากมาย โปรยเท่าไหร่ ก็ไม่พร่องสักที เป็นที่สนุกสนานของคนเบื้องล่าง ที่รอรับอยู่ แม่ไม่ได้เก็บภาพลูกไว้เลย แต่เพื่อนของลูกเขาเก็บภาพไว้ให้  ทว่าภาพในใจ แม่แจ่มชัด จำได้หมดเลยลูก

     เมื่อลูกมากราบ เพื่อรับผ้าไตร แม่รู้สึกดีใจที่ได้เป็นกัลยาณมิตรให้ลูกอีกในชาตินี้ "ไปให้ถึงพระนิพพานนะลูก" แม่อวยพรให้นะ

   เมื่อเสร็จพิธี ญาติผู้ชายพากันจับชายผ้าเหลืองของลูก ส่วนแม่ก็จับญาติต่อๆกันมา แล้วลูกก็เดินออกจากโบสถ์ พาคณะณาติที่เกาะชายผ้าเหลืองออกมาด้วย เป็นประเพณี ที่ทำสืบๆกันมา"เกาะชายผ้าเหลือง" ให้เป็นภาพจำไปจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต

  มาส่งลูกที่กุฏิน้อย ที่อยู่ท่ามกลางดงต้นไม้ใหญ่น้อย ร่มรื่นมาก เป็นที่พักอันพอดี ของพระรูปหนึ่ง มีกลดและมุ้ง พร้อมอัตถบริขาร แม่ส่งลูกแค่นี้นะ ขออธิษฐานให้ลูก จงเจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไป และสมปรารถนาในสิ่งที่ตั้งใจบวชเรียน

  แล้วผู้เขียน ก็จากวัดเนินสี่ อ.หนองใหญ่ จังหวัดชลบุรี วัดประจำตระกูลของเรา ที่เป็นสถานปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์ตลอดมา และของพระลูกชายด้วยในครั้งนี้

 

 

บัวสวรรค์สคราญตาพาสุขใจ

 

 

อำมฤตใด ใด ฤเทียบเท่า

 

 

สุขซึมซาบหฤทัยไปนานเนาว์

 

เป็นกัลยาณมิตรให้เจ้า เข้าถึงธรรม...

..................

ขออนุโมทนาสาธุ สาธุ สาธุ นะพระลูกชาย