ใช้เธอมาหลายปี
ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหลายทวีป
เดินทางไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ
พกติดตัว เสมือนเป็นบัตรประจำตัว
พกพา นำพา ใช้เธอมากกว่าใบขับขี่....
มาบัดนี้ เธอใกล้จะกลับบ้านเก่า เหมือนกับจะบอกว่า...ขอเออรี่รีไทล์ ได้ไหมเจ้านาย.....
เท้าความเดิม...ตอนที่ตัดสินใจซื้อเธอมาเป็นเจ้าของนั้น เพราะ ลูกสาวคนเล็กรับปริญญา และคุณแม่ ต้องเดินทางไปต่างประเทศ ลูกสาวอยู่ทางนี้ ไม่มีแม่อยู่ เลยซื้อให้เป็นของขวัญ ส่วนแม่ เมื่อไปต่างประเทศ ก็ใช้กล้องถ่ายรูปกับวีดิโอ.....
หลังจากที่ลูกสาว ได้กล้องคู่ใจใหม่ จึงยกกล้องนี้ให้ครูอ้อย ได้บันทึกภาพ..เพื่อลงในบล็อกทุกบล็อก..
อาการที่เธอเป็น ก็คือ แฟลตไม่ออกไม่ทำงาน ภาพที่ได้ มึดตึ๊ดตื๋อ
ที่เห็นสวยงาม เพราะ ครูอ้อยใช้เทคนิคในเครื่องคอมพิวเตอร์ ตามโปรแกรมต่างๆ
เมื่อวานนี้ อาการเพิ่มขึ้นมาก็คือ..เมื่อใช้สาย usb เชื่อมต่อ ก็ไม่สามารถอ่านได้ ครูอ้อยสังเกตไปเองว่า..น่าจะเป็นเพราะ เครื่องคอมพิวเตอร์ ไม่มีโปรแกรมอ่านหรือเปล่า
แต่เข้าในโปรแกรมต่างๆ ก็อ่านไม่ได้.....
สุดท้าย ครูอ้อย ต้องโหลดโปรแกรม ACDSeePro2.5 อ่าน และ Move ลงมาไว้ในเครื่อง จากนั้นไม่สามารถ remove ในกล้องได้
ครูอ้อยต้องมานั่งลบทีละภาพ.....ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันไป...
จะมีอีกเครื่อง ก็ยังคิดว่า เครื่องนี้ยังใช้ได้ดีอยู่ เพียงแต่มาแต่งในเครื่องคอมพ์เท่านั้นเอง..
เฮ้อ! ใกล้กลับบ้านเก่าแล้วหรือ เพื่อนเกลอ....
หรือว่า เธอจะขอเออร์รี่ รีไทร์ เข้าโครงการเกษียณก่อนกำหนด.....555
สวัสดีครับ ความเป็นปัจจุบันจะมีความเกี่ยวพันกับการเปลี่ยนแปลงเสมอ วัฏฏจักของการเปลี่ยนแปลงจะทำให้สิ่งหนึ่งสิ่งใดเปลี่ยนค่าไปด้วย บางอย่างก็ด้อยค่าลง บางอย่างก็เพิ่มค่าขึ้น และบางอย่างยิ่งนานวัน นานปีก็มีค่ามหาศาล แต่สำหรับเทคโนโลยียิ่งนานวันยิ่งต้องทำให้เสียเงินเพื่อก้าวตามไม่ให้ล้าหลัง บางครั้งใช้ไม่ได้ไม่กี่วันก็ชำรุด ก็ต้องซื้อใหม่ ไม่ซื้อใหม่ก็ไม่รู้จะทำให้งานเดินได้อย่างไร แต่สำหรับที่คุณครูกล่าวถึงใช้คุ้มมากครับ
สวัสดีค่ะ ลุง นาย ธนา นนทพุทธ
ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีครับ ต่อไปขอใช้คำว่าลุงได้แล้วนะครับ เพราะเห็นคุณครูใช้นำหน้าให้เห็นว่าลุง ก็ดีใจที่มีหลานอีกคน ส่วนการแสดงความคิดเห็นก็วิเคราะห์เองว่าน่าจะเขียนลงท้ายบันทึกบ้างที่เข้าไปอ่านบันทึกเขา ลุงอ่านบันทึกไหนไม่ได้บันทึกความเห็นเจ้าของบันทึก็ไม่ทราบว่าใครเข้ามาอ่านบ้าง ประการต่อมาก็อาจจะหลงว่าลุงอ่านแล้วหรือยังบันทึกนี้ บันทึกนั้น เขาตอบว่าอย่างไร เราก็จะได้สอดรับเพื่อให้เขาเขียนต่อ จะทำให้เกิดของทุนความคิดในสมองของเขาเพิ่มเติมมาไม่สิ้นสุด ลุงจะอ่านบันทึกส่วนใหญ่ที่มีวงเล็บที่ไม่มีใครแสดงความเห็นก่อนเพื่อเป็นกำลังใจกับคนเขียนพออ่านหมดก็มาหาคนที่เคยแสดงความคิดเห็นตอนแรก ๆในบันทึกของเรา คือเคยเห็นความสำคัญที่เคยเข้ามาเยี่ยม ก็จะไม่ทิ้งกันจะติดตามอยู่ตลอด และที่ลุงติดตามมากที่สุดคือที่เป็นครูอาจารย์และนักศึกษา เด็กนักเรียน เพราะบางกรณีประสบการ์ที่ผ่านมาเราลุงอาจจะช่วยได้ในทางอ้อม เขาปรารภไว้ในบันทึก ลุงไปอ่านพบลุงก็จะมอบประสบการณ์ของลุงในทางอ้อมเช่นเดียวกัน ขณะนี้จะบันทึกให้น้อยที่สุด แต่จะติดตามอ่านและแสดงความคิดเห็นให้มากที่สุด การให้กำลังใจโดยการแสดงความคิดเห็นน่าจะมีความอบอุ่นกว่าการกระทำอย่างอื่น แต่ความคิดเห็นของลุงจะเน้นไปในด้านบวก แต่ถ้าเผลอก็อาจจะมีบ้างคือรีบไม่อ่านทวน ก็พบบ้าง แต่ถ้าทำความเข้าใจให้ดี ๆ ก็คืออยากจะแสดงให้เห็นความหวังดีของลุงไปยังมวลสมาชิกในชุมชนแห่งให้ทั่วถึง แต่ด้วยความที่ตอนลุงมานั่งอ่านบันทึกลุงจะอ่านบันทึกล่าสุดที่ปรากฏ ส่วนการค้นหานั้นน้อยมากเพราะไม่รู้วิธีหา ก็ใช้วิธีการอ่านไปเรื่อย ๆและบ่อยครั้งที่เขียนยาว ๆก็ที่ท้ายบันทึกของหลานนี่แหละ ด้วยเหตุที่ได้อ่านบ่อยสุดพอเปิดตอนเช้าก็เจอ ก็พบ และที่สำคัญคือจะนำไปให้ความเห็นเป็นตัวอย่างในบันทึกอื่น ๆ ที่เขาบอกว่าไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียน นี่แหละตัวอย่าง ของหลานนี่แหละ รำพึงรำพันแล้วผันมาเป็นอักษรมันก็กลายเป็นบันทีกได้ บันทึกทุกบันทึกมีสาระทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับคนอ่านค้นหาสาระให้พบ อ้าวยาวอีกแล้วหลานเอ้ย ขอจบนะครับ สวัสดีหลานของลุง
สวัสดีครับ ต่อไปขอใช้คำว่าลุงได้แล้วนะครับ เพราะเห็นคุณครูใช้นำหน้าให้เห็นว่าลุง ก็ดีใจที่มีหลานอีกคน ส่วนการแสดงความคิดเห็นก็วิเคราะห์เองว่าน่าจะเขียนลงท้ายบันทึกบ้างที่เข้าไปอ่านบันทึกเขา ลุงอ่านบันทึกไหนไม่ได้บันทึกความเห็นเจ้าของบันทึก็ไม่ทราบว่าใครเข้ามาอ่านบ้าง ประการต่อมาก็อาจจะหลงว่าลุงอ่านแล้วหรือยังบันทึกนี้ บันทึกนั้น เขาตอบว่าอย่างไร เราก็จะได้สอดรับเพื่อให้เขาเขียนต่อ จะทำให้เกิดของทุนความคิดในสมองของเขาเพิ่มเติมมาไม่สิ้นสุด ลุงจะอ่านบันทึกส่วนใหญ่ที่มีวงเล็บที่ไม่มีใครแสดงความเห็นก่อนเพื่อเป็นกำลังใจกับคนเขียนพออ่านหมดก็มาหาคนที่เคยแสดงความคิดเห็นตอนแรก ๆในบันทึกของเรา คือเคยเห็นความสำคัญที่เคยเข้ามาเยี่ยม ก็จะไม่ทิ้งกันจะติดตามอยู่ตลอด และที่ลุงติดตามมากที่สุดคือที่เป็นครูอาจารย์และนักศึกษา เด็กนักเรียน เพราะบางกรณีประสบการ์ที่ผ่านมาเราลุงอาจจะช่วยได้ในทางอ้อม เขาปรารภไว้ในบันทึก ลุงไปอ่านพบลุงก็จะมอบประสบการณ์ของลุงในทางอ้อมเช่นเดียวกัน ขณะนี้จะบันทึกให้น้อยที่สุด แต่จะติดตามอ่านและแสดงความคิดเห็นให้มากที่สุด การให้กำลังใจโดยการแสดงความคิดเห็นน่าจะมีความอบอุ่นกว่าการกระทำอย่างอื่น แต่ความคิดเห็นของลุงจะเน้นไปในด้านบวก แต่ถ้าเผลอก็อาจจะมีบ้างคือรีบไม่อ่านทวน ก็พบบ้าง แต่ถ้าทำความเข้าใจให้ดี ๆ ก็คืออยากจะแสดงให้เห็นความหวังดีของลุงไปยังมวลสมาชิกในชุมชนแห่งให้ทั่วถึง แต่ด้วยความที่ตอนลุงมานั่งอ่านบันทึกลุงจะอ่านบันทึกล่าสุดที่ปรากฏ ส่วนการค้นหานั้นน้อยมากเพราะไม่รู้วิธีหา ก็ใช้วิธีการอ่านไปเรื่อย ๆและบ่อยครั้งที่เขียนยาว ๆก็ที่ท้ายบันทึกของหลานนี่แหละ ด้วยเหตุที่ได้อ่านบ่อยสุดพอเปิดตอนเช้าก็เจอ ก็พบ และที่สำคัญคือจะนำไปให้ความเห็นเป็นตัวอย่างในบันทึกอื่น ๆ ที่เขาบอกว่าไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียน นี่แหละตัวอย่าง ของหลานนี่แหละ รำพึงรำพันแล้วผันมาเป็นอักษรมันก็กลายเป็นบันทีกได้ บันทึกทุกบันทึกมีสาระทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับคนอ่านค้นหาสาระให้พบ อ้าวยาวอีกแล้วหลานเอ้ย ขอจบนะครับ สวัสดีหลานของลุง
เฮ้อ....เห็นหัวข้อแล้วตกใจ นึกว่าครูอ้อยจะขอเออร์ลี่ ( แต่ก็แอบดีใจจะได้เพื่อน )
ที่ไหนได้กลายเป็นเจ้าเทคโนโลยี่ที่จำเป็นในชีวิตประจำวันไปซะแล้ว...
เมื่อก่อนใช้พิมพ์ดีดก๊อกๆแก๊กๆ ก็ไม่เห็นเดือดร้อนเนาะ
เดี๋ยวนี้ลองขาดโทรศัพท์ โน๊ตบุ๊ค และรถยนต์ดูซิ เดือดร้อนกันเป็นแถวววววว
สวัสดีค่ะ เพื่อนรัก
krugui Chutima
กล้อง ครูอ้อย วันนี้ ดีเยี่ยม เปิดในเครื่องคอม ดูใน My computer ได้แล้ว หลังจากที่บ่นๆๆๆๆๆ แปลก แต่จริงแฮะ
early ได้ แต่มีเวลา อย่าลืม มาแชะๆ ฉันบ้างนะเจ้านาย
แวะมาเยี่ยมครับ...
สวัสดีค่ะ น้อง
Phornphon
วันนี้ เธอทำงานได้ดี แต่ ไม่มีแฟลชออกมาเลยค่ะ ต้องใช้ น้องเอเซอร์ช่วยจัดการค่ะ
ขอบคุณมากมายนะคะ
มาอ่านอีกแร่ะ พี่ครูอ้อยกับภาษานี่สุดยอดของการนำไปสัมพันธ์กันนะคะ ที่แท้ก็เจ้าคอมพิวเตอร์ที่ใช้งานมานานใช่ป่ะ พี่ครูยังมีไฟอยู่นะคะ เอาให้ถึงที่สุดเลยเนาะ อย่าหยุดยั้ง..เพื่อเด็กไทย อิอิ
สวัสดีค่ะ ลุงนาย ธนา นนทพุทธ
ครูอ้อย ไม่ได้ตอบนานทีเดียว เพราะ เวลา โยนความผิดให้เวลา