สวัสดีครับ  ต่อไปขอใช้คำว่าลุงได้แล้วนะครับ   เพราะเห็นคุณครูใช้นำหน้าให้เห็นว่าลุง  ก็ดีใจที่มีหลานอีกคน ส่วนการแสดงความคิดเห็นก็วิเคราะห์เองว่าน่าจะเขียนลงท้ายบันทึกบ้างที่เข้าไปอ่านบันทึกเขา  ลุงอ่านบันทึกไหนไม่ได้บันทึกความเห็นเจ้าของบันทึก็ไม่ทราบว่าใครเข้ามาอ่านบ้าง  ประการต่อมาก็อาจจะหลงว่าลุงอ่านแล้วหรือยังบันทึกนี้  บันทึกนั้น  เขาตอบว่าอย่างไร  เราก็จะได้สอดรับเพื่อให้เขาเขียนต่อ  จะทำให้เกิดของทุนความคิดในสมองของเขาเพิ่มเติมมาไม่สิ้นสุด   ลุงจะอ่านบันทึกส่วนใหญ่ที่มีวงเล็บที่ไม่มีใครแสดงความเห็นก่อนเพื่อเป็นกำลังใจกับคนเขียนพออ่านหมดก็มาหาคนที่เคยแสดงความคิดเห็นตอนแรก ๆในบันทึกของเรา คือเคยเห็นความสำคัญที่เคยเข้ามาเยี่ยม ก็จะไม่ทิ้งกันจะติดตามอยู่ตลอด  และที่ลุงติดตามมากที่สุดคือที่เป็นครูอาจารย์และนักศึกษา เด็กนักเรียน เพราะบางกรณีประสบการ์ที่ผ่านมาเราลุงอาจจะช่วยได้ในทางอ้อม  เขาปรารภไว้ในบันทึก  ลุงไปอ่านพบลุงก็จะมอบประสบการณ์ของลุงในทางอ้อมเช่นเดียวกัน  ขณะนี้จะบันทึกให้น้อยที่สุด  แต่จะติดตามอ่านและแสดงความคิดเห็นให้มากที่สุด   การให้กำลังใจโดยการแสดงความคิดเห็นน่าจะมีความอบอุ่นกว่าการกระทำอย่างอื่น แต่ความคิดเห็นของลุงจะเน้นไปในด้านบวก  แต่ถ้าเผลอก็อาจจะมีบ้างคือรีบไม่อ่านทวน ก็พบบ้าง แต่ถ้าทำความเข้าใจให้ดี ๆ ก็คืออยากจะแสดงให้เห็นความหวังดีของลุงไปยังมวลสมาชิกในชุมชนแห่งให้ทั่วถึง  แต่ด้วยความที่ตอนลุงมานั่งอ่านบันทึกลุงจะอ่านบันทึกล่าสุดที่ปรากฏ  ส่วนการค้นหานั้นน้อยมากเพราะไม่รู้วิธีหา   ก็ใช้วิธีการอ่านไปเรื่อย ๆและบ่อยครั้งที่เขียนยาว ๆก็ที่ท้ายบันทึกของหลานนี่แหละ  ด้วยเหตุที่ได้อ่านบ่อยสุดพอเปิดตอนเช้าก็เจอ ก็พบ  และที่สำคัญคือจะนำไปให้ความเห็นเป็นตัวอย่างในบันทึกอื่น ๆ ที่เขาบอกว่าไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียน  นี่แหละตัวอย่าง ของหลานนี่แหละ  รำพึงรำพันแล้วผันมาเป็นอักษรมันก็กลายเป็นบันทีกได้ บันทึกทุกบันทึกมีสาระทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับคนอ่านค้นหาสาระให้พบ  อ้าวยาวอีกแล้วหลานเอ้ย      ขอจบนะครับ   สวัสดีหลานของลุง