239. ขอเพียง.ให้ได้อ่าน โดย พันเอก นเรศร์ จิตรักษ์

ต้นไผ่ ใครๆ ก็ทราบว่ามันเป็นไม้ขนาดเล็ก

ข้างในเป็นโพรงไม่มีแก่นที่จะเป็นเครื่องความแข็งแกร่งอยู่เลย ถ้าเทียบกับต้นไม้ชนิดอื่นแล้ว

ไผ่จึงเป็นต้นไม้ที่อ่อนแอมาก สู้ต้นตะเคียนและเต็งร้ง ไม่ได้   แต่น่าประหลาดใจที่ทุกวันนี้ ต้นไม้ที่เลื่องลือว่าเข็มแข็งทั้งหลาย ได้ถูกปราบราบพนาสูร นับวันแต่จะหร่อยหรอลงไป  ถึงกับกรมป่าไม้ต้องยื่นมือเข้าให้ความช่วยเหลือ  แต่พวกก่อไผ่กลับแผ่ขยายอาณาจักรของมันอย่างไม่ลดละ อยู่ทั่วทุกหมู่บ้าน นั่นแสดงว่า   ก่อไผ่มีดีหลายอย่าง...เราลองมาวิเคราะห์กันดูซิว่า .....กอไผ่มีดีอะไร......

                  

     1.    กอไผ่จัดระบบการปกครอง  

        และป้องกันตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม

ไผ่อยู่ที่ไหน มันจะรวมกันเป็นกอ ในกอไผ่แต่ละกอนั้น ประกอบด้วยไม้ไผ่ ซึ่งมีอายุต่างๆกัน ไผ่ลำที่เกิดก่อนก็จะคอยคุ้มครองให้ไผ่ที่เกิดทีหลัง มันให้ลูกไผ่ที่เกิดใหม่เกิดสอดแทรกขึ้นอยู่ในกอ จะได้ปลอดภัยจากศัตรู  เว้นแต่หน่อไผ่หัวดื้อ ผ่าเหล่าผ่ากอ ส่วนมากมักจะถูกทำลาย....ดูๆไปก็เหมือนคนหัวดื้อ นอกคอก ไม่ฟังใคร สุดท้ายก็ไปไม่รอด สักรายเดียว

                    

2.    นโยบายต่างประเทศ

กอไผ่  ก็เป็นเยี่ยมในเรื่องนี้ ถือหลัก ป้องกันตัวเอง เป็นสำคัญไม่รุกรานใคร  มีแต่ช่วยทำประโยชน์แก่คนอื่นทั้งคนจนและคนรวย เช่น เป็นเสาเรือน เป็นตอก เป็นฟาก เป็นรั้ว เป็นแพให้เขาอยู่ในน้ำ เป็นเข่ง เป็นชะลอม เป็นพัดช่วยหุงข้าว เป็นไม้กลัดช่วยทำขนม ....แม้แต่จะสร้างบ้านให้เศรษฐี ไผ่ยังเป็นนั่งร้านให้ 

3.  เรียวไผ่ 

จำนวนไม่น้อยที่ช่วยอบรมกล่อมเกลาเด็กๆให้อยู่ในโอวาท ของพ่อ  แม่ ครูบาอารย์ จนถึง เป็นเจ้าบ้าน ผ่านเมืองมา ทุกยุคทุกสมัย

4.   ในสมัยยังไม่เจริญ 

ไผ่ยังเป็นแรงสำคัญในการรักษาเอกราชอธิปไตยของชาติไทย โดยทางราชการส่งหมายประกาศไปยังตำบล หมู่บ้านในชนบท เขาก็บรรจุหมายประกาศเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ แล้วให้คนเดินสาร นำไปยังที่หมาย กันแดดกันฝนได้ 

                  

5.   ไม้ไผ่ช่วยเป็นคานหาม

    ลำเลียงยุทธสัมภาระในสนาม

6.   ไม้ไผ่เป็นสะพานให้ล้อเลื่อน

      และผู้คนข้ามห้วย ข้ามเหวนับไม่ถ้วน ฯลฯ

                        

ไม้ไผ่ทำทุกสิ่งทุอย่างเพื่อช่วยสร้างเสถียรภาพให้มนุษย์ และช่วยโดยไม่มีข้อผูกพันใดๆ ด้วยนโยบายอันแหลมลึกเหล่านี้ อาณาจักรกอไผ่จึงมีเสถียรภาพอันมั่นคง แม้ว่าไม้ชั้นอิทธิพลอื่นๆ กำลังจะสิ้นชื่อจากโลกก็ตาม แต่....ไผ่ก็ยังคงอยู่ได้  เมื่อพิเคราะห์ดูแล้ว กอไผ่เป็นไม้ที่ปลอดภัยจากศัตรูมากที่สุด ที่ไม่มีใครบังอาจโค่นลมไปได้

     แต่สิ่งที่ไผ่เกลียดและกลัวมากที่สุด กลับเป็น"พวกไผ่ด้วยกันเอง" ความหายนะของอาณาจักรกอไผ่ จึงมาจาก..ไผ่ทรยศบางลำ ที่ขายตัวไปเป็น "ด้ามพร้า" ให้ศัตรูมาทำลายไผ่ด้วยกัน ถ้าจะเปรียบก็คงเปรียบได้กับ "คนขายชาติ"เป็นต้น ดัง...พันเอก ปิ่น มุทุกันต์...... กล่าวว่า...

" สักวา            เออหนอ        เจ้ากอไผ่

ลำไม่ใหญ่       ลู่ลม             ไม่ลับสูญ

รู้เก็บน้ำ          เลี้ยงหน่อ       รู้ก่อคุณ

รู้เพิ่มพูน         หนามคม        ระดมแรง

ไผ่เจ้าเอ๋ย       แกล้วกล้า       สารพัด 

ไม่กลัวสัตว์     กลัวคน           กลัวฝนแล้ง 

มีอย่างเดียว    ไผ่กลัว            ทั่วระแหง 

คือไผ่หวัง       เป็นด้ามพร้า     ฆ่าไผ่เอง "

 

                  

   ขอบคุณหนังสือ "ขอเพียง...ให้ได้อ่าน"

                  โดย   พันเอก นเรศร์ จิตรักษ์